ΠΡΟΧΘΕΣ το βράδυ όλοι συζητούσαμε για τα αντίποινα του Χαμενεΐ και χθες το πρωί ξυπνήσαμε με συμφωνία για κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ισραήλ – Ιράν. Λίγες ώρες αργότερα, οι πυραυλικές επιθέσεις άρχισαν ξανά.

ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί, πια, να γνωρίζει πώς κοιμάται και πώς ξυπνάει η ανθρωπότητα. Οι πόλεμοι θυμίζουν ζωντανή μετάδοση αγώνων ποδοσφαίρου, με συνεχείς ανατροπές.

ΟΠΩΣ έχουμε επαναλάβει πολλές φορές, το μόνο βέβαιο στον πλανήτη είναι η διαρκώς αυξανόμενη αβεβαιότητα. Ετσι, οφείλουμε να παραδεχθούμε πως οι αναλύσεις πολιτικών, οικονομολόγων, διεθνολόγων, δημοσιογράφων τις περισσότερες φορές καταλήγουν στα… σκουπίδια. Οχι, δεν φταίει κανείς, απλά είναι οι συνθήκες που αλλάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

ΕΤΣΙ, τη μια στιγμή μιλάμε για την πιθανότητα ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά από λίγο για την επίτευξη ειρήνης. Τη μια στιγμή τα χρηματιστήρια γκρεμίζονται και την επόμενη κάνουν limit up. Τη μια στιγμή μιλάμε για ενεργειακή κρίση και την επόμενη πέφτουν οι τιμές στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

ΜΙΑ υποσημείωση. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, αυτή τη στιγμή, για να σημειωθούν αυξήσεις στις τιμές της βενζίνης. Για λίγα 24ωρα, η τιμή του πετρελαίου Brent έφτασε μέχρι τα 77 δολάρια το βαρέλι και χθες έπεσε ξανά κάτω από τα 68 δολάρια. Ενώ, παράλληλα, βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου η ισοτιμία ευρώ – δολαρίου κινείται πέριξ του 1,15. Αρα, τα καύσιμα έπρεπε να είναι σε πολύ χαμηλές τιμές και να μην παίζουν παιχνίδια τόσο τα διυλιστήρια όσο και τα βενζινάδικα.

ΠΟΥ θα καταλήξει όλο αυτό που ζούμε; Κανείς δεν γνωρίζει. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Οποιος θριαμβεύει το βράδυ, μπορεί να είναι ο χαμένος το πρωί και το αντίστροφο. Αυτό ισχύει σε όλα τα επίπεδα. Στρατιωτικά, γεωπολιτικά, οικονομικά. Επειδή, λοιπόν, αυτή η αβεβαιότητα θα συνεχιστεί και πολύ πιθανόν να ενταθεί, αυτό που απαιτείται είναι ο σωστός σχεδιασμός στην ελληνική διπλωματία, οι στενές σχέσεις με τους συμμάχους και η ψυχραιμία σε οικονομικό επίπεδο. Ολα αυτά μπορεί να τα διασφαλίσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Γι’ αυτό θα πρέπει και η αντιπολίτευση να σταματήσει να εργαλειοποιεί τις διεθνείς κρίσεις, επιχειρώντας να αποκομίσει μικροκομματικά οφέλη.