Ηταν, δήλωσε ο πρωθυπουργός, πολύ μικρότερη η καταστροφή σε σχέση με τις φωτιές το 2009. Δηλαδή, «οι συνωμότες που έβαλαν τις φωτιές για να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση», όπως δήλωναν ο υπουργοί του, δεν έκαναν καλή δουλειά;
Γράφει η Άννα Παναγιωταρέα
Ηθελα να ήξερα με ποιον μιλάει, ποιον συμβουλεύεται, πριν βγει για να κάνει τέτοιες ηλίθιες δηλώσεις. Τουλάχιστον, κάποιος, από όσους πληρώνουμε ως μετακλητούς συμβούλους στο Μαξίμου, ας του έλεγε ότι ως πρωθυπουργός, σε πεδίο καταστροφής, δεν μπορεί να είσαι τόσο χαρούμενος! Με γέλια και αστειάκια επί των καμένων, έχοντας ως σκηνικό τους πυροσβέστες! Ούτε να δηλώνει 20.000 λιγότερα στρέμματα από όσα πράγματι κάηκαν. Γιατί μετά από λίγο το Αστεροσκοπείο τον διαψεύδει.
Κάηκαν σπίτια, χάθηκαν περιουσίες, άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν, πυροσβέστες κινδύνεψαν. Το κράτος αποδείχθηκε ανεπαρκές να αντιμετωπίσει ένα φαινόμενο το οποίο επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες με μελτέμι.
Οταν η φωτιά ξεφεύγει στην πρώτη ώρα -που μπορεί να τιθασευτεί- σημαίνει ότι το κράτος κοιμάται ύπνο βαθύ. Η άμεση αντίδραση και η ετοιμότητα σβήνουν τις φωτιές. Η συγκροτημένη συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι πολίτες που έχουν καθαρίσει τις αυλές τους από εύφλεκτα.
Κανείς δεν είχε την απαίτηση ο πρωθυπουργός να πάρει τη μάνικα για να σβήσει το Καπανδρίτι. Αλλά όχι να είναι εξαφανισμένος επί τέσσερις μέρες και να προκαλεί μέσω twitter.
Δεν υπήρξε κανείς κεντρικός συντονισμός. Τα λίγα μέσα πυρόσβεσης πήγαν αλλού για αλλού, γιατί δεν αξιολογήθηκαν οι συνθήκες. Ο στρατηγός Τόσκας έχει αποδειχθεί επικίνδυνα ανεπαρκής είτε διαχειρίζεται τους εν αβάτω Εξαρχείων διαβιούντες είτε τις πυρκαγιές.
Πώς τον καλύπτουν από το Μαξίμου με τη γελοία δήλωση ότι «λειτούργησε πολύ καλά ο κρατικός μηχανισμός»; Ελέγχθηκαν οι δασικοί δρόμοι για να περνούν τα βαριά οχήματα;
Ελέγχθηκε η πτητική αξιοπιστία των Καναντέρ; Συνεργάστηκε με το υπουργείο Εθνικής Αμυνας για να προετοιμαστεί κοινή δράση σε τυχόν έκτακτη ανάγκη;
Παιδιά παίζαμε, στις χωματένιες αλάνες, κορίτσια και αγόρια μαζί, ποδόσφαιρο. Το τέρμα όριζαν δυο πέτρες. Αυτοί που έχαναν μαζεύονταν στην άκρη και ασχολούνταν με τον αίτιο και το μέγεθος της ήττας. Βρίζονταν, σπρώχνονταν και μετά πλακώνονταν στο ξύλο.
Ο Τσίπρας, χαρούμενος, ασχολήθηκε με το μέγεθος της καταστροφής. Το δικό του, δήλωσε, ήταν μικρότερο. Το ξύλο έπεται στις εκλογές.
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου
