Οι απειλές της Μ. Ζαχάροβα είναι πράγματι πρωτοφανείς. «Θα ακολουθήσει η δέουσα απάντηση», είπε. Αφού πρώτα κατηγόρησε την Ελλάδα ότι τηρεί ιδιαιτέρως επιθετική στάση έναντι της Ρωσίας. «Η Ελλάδα στις διεθνείς της σχέσεις ενεργεί πάντοτε με γνώμονα την προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο και τον σεβασμό των κρατών. Είναι δε αυτονόητο δικαίωμα κάθε κράτους να συνάπτει διακρατικές συμφωνίες. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι συμφωνίες, όπως αυτή μεταξύ Ελλάδας και Ουκρανίας, εγγυώνται την ενεργειακή επάρκεια και ασφάλεια που συνιστά όρο ανθρώπινης ευημερίας. Απειλές κατά κυρίαρχων κρατών, αυτοδικαίως, απορρίπτονται», απάντησε ορθώς η ελληνική κυβέρνηση.
Αλήθεια, τι άλλο χρειάζονται οι εγχώριοι υποστηρικτές της μετακομμουνιστικής απολυταρχίας και της στρατιωτικής βίας του Πούτιν για να κατανοήσουν ότι το Κρεμλίνο συμπεριλαμβάνει ανοιχτά στους στόχους του -εκτός από τις βαλτικές χώρες- και την Ελλάδα με το ύφος ενός παγκόσμιου νταή που από τον Φεβρουάριο του ’22 σκορπίζει τον θάνατο στην Ουκρανία, μια γωνιά του πλανήτη η οποία δεν του έκανε τα αυτοκρατορικά του χατίρια;
Μια ακρο-αριστεροδέξια επιχειρηματολογία που επιδίδεται, εκτός των άλλων, και σε συντονισμένα φιλορωσικά παραληρήματα τύπου «η βοήθεια της Ελλάδας στην Ουκρανία άφησε απροστάτευτα τα νησιά μας» αποσιωπώντας, στο πλαίσιο της προπαγάνδας, ότι το στρατιωτικό υλικό που προωθήθηκε στην Ουκρανία, με σκοπό να ενισχύσει την άμυνά της στο πλαίσιο ευρωπαϊκών αποφάσεων, ήταν προς απόσυρση και αντικατάσταση από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις.
Η στοχοποίηση της Ελλάδας από το Κρεμλίνο δεν είναι καινούργια. Η Αθήνα εθεωρείτο δεδομένη από τη Μόσχα και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Δεν είναι τυχαία η προηγούμενη επίθεση της Μ. Ζαχάροβα στην Ελλάδα με αφορμή το Κυπριακό, καθώς ταύτισε το πραξικόπημα της δικτατορίας με τις δημοκρατικές κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης, με το ανιστόρητο επιχείρημα ότι πάγιος στόχος της Ελλάδας ήταν η προσάρτηση της Κύπρου.
Η σκακιέρα της ενέργειας έχει αλλάξει, μία νέα πραγματικότητα με την Ελλάδα σε κομβικό ρόλο είναι δεδομένη. Υπό την επήρεια αυτής της πραγματικότητας λειτουργεί και η Μόσχα. Αλεξανδρούπολη, Ρεβυθούσα, FSRU, νέες διασυνδέσεις και ενεργειακές διαδρομές. Το βασικότερο όπλο πίεσης του Κρεμλίνου αποδυναμώνεται και ο ρόλος του υποβαθμίζεται. Προφανώς κάτι τέτοιο καθιστά δικαιολογημένο και τον εκνευρισμό του.
Η ελληνική κυβέρνηση το έχει δηλώσει με κάθε σαφήνεια: Η Ελλάδα συντάσσεται με τον αμυνόμενο, απέναντι στον ρωσικό αναθεωρητισμό και καταγγέλλει την παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας ενός ανεξάρτητου κράτους. Η εγχώρια ταύτιση με τα ρωσικά συμφέροντα και η υιοθέτηση της τερατώδους προπαγάνδας δεν οφείλεται μόνο σε ιδεοληψίες. Εχει πιο ισχυρές βάσεις, πολλές εκ των οποίων είναι οικονομικές.
Ροή Ειδήσεων 
