Ροκ χαρακτήρα έχει το σημερινό Art Therapy στο διαδικτυακό κανάλι του Ελεύθερου Τύπου καθώς καλεσμένος της εκπομπής, που παρουσιάζει η Δέσποινα Σαββοπούλου, είναι ο Θοδωρής Βλαχάκης, ιδρυτικό στέλεχος, ντράμερ και με έντονη παρουσία στη δημιουργία των τραγουδιών, του μακροβιότερου ελληνικού ροκ γκρουπ των Magic de Spell.
Ο Θοδωρής Βλαχάκης είναι μάλιστα το μοναδικό μέλος των Magic που είναι στο συγκρότημα από την πρώτη του μέρα ως σήμερα.
Το θρυλικό συγκρότημα γιορτάζει τα 45 χρόνια ζωής του, και μετά από μια μεγάλη περιοδεία σε 28 πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου, εμφανίζεται στο ιστορικό “ΚΥΤΤΑΡΟ”, «το σπίτι της ελληνικής ροκ σκηνής από το 1971», για μια μοναδική επετειακή συναυλία – γιορτή στις 31 Οκτωβρίου. Καλλιτέχνες και φίλοι από διαφορετικές γενιές και διαφορετικές αφετηρίες, θα σταθούν δίπλα τους στη σκηνή.
«Στην ουσία κλείνουμε τα 46 χρόνια, μια και ξεκινήσαμε το 1980 την πορεία μας και η περιοδεία μας για τα 45 χρόνια ζωής άρχισε πέρσι με σταθμούς σε όλη την Ελλάδα», μας λέει ο Θοδωρής Βλαχάκης. «Κλείνουμε τώρα αυτήν την περιοδεία με την εμφάνιση στο Κύτταρο στις 31 Οκτωβρίου. Στόχος μας ήταν σε αυτή τη βραδιά να εκπροσωπηθούν όλες οι δεκαετίες της ελληνικής ροκ σκηνής, από τη δεκαετία του 60 μέχρι τις μέρες μας. Γι αυτό έχουμε και τους αντίστοιχους καλεσμένους που εκπροσωπούν ο καθένας διαφορετικές εποχές και δεκαετίες του ελληνικού ροκ. Ο Νίκος Δαπέρης από τους «Πελόμα Μποκιού» τις δεκαετίες ‘60 και ‘70. Ο Οδυσσέας Γαλανάκης, ο κιθαρίστας των «Απροσάρμοστων» του Παύλου Σιδηρόπουλου τη δεκαετία του ‘80, ο Δημήτρης Καλατζής, ο πρώην τραγουδιστής των «Τσοπάνα Rave» και νυν τραγουδιστής των «ΕΓΩ» τη δεκαετία του ‘90, ο Δημήτρης Μητσοτάκης, ο οποίος έπαιζε στους «Ενδελέχεια», τη δεκαετία 90, αλλά και τώρα κάνει τη δική του καριέρα στις μέρες μας. Θα είναι επίσης δύο νέα συγκροτήματα, οι «Κοινοί Θνητοί» και οι «Social Waste», με ρίζες hip-hop που είναι ουσιαστικά η συνέχεια μας. Επίσης η Τζώρτζια Κεφαλά από τους «Μπλε», η ηθοποιός Δανάη Παπουτσή, με την οποία έχουμε ετοιμάσει μια όμορφη έκπληξη στην αρχή της παράστασης και όχι μόνο.»
Όντας το μοναδικό μέλος του γκρουπ που έχει ζήσει όλη την ιστορία του από την πρώτη ημέρα ως σήμερα λέει: «Στην ελληνική ροκ τα πράγματα δεν είναι πάντα ρόδινα. Έχει τα πάνω της και τα κάτω της αυτή η σκηνή και οι δυσκολίες είναι μεγάλες. Ποτέ δεν υπήρξε κυρίαρχο μουσικό είδος στην Ελλάδα. Βέβαια στη δεκαετία του ‘90 ήταν δημοφιλής σ ένα πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι του κοινού. Έτσι τα περισσότερα γκρουπ, όχι μόνο τα ελληνικά, που έχουν πορεία δεκαετιών, έχουν αλλαγές μελών. Εμείς είχαμε και αρκετές απώλειες ανθρώπων και αλλαγές μελών. Παράλληλα έχουμε αλλάξει και πολλά μουσικά στυλ, από τη δεκαετία του ‘80 που ξεκινήσαμε παίζοντας αγγλόφωνο post-punk ως σήμερα. Το στοίχημά μας είναι να αλλάζουμε παραμένοντας ίδιοι. Δηλαδή ο βασικός πυρήνας της ιδεολογίας μας, της αισθητικής μας να παραμένει ο ίδιος. Νομίζουμε ότι όσο διαμορφωνόμαστε, παραμένοντας ίδιοι, τόσο κερδίζουμε την αγάπη του κόσμου. Γιατί χωρίς τον κόσμο δεν θα φτάναμε ούτε στα 10 χρόνια. Απαραίτητη προϋπόθεση για να συνεχίσει να υπάρχει ένα γκρουπ είναι η αγάπη από το κοινό και να μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί του.»
Διαβάστε Επίσης
-Φανταζόσασταν όταν ξεκινήσατε ότι θα φθάσετε στα 45 χρόνια;
Σε καμιά περίπτωση. Στην αρχή έβαλα μια αγγελία σε ένα μουσικό περιοδικό για να βρεθούν μέλη για ένα συγκρότημα που θα έπαιζε σε φοιτητικά πάρτι. Τελικά δεν ξεκινήσαμε από φοιτητικά πάρτι. Ξεκινήσαμε από το κλαμπ Tiffany’s το Σεπτέμβριο του 1980 κάνοντας εκεί την πρώτη μας εμφάνιση, στην περιοχή της Πλάκας. Φτάσαμε ως εδώ με επιμονή και προσπάθεια. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς πάρα πολύ μεγάλη προσπάθεια και επιμονή.
Στις συναυλίες σας έρχεται και νεανικό κοινό;
Αυτό έχει ξεκινήσει να γίνεται γύρω στο 2016-2017 και συνεχώς αυξάνει. Δηλαδή βλέπουμε τώρα στις συναυλίες μας να έρχονται παιδιά τα οποία είναι 17, 18, 19 ή 20 ετών με ανοδική πορεία. Μάλιστα στη συναυλία στο Κύτταρο υπήρχαν πολλοί ανήλικοι οι οποίοι ρωτούσαν πώς θα μπούνε μέσα, λόγω του σχετικού νόμου που το απαγορεύει. Ως και ένα κοριτσάκι 8 ετών μας έστειλε ένα ωραίο πίνακα ζωγραφικής που έφτιαξε για εμάς και ταυτόχρονα με τσέλο έπαιζε και τραγούδαγε το «Εμένα οι φίλοι μου», για να μας δελεάσει να του βάλουμε μέσα στο Κύτταρο. Τα μεγαλύτερα νέα παιδιά πάντως μέσα στη σημερινή δυστοπία που ζούμε όλοι, όπου δεν υπάρχει ελπίδα ότι αύριο θα είναι καλύτερα τα πράγματα, ψάχνουν να βρουν την αλήθεια τους σε τραγούδια και νοήματα του παρελθόντος. Όπως ανακαλύπτουν εμάς, ανακαλύπτουν και άλλα συγκροτήματα και άλλους μουσικούς από το παρελθόν για να πάρουν μια βάση να προχωρήσουν στο μέλλον.
-Γιατί υπάρχει σήμερα η τάση να ξαναγυρνάμε στις αξίες του παρελθόντος; Δεν βγαίνουν σήμερα καινούργια ενδιαφέροντα συγκροτήματα, τραγούδια;
Νομίζω ότι υπάρχουν και μάλιστα πάρα πολλά. Επειδή όμως δεν ζούμε πια τη μεγάλη εποχή της μουσικής, αλλά ζούμε τη μεγάλη εποχή της εικόνας και των social media είναι δύσκολο τα νέα συγκροτήματα και οι νέοι καλλιτέχνες να επικοινωνήσουν με τον κόσμο. Δηλαδή θα πρέπει να βγάλεις ένα τραγούδι, να το ανεβάσεις στο YouTube ή στο Spotify σαν ένα μπουκάλι με ένα μήνυμα μέσα που έχεις ρίξει στη θάλασσα, μεταξύ εκατοντάδων χιλιάδων τραγουδιών που θα βγουν παγκόσμια την ίδια μέρα. Αυτό εμποδίζει την επικοινωνία των συγκροτημάτων με το κοινό. Επίσης η εποχή μας δεν παράγει εύκολα νέες αξίες, νέα κινήματα και νέα ιδανικά. Βρισκόμαστε σε τέλμα και φαντάζουν πολύ γοητευτικά πράγματα του παρελθόντος τα οποία είναι επαναστατικά, πειραματικά, κινηματικά και κοινωνικά. Σήμερα δεν υπάρχουν επίσης αντιπολεμικά, αντικομφορμιστικά κινήματα, που υπήρχαν στο παρελθόν. Νομίζω ότι είναι κοινωνικό το πρόβλημα και όχι μουσικό.
-Σήμερα όμως, για να το πάμε στο μουσικό κομμάτι περισσότερο, υπάρχει ελληνική ροκ μουσική. Γράφονται ροκ τραγούδια από συγκροτήματα;
Γράφονται. Αλλά δεν τα βρίσκουμε εύκολα. Είναι δύσκολο να ανακαλυφθούν. Επίσης υπάρχει και το πρόβλημα ότι δεν δίνει κάποιος τη δυνατότητα σε έναν νέο άνθρωπο να ηχογραφήσει αξιοπρεπώς ή να κάνει μια δουλειά με επαγγελματικές προδιαγραφές. Επίσης υπάρχουν συγκροτήματα που ακμάζουν στο hip-hop ή με επιρροές hip-hop, στα οποία τα νοήματα των στίχων τους είναι όμοια με τα δικά μας. Μπορεί και αυτό το είδος να είναι η μετεξέλιξη των δικών μας συγκροτημάτων.
-Για την trap τι λες;
Η γνώμη μου δεν είναι καλή και δεν θα ήθελα να το συνεχίσω. Απλά να προτείνω στα νέα παιδιά να ακούσουν τραγούδια με πιο ενδιαφέροντα μηνύματα και νοήματα.
Όπως το υπέροχο «Σπουργίτι» που είναι το νέο τραγούδι σας, που θα ακουστεί πρώτη φορά ζωντανά στο Κύτταρο στις 31 Οκτωβρίου. Με τον εξαιρετικό στίχο σου. Είναι ένα αντιπολεμικό τραγούδι;
Έχει και αντιπολεμικές αιχμές. Βασικά, αυτό που σκέφτηκα εγώ ήταν να γράψω ένα τραγούδι ενάντια στο φόβο. Για τα εκατομμύρια σπουργίτια, όπως λένε περιφρονητικά την κοινωνία των μικρών ανθρώπων. Εμείς, όμως είμαστε πάρα πολλοί. Με συλλογικότητα και αλληλεγγύη θα μπορούσαμε να κερδίσουμε, το ένα και δυνατό γεράκι, αν καταπολεμήσουμε το φόβο μας. Φανταστείτε εκατομμύρια σπουργίτια να επιτίθενται σε ένα γεράκι. Νομίζω ότι το γεράκι δεν έχει ελπίδα.
-Τι σας συνδέει πέρα από τα κοινά γούστα για τη μουσική; Είστε φίλοι μεταξύ σας, πώς είναι η σχέση των μελών του συγκροτήματος;
Ναι, είμαστε φίλοι και μπορώ να πω ότι είμαστε και σαν οικογένεια. Με όλες τις δυσκολίες που μπορεί να έχει μια οικογένεια. Πότε ως σήμερα, πέρα της πρώτης αγγελίας, δεν πήραμε κάποιο μέλος στην μπάντα που να μην το ξέρουμε, επειδή παίζει πολύ καλά. Πάντα θα ήταν μέλος της παρέας, θα τον είχε συστήσει κάποιος από εμάς, θα ήταν συνεργάτης μας. Για παράδειγμα ο Γιώργος Αρχοντάκης που παίζει μπάσο σε εμάς, ξεκίνησε ως ηχολήπτης και παραγωγός μας το 1992 και σιγά σιγά άρχισε να παίζει μερικά κομμάτια στους δίσκους και αργότερα έγινε ο βασικός μπασίστας της μπάντας. Δεν ήρθε κανείς αλεξιπτωτιστής δηλαδή. Μας ενδιαφέρει όχι μόνο να ταιριάζουμε μουσικά, αλλά και σε επίπεδο σκέψης, κουλτούρας, ιδεολογίας. Πιστεύουμε ότι πρέπει να υπηρετούμε την αλήθεια του τραγουδιού.
-Κι αν διαφωνήσετε;
Διαφωνίες έχουμε και τις λύνουμε με ειρηνικό τρόπο. Μπορεί να σταματήσουμε μια πρόβα και στην επόμενη πρόβα να μην ακουμπήσουμε τα όργανα γιατί λύνουμε τις διαφορές μας. Είναι δύσκολη η επιβίωση των γκρουπ. Γι αυτό και δεν υπάρχουν πολλά. Είναι πολύ πιο εύκολο ένας τραγουδιστής να κάνει καριέρα, έχοντας κάποιους επαγγελματίες μουσικούς μαζί του. Αλλά για εμάς η γοητεία του συγκροτήματος και της κοινής δουλειάς είναι πολύ μεγάλη. Ίσως επειδή από πιτσιρικάδες ακούγαμε και βλέπαμε ξένα ροκ συγκροτήματα. Μας ενδιέφερε τι θα παίξει ο μπασίστας, τι θα παίξει ο ντράμερ. Ποιος είναι ο ήχος τους και γιατί είναι διαφορετικός. Ένας μεμονωμένος τραγουδιστής δεν μπορεί να έχει τόσο προσωπικό ήχο αφού μπορεί να αλλάζει μουσικούς συνεχώς.
-Ποια συγκροτήματα ήταν στα δικά σου ακούσματα;
Από πλευράς ελληνικής ροκ άκουγα “Socrates”, «Poll», «Εξαδάκτυλος» του Δημήτρη Πουλικάκου, και άλλα γκρουπ, αλλά είχα κολλήσει με τους Πελόμα Μποκιού. Γι’ αυτό και ικανοποιώ ένα όνειρό μου τώρα με τον Νίκο Δαπέρη, που θα παίξει μαζί μας στο Κύτταρο. Από ξένα άκουγα «Pink Floyd», μου αρέσανε και progressive γκρουπ όπως οι «Emerson Lake and Palmer», οι «Deep Purple», ο Άλις Κούπερ, οι «Stranglers». Μάλιστα ο μπασίστας των «Stranglers» ο Ζαν Ζακ Μπαρνέλ έγινε ο παραγωγός μας σε δύο δίσκους στο «Διακοπές στο Σεράγεβο» και στο «Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν», κάτι που στην αρχή δεν πίστευα ότι θα συμβεί.
-Έχετε κάνει και πολλές διασκευές. Πως επιλέγετε τα τραγούδια που θα …πειράξετε; Μας αρέσει να πειράζουμε τα τραγούδια. Κάθε ένα γίνεται για άλλο λόγο. Δηλαδή, «Ο πιο καλός ο μαθητής» του Ζαμπέτα μας φαινόταν ότι θα μπορούσε να έχει ένα πανκ άκουσμα. Είχαμε μεγάλο ενδιαφέρον να τα δοκιμάζουμε αυτά. Πρώτη φορά παίξαμε τον «Μαθητή» σε μια κατάληψη σχολείου και έγινε χαμός. Τώρα το «Σφαγείο» του Μίκη Θεοδωράκη, έγινε για άλλο λόγο. Γιατί είχαμε την αίσθηση ότι σήμερα μπορεί ο πλανήτης να ζει ακόμα μεγαλύτερα και φρικτότερα σφαγεία απ’ αυτά που περίγραφε ο Μίκης. Οπότε θέλαμε να δώσουμε μια νέα άποψη του τραγουδιού και να το φέρουμε κοντά στο δικό μας κοινό.
-Η ποίηση επίσης σας εμπνέει, έχετε μελοποιήσει Κατερίνα Γώγου, Καρυωτάκη, κ.ά. Τι σας εμπνέει στην ποίηση. Είναι ποιητική η εποχή μας σήμερα;
Κάθε εποχή νομίζω μπορεί να είναι ποιητική για ένα συγκεκριμένο κοινό. Όχι για όλους. Καλό θα ήταν να ήταν για όλους. Το χαρακτηριστικό των ποιημάτων κατά τη γνώμη μου είναι ότι είναι διαχρονικά. Και μιλάνε σε κάθε εποχή. Και οι μελοποιήσεις, αν είναι καλές, φέρνουν το ποίημα κοντά σε περισσότερο κόσμο, γιατί η μουσική είναι πιο λαϊκή τέχνη. Η Κατερίνα Γώγου ήταν η πρώτη που μελοποιήσαμε. Και είχαμε τεράστιο άγχος αν θα τα καταφέρουμε. Μάλιστα ήταν η πρώτη φορά που μελοποιήθηκε η Γώγου. Δεν την γνωρίσαμε τη Γώγου. Ανάμεσα σε άλλα έχουμε μελοποιήσει και το «Είμαι» του Ιάσωνα Σταυράκη το οποίο πήρε το πρώτο παγκόσμιο βραβείο ποίησης στο διαγωνισμό που έγινε στην Κροατία το 2018.
-Πώς γράφετε τραγούδια;
Η διαδικασία της σύνθεσης είναι μοναχική. Όπως και η γραφή των στίχων. Από εκεί και πέρα, εφόσον υπάρχει γκρουπ, μπορεί κάποια πράγματα να αλλάξουν, να βελτιωθούν και στη μουσική σύνθεση και στους στίχους. Το πιο χρονοβόρο για μας ως μπάντα είναι η ενορχήστρωση. Προς τα που θέλουμε να πάει το κομμάτι, ποιο θα είναι το ύφος και το χρώμα του.
