Μια μαθηματική εξίσωση προβλέπει με ακρίβεια 95% πότε θα έρθει το τέλος του κόσμου

Η καταστροφή του Κάρτερ ή «επιχείρημα της συντέλειας» (doomsday argument) —το οποίο προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Αυστραλό αστροφυσικό Μπράντον Κάρτερ, από τον οποίο πήρε και το όνομά της η εξίσωση— υποστηρίζει ότι υπάρχει ένας σταθερός αριθμός ανθρώπων που θα ζήσουν συνολικά στον πλανήτη, και όταν αυτός ο αριθμός συμπληρωθεί, θα έρθει το τέλος του κόσμου.

Όπως μοιράστηκε το IFLScience, αυτή η πρόταση βασίζεται σε μια παλαιότερη υπόθεση γνωστή ως «Αρχή του Κοπέρνικου», η οποία χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και υποστηρίζει ότι οι παρατηρήσεις από τη Γη είναι αντιπροσωπευτικές της μέσης θέσης στο διάστημα και δεν αποτελούν μια προνομιακή θέση.

Αν και η αποτυχία μας να ανακαλύψουμε άλλα ζωντανά όντα πέρα από τον πλανήτη μας θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι κατέχουμε μια μοναδική θέση, η αρχή αυτή αντιτείνει ότι η τοποθεσία μας είναι θεμελιωδώς συνηθισμένη και αντιπροσωπευτική του ευρύτερου σύμπαντος στο σύνολό του.

Έχει χρησιμοποιηθεί ως βάση για προβλέψεις εδώ και εκατοντάδες χρόνια —με τον Τζ. Ρίτσαρντ Γκοτ τον 3ο να τη χρησιμοποιεί ως τεστ για να υπολογίσει πόσο καιρό θα παιζόντουσαν ορισμένα έργα στο Μπρόντγουεϊ— ενώ παράλληλα μας δίνει πληροφορίες για κάτι πολύ πιο σημαντικό: το τέλος του κόσμου.

Με την παραδοχή ότι ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που θα υπάρξουν ποτέ είναι ήδη καθορισμένος, η ύπαρξη οποιουδήποτε ατόμου μπορεί να θεωρηθεί ως μια τυχαία θέση μέσα σε αυτό το συνολικό νούμερο. Αυτό μπορεί στη συνέχεια να χρησιμοποιηθεί για να προβλεφθεί ότι υπάρχει πιθανότητα 95% κάποιος να έχει γεννηθεί μέσα στο τελευταίο 95% του συνόλου των ανθρώπων.

Αυτό οδηγεί στην εκτίμηση ότι περίπου 60 δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν γεννηθεί μέχρι στιγμής, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει στη συνέχεια 95% πιθανότητα ο συνολικός αριθμός για την ύπαρξη της ανθρωπότητας να αγγίξει το 1,2 τρισεκατομμύριο.

Υπάρχει ένας αριθμός συναρπαστικών αντιεπιχειρημάτων σε αυτή την εξίσωση —συμπεριλαμβανομένου ενός που υποστηρίζει το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή βρισκόμαστε μόλις στο πρώτο 5% της συνολικής ύπαρξης της ανθρωπότητας— όμως η καταστροφή του Κάρτερ παρέχει ένα φαινομενικά συγκεκριμένο έτος για το πότε θα τελειώσει ο κόσμος.

Βασίζεται στην ιδέα ότι τα πληθυσμιακά νούμερα θα σταθεροποιηθούν σε περίπου 10 δισεκατομμύρια με ένα συνεχιζόμενο μέσο προσδόκιμο ζωής τα 80 έτη —δύο έννοιες που μπορούν εύκολα να αμφισβητηθούν, δεδομένης της δικής τους ξεχωριστής εξέλιξης τους τελευταίους αιώνες— αλλά αυτό θέτει ως προθεσμία το έτος 11.146, δηλαδή 9.120 χρόνια στο μέλλον.

Πρόκειται για ένα ασύλληπτα μακρινό μέλλον για οποιονδήποτε άνθρωπο ζει αυτή τη στιγμή —παρά την ιδέα ότι φαινομενικά βρισκόμαστε στα τελικά στάδια της ύπαρξης— ωστόσο παραμένει μια τρομακτική ιδέα το να έχουμε μια τόσο ξεκάθαρη ημερομηνία λήξης.

Υπάρχει επίσης η πολύ πραγματική πιθανότητα ο πλανήτης μας να γίνει αφιλόξενος πολύ πριν από αυτό το σημείο λόγω της κλιματικής αλλαγής, ενώ ακόμη πιο μακριά στο μέλλον έχουμε να αντιμετωπίσουμε και την προοπτική του Ήλιου που θα καταπιεί τη Γη. Επομένως, από όπου κι αν το κοιτάξει κανείς, είμαστε προορισμένοι για εξαφάνιση…