Τρεις μήνες σχεδόν από την κινηματογραφική σύλληψή του από Αμερικανούς κομάντο στο Καράκας ο Νικολάς Μαδούρο ετοιμαζόταν χθες να εμφανιστεί ενώπιον δικαστηρίου της Νέας Υόρκης.
Ο συνήγορός του είχε προαναγγείλει πως θα επαναλάβει ότι παραμένει πρόεδρος της Βενεζουέλας και «θύμα της τρομοκρατίας των ΗΠΑ που τον απήγαγαν και εμποδίζουν τη χρήση κρατικών πόρων για τα δικαστικά του έξοδα, για να αποδείξει την αθωότητά του», καθώς βαρύνεται με κατηγορίες για ναρκοτρομοκρατία.
Στο μεταξύ στη φυλακή του Μπρούκλιν, όπου φιλοξενείται πλέον ο επί 12 χρόνια πανίσχυρος άνδρας του Καράκας, στοιβάζονται επιστολές συμπατριωτών του που περιμένουν απαντήσεις. Κάποιες ξεχειλίζουν σαρκασμό. «Κάνει κρύο στο αμερικανικό κελί, αδελφέ;» Αλλες αποτυπώνουν οικογενειακές τραγωδίες, χρόνια φόβου και διώξεων σε ένα απολυταρχικό καθεστώς. «Ποιος θα μου δώσει πίσω τα 11 χρόνια μακριά από την οικογένειά μου εξαιτίας σου;». Υπάρχουν κι αυτές που αντανακλούν την αγωνία και τον πόνο μιας κοινωνίας που μοιάζει να έχει μείνει στο ίδιο σημείο, ανεξαρτήτως του ποιος βρίσκεται στην εξουσία.
Παρά την «ομαλή» συνεργασία της νέας προέδρου (μέχρι πρότινος αντιπροέδρου) με τις ΗΠΑ και τις αποφυλακίσεις πολιτικών κρατουμένων, η καθημερινότητα στο Καράκας μοιάζει παγωμένη στον χρόνο. Πολλοί Βενεζουελάνοι στέλνουν ακόμη κωδικοποιημένα sms στους αγαπημένους τους. Ο μέσος μισθός παραμένει 200 ευρώ και ο πληθωρισμός στο 475%, σύμφωνα με την κεντρική τράπεζα. Ο Νικολάς έπεσε, το πρόσωπο της εξουσίας άλλαξε, όμως για τους πολλούς τίποτα δεν άλλαξε ουσιαστικά. Τα γράμματα στον Νικολάς δεν απευθύνονται μόνο στον ίδιο. Είναι μια υπενθύμιση πως η πτώση ενός ηγέτη δεν συνεπάγεται αυτόματα και αλλαγή για μια κοινωνία.