-Τι σημαίνει να είσαι ροκ στη ζωή σου;
Δεν ξέρω, νομίζω ότι έχει να κάνει με την ασυμβίβαστη διάθεση ενός ανθρώπου. Το ελληνικό ροκ έχει πάρα πολλά κοινά στοιχεία, όχι μουσικά, αλλά κοινωνικά, με το ρεμπέτικο.
-«Και αν είμαι ροκ μην με φοβάσαι» λέει ο στίχος αυτός της Δώρας Σιτζάνη. Τι λες;
Νομίζω ότι δεν φοβάται πια κανένας το ροκ, ούτε τη μουσική. Ίσως φοβούνται λίγο τα νοήματα, γιατί όλοι μας φοβόμαστε την πραγματικότητα. Αυτό που ζούμε ως κοινωνίες, με τους πολέμους, με το «Ο θάνατος σου, η ζωή μου». Έχουμε γράψει ένα τραγούδι πριν από μερικά χρόνια με τίτλο «Σκοτώνω λένε σημαίνει ζω». Δηλαδή καταξιώνομαι πατώντας επί πτωμάτων. Ακόμα και καλλιτέχνες μετρ του σόου τρόμου λένε ότι δεν ξέρουμε πώς να προχωρήσουμε, γιατί η πραγματικότητα πάντα είναι πιο τρομακτική από τα δικά μας σόου. Αυτό νομίζω φοβάται ο σύγχρονος άνθρωπος.
-Τι θα έλεγες σε ένα νέο παιδί που σας σνομπάρει λόγω ηλικίας;
Κοίταξε, νομίζω ότι δεν θα του πω τίποτα, γιατί με πρώτη ανάγνωση η σκέψη του μπορεί να είναι σωστή. Αν ψάξει, κάτι θα βρει. Αλλά ας ψάξει μόνος του. Δηλαδή δεν θέλουμε σε καμιά περίπτωση να καθοδηγήσουμε κάποιον ή να του δείξουμε το δάχτυλο. Ας κάνει ο καθένας ό,τι θέλει. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι που έρχονται.
-Μετά τη sold out συναυλία σας στο Κύτταρο τι άλλα σχέδια έχετε;
Μετά θα παίξουμε σε μία εκδήλωση στις 11 Νοεμβρίου που αφορά Ελληνίδες ποιήτριες και θα συμμετέχουμε με το «Εμένα οι φίλοι μου» της Κατερίνας Γώγου. Μετά θα παίξουμε σε πολλές πόλεις εκτός Αθηνών, στα Τρίκαλα, στην Πάτρα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, κ.ά. Είναι αρκετές πόλεις και επίσης ετοιμάζουμε κάτι που μας αρέσει πολύ, μία συνεργασία για δύο-τρεις συναυλίες με ένα γκρουπ έκπληξη. Θέλουμε ακόμα να κάνουμε ένα δίσκο βινυλίου, που έχουμε να κάνουμε από το 1995. Δεν ξέρουμε αν θα είναι με νέα κομμάτια ή live. Το Κύτταρο επίσης στις 31 Οκτωβρίου θα ηχογραφηθεί. Συνολικά ως σήμερα έχουμε περίπου 14 κυκλοφορίες άλμπουμ. Και αρκετά singles.
-Κάτι που εύχεσαι για σένα, για το γκρουπ, για τον κόσμο;
Νομίζω ότι αυτό που εύχομαι είναι να έχουμε αυτογνωσία και να προσπαθήσουμε να επικρατήσει ειρήνη, γιατί τα πράγματα δεν τα βλέπω καθόλου καλά.
Info: Magic de Spell… 45 χρόνια μετά η ιστορία συνεχίζεται. Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026
MAGIC DE SPELL:
Θοδωρής Βλαχάκης: ντραμς
Γιώργος Αρχοντάκης: μπάσο, φωνή
Δημήτρης Μποτής: πλήκτρα, φωνή
Μιχάλης Σκαράκης: φωνή
Μαρίνος Σοφίου: κιθάρες, φωνή
ΚΥΤΤΑΡΟ: Ηπείρου 48 & Αχαρνών
Doors Open: 21:00
Έναρξη: 22:00
Προπώληση: 13€
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/45-xronia-magic-de-spell-1/
Ταμείο: 15€, Πληροφορίες: 210 8224134.
Θερμές ευχαριστίες στην make up artist Αγνή Τριβουλίδου.
