Οι απόψεις διίστανται κυριολεκτικά. Από τη μία, υπάρχουν εκείνοι που υπερθεματίζουν με σειρά σοβαρών επιχειρημάτων: Αξιοποίηση ακινήτων που αράχνιαζαν, ενίσχυση του εισοδήματος μεσαίων και αδύναμων οικονομικά στρωμάτων, αναγέννηση συνοικιών, τόνωση του τουρισμού.
Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη
Από την άλλη, υπάρχουν εκείνοι που αντιλέγουν με σειρά εξίσου σοβαρών επιχειρημάτων: Αθέμιτος ανταγωνισμός, στρέβλωση αγοράς, εκτίναξη ενοικίων, αλλοίωση φυσιογνωμίας οικιστικών περιοχών. Οι βραχυχρόνιες μισθώσεις, η Airbnb δηλαδή, άλλαξαν δραστικά το χάρτη του real estate και προσέφεραν ένα νέο πεδίο δόξης λαμπρό για δημόσια αντιπαράθεση.
Φυσικά δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο. Στη Μαδρίτη υπήρξε πρόσφατα απόφαση που βάζει τόσους περιορισμούς, όπως για παράδειγμα την πρόβλεψη ξεχωριστής εισόδου από αυτή που χρησιμοποιούν οι μόνιμοι κάτοικοι, που στην ουσία μπλοκάρει τη βραχυχρόνια μίσθωση, επικαλούμενη τη μετατροπή ολόκληρων περιοχών σε «τουριστικά θεματικά πάρκα». Στην Ελλάδα, το υπουργείο Οικονομικών σκέφτεται πιο… πρακτικά, κοιτώντας πρώτα πώς θα μπορέσει να αποκομίσει έσοδα από τη νέα δραστηριότητα που έχει μαγέψει τους ιδιοκτήτες. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος πως ο τζίρος από τις δηλώσεις βραχυχρόνιας μίσθωσης για το 2018 εκτινάχθηκε σε 186.000.000 ευρώ. Είναι πολλά τα λεφτά, που θα έλεγε κάποιος στον Αρη…
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια νέα επιχειρηματική σύλληψη αλλάζει σχήμα και μορφή σε παραδοσιακές αγορές παροχής υπηρεσιών. Με μια αρκετά διασταλτική και αυθαίρετη συσχέτιση, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε το παράδειγμα των μεταφορών, όπου νεοφυείς επιχειρήσεις όπως το taxi beat ταρακούνησαν την αγορά των ταξί, ενώ υπηρεσίες τύπου uber το προχώρησαν ακόμα περισσότερο.
Είναι δεδομένο πως και στην περίπτωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων, βασικό κριτήριο για να αποφασίσει κάποιος αν πρόκειται για χρυσή ευκαιρία ή για καταστροφική φούσκα είναι σε ποια μεριά της πόρτας βρίσκεται.
Διαβάστε Επίσης
Πάντως, σε κάθε περίπτωση, όλες οι πλευρές θα πρέπει να παραδεχθούν πως τα πράγματα δεν είναι πια τόσο αθώα, ούτε τόσο απλά όσο τα είχαν φανταστεί δύο νεαρά φτωχαδάκια στο Σαν Φρανσίσκο, που σήμερα είναι δισεκατομμυριούχοι. Οι ιδιοκτήτες δεν είναι «οικοδεσπότες» που ανοίγουν το σπίτι τους έναντι κάποιου τιμήματος, αλλά μισθωτές στη θέση των ξενοδόχων. Παράλληλα, η εμπειρία του εξωτερικού δείχνει πως είναι τόσο υψηλή η οικονομική ανάπτυξη της νέας δραστηριότητας που πλέον υπάρχουν άτομα που διαχειρίζονται χαρτοφυλάκια δεκάδων ακινήτων. Αρα, κανόνες χρειάζονται για την προστασία όλων. Ομως αν εξαντληθούν στη φορολογική διάσταση του θέματος, τότε τα οφέλη θα είναι βραχυπρόθεσμα, όπως ακριβώς και τα μισθωτήρια.
*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου
