Από την αρχή, λοιπόν. Πόσο σημαντικό είναι να λάβει κανείς υπόψη, στην περίπτωση της αξιολόγησης της Μαρίας Καρυστιανού, το γεγονός ότι η επίσημη ανακοίνωση ίδρυσης κόμματος αποτελεί τη χειρότερη υπηρεσία που θα μπορούσε να προσφέρει στην ιερότητα της μνήμης των θυμάτων αλλά και στην κοινωνική λειτουργικότητα της απαίτησης για δικαιοσύνη; Η απάντηση είναι: πολύ.

Εθεσε εαυτόν –ακόμη και υπό το συγκλονιστικό βάρος της δικής της απώλειας– στην κρίση της κοινής γνώμης. Πλέον, πρωτίστως ως πολιτική περσόνα. Αυτό είναι αυτονόητο, αν και παραμένει καθαρά ατομική της επιλογή. Κατέβηκε από το βάθρο μιας αδιαμφισβήτητα τραγικής ιδιότητας και ανέβηκε στο ανεπίγνωστο παλκοσένικο της πολιτικής. Για ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινής γνώμης, αυτό είναι το σοβαρότερο βήμα που έκανε η ίδια· σοβαρότερο ως προς τις αρνητικές του συνέπειες, καθώς είναι πολύ πιθανό –αν όχι βέβαιο– ότι ο ρυθμιστικός ρόλος που της αποδίδουν οι μετρήσεις είναι ευμετάβλητος και εξαρτάται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες.

Η μέχρι στιγμής αναμπουμπούλα που έχει επιφέρει η ανακοίνωση ίδρυσης κόμματος από την πλευρά της Μ. Καρυστιανού, χωρίς να γνωρίζουμε πρόσωπα, πολιτικές, κατευθύνσεις και άλλα απολύτως απαραίτητα στοιχεία για να αξιολογηθεί κάποιος πολιτικά, δημιουργεί πρόβλημα στην αντιπολίτευση – εκτός από το ΠΑΣΟΚ, που απ’ ό,τι φαίνεται παραμένει ανεπηρέαστο. Σύμφωνα με μία από τις τελευταίες μετρήσεις (GPO), οι βασικές δεξαμενές ψηφοφόρων της Μ. Καρυστιανού είναι η Πλεύση Ελευθερίας, η Νίκη και η Ελληνική Λύση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται να αιμορραγήσει περαιτέρω, σε σημείο… αποστράγγισης. Λιγότερο φαίνεται να επηρεάζεται η Φωνή Λογικής, ενώ ακόμη πιο άδηλο είναι το μέλλον του Αλέξη Τσίπρα. Βάσει της μέτρησης, «πολύ» και «αρκετά» πιθανό να ψηφίσουν ένα κόμμα με τη Μ. Καρυστιανού απαντούν: το 63,4% όσων στηρίζουν τη Νίκη, το 52,8% της Πλεύσης Ελευθερίας, το 36,7% της Ελληνικής Λύσης, το 26,8% όσων δηλώνουν ότι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, το 25% όσων δηλώνουν ψηφοφόροι του ΚΚΕ και το 23,4% όσων δηλώνουν ψηφοφόροι της Φωνής Λογικής. Είναι σαφές ότι επηρεάζονται περισσότερο όσοι είχαν επενδύσει αποκλειστικά στις θεωρίες περί ξυλολίων και εξαφανισμένων βαγονιών.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να εισαχθεί ένας νέος όρος στο καθημερινό πολιτικό λεξιλόγιο: ο νεο-αντισυστημισμός. Πρόκειται για τη νεότερη εκδοχή του· εκείνη που δεν ασπάζεται την αριστερίστικη λογική της αναταραχής και του χάους, αλλά τη «συστημική» ενδυμασία του αντισυστημισμού. Ακόμη και χωρίς οποιαδήποτε πολιτική εμπειρία ή άλλα εχέγγυα – όπως, για παράδειγμα, οι πιθανοί χρηματοδότες της «Κάρυ». Και από αυτό το είδος δεν κινδυνεύει μόνο η αντιπολίτευση…