Η Τεχνητή Νοημοσύνη και το μέλλον της εργασίας

Ο τομέας της αγοράς εργασίας αποτελεί προνομιακό χώρο αξιοποίησης της Τεχνητής Νοημοσύνης, με δεδομένο ότι αναδιαμορφώνεται ο κόσμος της εργασίας, οι δεξιότητες και τα επαγγέλματα αλλάζουν, όπως και ο τρόπος λειτουργίας των επιχειρήσεων, αλλά και του δημόσιου τομέα. Υπό το πρίσμα αυτό, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η παρουσίαση που έκανε η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Νίκη Κεραμέως, κατά την παρέμβασή της στο Συμβούλιο Υπουργών Απασχόλησης και Κοινωνικής Πολιτικής της Ε.Ε., σχετικά με την επιστράτευση της Τεχνητής Νοημοσύνης για την ενίσχυση της ποιοτικής απασχόλησης και των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Ο πρώτος άξονας που έθεσε είναι η μεγαλύτερη έμφαση στην αναβάθμιση των δεξιοτήτων και την επανακατάρτιση, προτάσσοντας την ανάγκη αυτό να γίνει ακόμα πιο ενεργά, προκειμένου να εφοδιάζονται οι εργαζόμενοι με τα κατάλληλα ψηφιακά και σχετιζόμενα με την Τεχνητή Νοημοσύνη προσόντα. Η Ελλάδα επενδύει σε αυτά, εφαρμόζοντας οριζόντια προγράμματα επανακατάρτισης και αναβάθμισης δεξιοτήτων του εργατικού δυναμικού, με έμφαση στις πράσινες και ψηφιακές δεξιότητες.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η αντιμετώπιση των αναντιστοιχιών δεξιοτήτων στην αγορά εργασίας μέσω στοχευμένων πολιτικών που βασίζονται σε δεδομένα. Σε αυτό βοηθά ο Μηχανισμός Διάγνωσης της Αγοράς Εργασίας, ο οποίος εντοπίζει τις πραγματικές ανάγκες στην αγορά εργασίας, σε πραγματικό χρόνο, βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

Ο τρίτος πυλώνας είναι η ενίσχυση των μηχανισμών κοινωνικής προστασίας, καθώς η αφθονία που δημιουργεί η Τεχνητή Νοημοσύνη θα πρέπει να συνοδεύεται από δίκαιη κατανομή, ώστε όλοι οι πολίτες να επωφεληθούν από αυτήν την επανάσταση. Με άλλα λόγια, η Τεχνητή Νοημοσύνη, αναμφίβολα, θα ενισχύσει την παραγωγικότητα και τη δημιουργία πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο, εάν, όμως, αυτά τα οφέλη δεν μοιραστούν, το αποτέλεσμα θα είναι η αύξηση των ανισοτήτων. Με δεδομένο ότι, όπως συμβαίνει με όλες τις τεχνολογικές εξελίξεις, ορισμένες θέσεις εργασίας θα καταστούν παρωχημένες, θα πρέπει το κράτος να παρεμβαίνει παρέχοντας ένα ισχυρότερο δίχτυ ασφαλείας, για παράδειγμα με τη μορφή ανανεωμένων συστημάτων επιδομάτων ανεργίας ή μεταβατικών επιχορηγήσεων για επιχειρήσεις.

Οπως λέει η Ν. Κεραμέως, «το μέλλον της εργασίας δεν χρειάζεται να διακατέχεται από φόβο. Αντίθετα, μπορεί να χαρακτηρίζεται από προσαρμοστικότητα, παραγωγικότητα και αμοιβαία πρόοδο, υπό την προϋπόθεση ότι θα δράσουμε έγκαιρα και αποφασιστικά».