Στη Βολιβία, στους δρόμους της πρωτεύουσας Λα Παζ, προ ημερών κλόουν κατέβηκαν στους δρόμους όχι για να διασκεδάσουν το πλήθος, αλλά με ντουντούκες και πανό, διαδηλώνοντας για το αυτονόητο - το δικαίωμα στο γέλιο.
Η πολύχρωμη πορεία διαμαρτυρίας ήταν η απάντηση σε ένα νέο διάταγμα που προβλέπει πως εφεξής αυξάνονται οι ώρες μαθημάτων και περιορίζονται δραστικά οι εκδηλώσεις στα σχολικά προαύλια, στις οποίες πρωταγωνιστούν επί δεκαετίες οι κλόουν. Με μια υπογραφή εξοστρακίζονται από τα σχολεία.
Διαδήλωσαν λοιπόν όχι μόνο για τα προς το ζην τους, όπως δήλωσαν με απόλυτη σοβαρότητα μπροστά στις κάμερες με πικρά χαμόγελα και κόκκινες μύτες, αλλά για να υπερασπιστούν το δικαίωμα των παιδιών να γελούν μέσα στο σχολείο.
Σε μια εποχή όπου η εκπαίδευση έχει γίνει ανταγωνιστική και οι μαθητές λυγίζουν υπό το βάρος της σχολικής τσάντας και των υποχρεώσεων, το γέλιο έγινε πολυτέλεια. Ομως η εκπαίδευση και η παιδική ηλικία δεν πρέπει να είναι μόνο ύλη, παρουσίες, ώρες διαβάσματος, εξετάσεις, αλλά και στιγμές ξεγνοιασιάς και χαράς.
Σε έναν κόσμο που πιέζει τα παιδιά να ωριμάσουν γρήγορα, το γέλιο είναι λυτρωτικό, δεν είναι χάσιμο χρόνου, αλλά αναγκαία ανάσα. Ενα παιδί που γελά, «λύνεται» και συμμετέχει. Το γέλιο και οι στιγμές ανεμελιάς και φαντασίας δεν χωρούν σε διατάγματα και αριθμούς, όμως η εκπαίδευση δεν είναι μόνο ζήτημα μετρήσεων. Στις σχολικές αίθουσες και τα προαύλια πρέπει να «καλλιεργούνται» ισορροπημένοι νέοι άνθρωποι που μπορούν να βρουν την ευτυχία. Αν στο σχολείο δεν χωρά το γέλιο, κάτι πάει στραβά.
