Οσο κι αν δεν ήταν απρόσμενο, δεν παύει να είναι εντυπωσιακό.
Σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση, την ώρα της επιχείρησης για το καλώδιο, σπεύδει να θολώσει το τοπίο, να δημιουργήσει την αίσθηση εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας και να καλλιεργήσει αμφιβολίες για ένα σημαντικό έργο όπως το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, το οποίο εκτός των άλλων αναιρεί στην πράξη το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο είναι από τα θεμέλια της αναθεωρητικής ονείρωξης της Αγκυρας για τη «γαλάζια πατρίδα».
Γιατί; Γιατί την ώρα της διπλωματικής μάχης και χωρίς κανένα στοιχείο υιοθετούν την προπαγανδιστική εκδοχή της Τουρκίας; Θέλουν το κακό της χώρας; Θέλουν να έχουν δίκιο οι προπαγανδιστές της Αγκυρας; Γιατί φτάνουν στο σημείο να λένε π.χ. «δεν γνωρίζουμε το ακριβές περιεχόμενο της επίσημης γνωστοποίησης-ενημέρωσης που παρείχε στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών η Γαλλίδα πρέσβης, αλλά είναι σαφές ότι αναγνωρίστηκε η τουρκική δικαιοδοσία». «Ξέρουν»… χωρίς να ξέρουν και μάλιστα «είναι σαφές» αυτό που… δεν ξέρουν;
Ακούγονται ήδη φωνές για «προδοτική στάση» της αντιπολίτευσης, οι οποίες ακούγονται πιο δυνατά από τις φωνές περί «μειοδοσίας και ενδοτισμού της κυβέρνησης». Ας μη δεχθούμε ότι η αντιπολίτευση εξ αντικειμένου πρακτορεύει τα τουρκικά συμφέροντα και ότι απλώς κινείται στο γνωστό μονοπάτι της κινδυνολογίας, με στόχο την πολιτική κερδοσκοπία. Ούτε αυτό είναι θεμιτό αλλά δεν είναι και «προδοτικό».
Αν η Τουρκία είχε στα χέρια της ένα έγγραφο που της αναγνωρίζει αδειοδοτικό δικαίωμα, δεν θα το είχε κάνει φέιγ βολάν; Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο. Αρα ή δεν έχει κανένα έγγραφο στα χέρια της ή αυτό που έχει δεν την εξυπηρετεί στην επιδίωξή της να εμφανιστεί ως ο «αφέντης της Ανατολικής Μεσογείου». Ενα και ένα, ευτυχώς, ακόμα κάνουν δύο.
Σε κάθε περίπτωση αργότερα θα γίνει γνωστό αν έγινε ρηματική διακοίνωση από τη Γαλλία προς την Τουρκία και τι ακριβώς γράφει ή, αν δεν υπάρχει ρηματική διακοίνωση, όπως διαβεβαιώνει η κυβέρνηση και υπάρχει μία απλή ενημέρωση, η οποία δεν κάνει ούτε καν υπαινιγμό για άδεια από την Τουρκία.
Υπάρχει, όμως, κάτι που είναι αδιαμφισβήτητο: Το έργο προχωράει και θα ολοκληρωθεί. Τι θα έχει μείνει τότε; Το έργο ή η σεναριολογία; Δεν υπάρχει δίλημμα. Το έργο θα έχει εξαφανίσει και καταχωνιάσει σε κάποιο χρονοντούλαπο της ιστορίας όλη αυτήν την ντροπή που ζούμε σήμερα. Και στην οποία συμμετείχαν πρωθυπουργοί οι οποίοι δεν είχαν διανοηθεί ή τολμήσει να κάνουν ούτε το ένα εκατοστό απ’ όσα έχει κάνει και κάνει η σημερινή κυβέρνηση. Κ. Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαράς και Α. Τσίπρας τι έχουν κάνει, που έστω να τείνει προς όλα όσα έχουν γίνει και γίνονται τα τελευταία επτά χρόνια; Μεγάλωσαν τη χώρα όπως έχει μεγαλώσει σήμερα με τις ΑΟΖ που έχει επεκτείνει; Δοκιμάστηκαν επιτυχώς στο πεδίο, όπως έγινε στον Εβρο το 2020 ή στην Ανατολική Μεσόγειο απ’ όπου ο τουρκικός στόλος έφυγε «τραυματισμένος» και με την ουρά στα σκέλια; Εξόπλισαν και ενίσχυσαν την αποτρεπτική ισχύ της χώρας, η οποία υπολογίζεται σοβαρά στις τουρκικές κινήσεις; Εχουν να επιδείξουν έστω μία συντομογραφία των διπλωματικών και στρατιωτικών συμφωνιών που έχει συνάψει η κυβέρνηση; Είχαν καταφέρει να επιτύχουν έστω και μικρό κλάσμα από την κινητοποίηση της Ε.Ε. που έχει επιτύχει στην πράξη η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη; Ούτε κατά διάνοια.
Κι αυτό ο ελληνικός λαός, στη μεγάλη πλειοψηφία του, και το ξέρει και το αξιολογεί. Ερήμην όσων σπέρνουν αμφιβολία, ηττοπάθεια και διχασμό. Οι οποίοι, μιας και οι στιγμές είναι ιστορικές, δεν κινδυνεύουν απλώς με έναν ακόμα «κουβά». Κινδυνεύουν να συναντήσουν τα αραχνιασμένα χρονοντούλαπα της Ιστορίας.
