Ως τώρα γλιτώσαμε τα χειρότερα από τους καύσωνες της Δυτικής Ευρώπης, αλλά τα δύσκολα του καλοκαιριού βρίσκονται μπροστά μας.
Τη ζοφερή πραγματικότητα που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της αποψίλωσης της Αττικής και όλης της χώρας από το πράσινο περιέγραψε χθες ένα επίκαιρο αφιέρωμα του πρακτορείου Reuters, που συνδέει ευθέως το οικολογικό πρόβλημα με την οικονομική κρίση.
Μολονότι η σύγκριση ξεκινά από το 2000, το ρεπορτάζ του διεθνούς πρακτορείου επισημαίνει στον τίτλο του πως «η ελληνική κρίση χρέους εξακολουθεί να στοιχειώνει τις προσπάθειες αντιμετώπισης της διογκούμενης απειλής των δασικών πυρκαγιών».
«Τις τελευταίες δεκαετίες διανύσαμε μια περίοδο πλήρους εγκατάλειψης», υπογράμμισε χαρακτηριστικά ο γενικός διευθυντής της Διεύθυνσης Δασών του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Βαγγέλης Γκουντούφας, προσθέτοντας πως η κυβέρνηση αναγνώρισε πλέον το πρόβλημα και, ύστερα από δύο και πλέον δεκαετίες χωρίς προσλήψεις μονίμων, πρόσθεσε 300 στελέχη στους μηχανισμούς δασοπροστασίας μετά το 2024.
Ομως το ρεπορτάζ του Reuters εκτιμά σαφέστατα ότι αυτό είναι πολύ λίγο, πολύ αργά. Το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα η Ελλάδα έχασε 10 εκατομμύρια στρέμματα δάσους, με βαθύτερα τραύματα τις πυρκαγιές της Πάρνηθας και της Ηλείας (2007), της Βόρειας Εύβοιας (2021) και, φυσικά, του Εβρου (2023), που μετέτρεψε σε κρανίου τόπο τον πανέμορφο νομό, κατακαίγοντας σχεδόν 1 εκατομμύριο στρέμματα.
Ο πληθυσμός του Λεκανοπεδίου είναι εγκλωβισμένος σε ένα ραγδαία ερημοποιούμενο καμίνι, καθώς οι αλλεπάλληλες πυρκαγιές της περιόδου 2017-24 κατέστρεψαν το 37% των δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων που είχαν απομείνει στην Αττική. Η υποστελέχωση της Πυροσβεστικής, που ξεκίνησε το 2000, απογειώθηκε ύστερα από τις περικοπές των Μνημονίων του 2010, με αποτέλεσμα το προσωπικό να έχει πέσει στο μισό, κάτω από τις 3.000, και σήμερα οι κυβερνώντες να τρέχουν και να μην προλαβαίνουν.