ΑΙΧΜΗ
ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΑ ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ
Οι αλλαγές που γίνονται στην κοινωνία είναι τεκτονικές, οδηγώντας σε κατάρρευση το παλιό, το αναποτελεσματικό και το μίζερο. Μία απ’ αυτές έγινε με τις εκλογές των εργαζομένων στα Ναυπηγεία της Ελευσίνας. Η ΔΑΚΕ, που πρόσκειται στη ΝΔ, πήρε ποσοστό 88,4% και τις 12 από τις 13 έδρες στο Δ.Σ. Κανονική συντριβή για το άλλοτε πανίσχυρο ΚΚΕ και το ισχυρό ΠΑΣΟΚ. Πού; Στα Ναυπηγεία, που για πολλές δεκαετίες ήταν παραδοσιακός χώρος απόλυτης κυριαρχίας και ηγεμονίας της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ.
Οι καταποντισμένοι των εκλογών δεν έχουν βγάλει ούτε μία ανακοίνωση, ούτε ένα κιχ. Κι εδώ που τα λέμε, τι να πουν; Ενα μόνο μπορούσαν να πουν, αλλά δεν έχουν ούτε την τόλμη ούτε την ενάργεια να το πουν: «Σύντροφοι, μας ξεπέρασε ή πραγματικότητα. Πρέπει να τα δούμε όλα από την αρχή»…
Οι εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία της Ελευσίνας δεν έπαθαν κάποια αιφνιδιαστική μετάλλαξη. Αντιθέτως είδαν τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή τους από τη στιγμή που η κυβέρνηση και ο τότε υπουργός Ανάπτυξης, Αδωνις Γεωργιάδης, αποφάσισαν και κατάφεραν την εξυγίανσή τους μέσα από τη συμφωνία με την ΟΝΕΧ. Τα Ναυπηγεία μετά από πολλά χρόνια απέκτησαν ξανά ζωή, εξυγιάνθηκαν, έγιναν ξανά παραγωγικά, άρχισαν να αναπτύσσονται και οι εργαζόμενοι, μετά από πολλά χρόνια εξαθλίωσης και ταλαιπωρίας, πήραν τα δεδουλευμένα τους, εξασφάλισαν καλύτερους μισθούς κι ένιωσαν ξανά την ασφάλεια της εργασίας. Κι έτσι έγινε η ολοκληρωτική ανατροπή.
Η ΔΑΚΕ το 2020 για πρώτη φορά μετά από 46(!) χρόνια έγινε πρώτη δύναμη παίρνοντας 55% και 7 έδρες. Το 2022 έφτασε στο 70,5% και τις 9 έδρες, για να έρθει το «σταλινικών» προδιαγραφών 88,4% και οι 12 από τις 13 έδρες το 2026. Εργάτες σκληρά εργαζόμενοι ήταν και παλιά και τώρα. Δεν έχασαν την ταξική τους συνείδηση. Αλλά βρήκαν τη διέξοδο, από την ανέχεια και την εξαθλίωση, στην κανονικότητα και τη σαφή βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου. Η θεωρία της «εξαθλίωσης των μαζών», για την ταχύτερη έλευση του κομμουνισμού, κατέρρευσε, μαζί με όσους κολλημένους στο απώτερο παρελθόν κατάφεραν να οδηγήσουν τους εργαζομένους όχι σε κάποιο σοσιαλιστικό παράδεισο, αλλά στο βασανιστικό περιθώριο της ανέχειας.
Τέτοιες τεκτονικές αλλαγές γίνονται και σε άλλους κλάδους εργαζομένων, που δεν φωνάζουν, δεν κάνουν τη φασαρία της αδιάκοπης προπαγάνδας, αλλά αντιλαμβάνονται στην καθημερινότητά τους τη βελτίωση. Την ώρα της ακρίβειας και των οδυνηρών συνεπειών της ενεργειακής κρίσης. Δοκιμάζονται, αλλά βλέπουν πως δεν πρόκειται για την «ακρίβεια Μητσοτάκη». Πρόκειται για παγκόσμιο πρόβλημα, στο οποίο η ελληνική κυβέρνηση είναι σε θέση να μπορεί να βοηθάει. Οσο μπορεί. Βλέπει όμως και κάτι άλλο. Δεν υπάρχει κάποιο άλλο κόμμα να παρουσιάζει ένα σοβαρό, ρεαλιστικό και τεκμηριωμένο εναλλακτικό πρόγραμμα, που να οδηγεί σε καλύτερες μέρες και όχι στις μέρες των Μνημονίων και της οδύνης. Ολα αυτά, προς το παρόν, «γράφουν» στις συνειδήσεις. Και την ώρα της απόφασης, πάνω από την κάλπη, θα μετρήσουν.
ΑΠΟΡΙΕΣ-1
Τι έπαθε ο «αρχιερέας της διαφθοράς» και η κυβέρνησή του εξαρθρώνει τη μία μετά την άλλη μεγάλες εγκληματικές οργανώσεις, που έχουν κλέψει εκατοντάδες εκατομμύρια από τους φορολογουμένους;
ΑΠΟΡΙΕΣ-2
Δηλαδή, το μόνο που έμεινε από το rebranding είναι το πανάκριβο σακίδιο Montblanc;
