Οπου κι αν κοιτάξεις φέτος στη μεγάλη οθόνη θα βρεις την Αν Χάθαγουεϊ. Αλλά και τη Σάντρα Ούλερ ασφαλώς, την κορυφαία, ίσως Γερμανίδα πρωταγωνίστρια αυτή τη στιγμή που μόνο φέτος εμφανίζεται σε πέντε ταινίες και στις δύο όχθες του Ατλαντικού.
Την είδαμε νωρίτερα μέσα στη χρονιά δίπλα στον Ράιαν Γκόσλινγκ στο «Αποστολή Χαίρε Μαρία» και το «Πατρίδα» του Πάβελ Παβλικόφσκι, ενώ πριν από λίγες ημέρες έκανε πρεμιέρα και το «Digger» όπου ενσάρκωσε την αδελφή του ιδιόμορφου ιδιοκτήτη πετρελαϊκής εταιρίας, Ντίγκερ Ρόκγουελ (Τομ Κρουζ). Προσεχώς θα την δούμε να υποδύεται έναν άνδρα στον 17ο αιώνα, στο «Rose» του αυστριακού Μάρκους Σλάιντσερ και προς το τέλος της χρονιάς έχει έναν ρόλο στο «Avengers: Doomsday» της Marvel.
Η άνοδος της Σάντρα Ούλερ στο ευρωπαϊκό σινεμά αλλά και στο Χόλιγουντ, όπου πλέον καλείται στα αμερικανικά βραδινά talk shows και καταχειροκροτείται, έχει ξεκινήσει εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια, αν και η πορεία της στη μεγάλη οθόνη έχει αφετηρία τα πρώτα χρόνια της προηγούμενης δεκαετίας. Η εμφάνισή της στο βραβευμένο «Toni Erdmann» του 2016, της έδωσε την ώθηση για να ξεπεράσει τα γερμανικά σύνορα, ενώ το 2023 ήταν αναμφισβήτητα η χρονιά της, καθώς πρωταγωνίστησε σε δύο μεγάλες ταινίες που έφτασαν έως τα Οσκαρ. Η «Ανατομία μιας πτώσης» της Ζιστίν Τριέ (Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες) και η «Ζώνη ενδιαφέροντος» του Τζόναθαν Γκλέιζερ, ήταν δύο από τις σπουδαιότερες και πιο ενδιαφέρουσες ταινίες εκείνης της χρονιάς και στην πορεία τους μέχρι τα Οσκαρ συγκέντρωσαν διάφορα σημαντικά βραβεία, ενώ κατέκτησαν την ομόφωνη ψήφο της κριτικής.
Η Ούλερ, με υποψηφιότητα για Όσκαρ α’ ερμηνείας για την «Ανατομία», βρισκόταν στο επίκεντρο και στις δύο ταινίες κατακτώντας με τις μετρημένες ερμηνείες της το κοινό, τους συναδέλφους της και τους σκηνοθέτες που κάνουν ουρά πλέον να αποσπάσουν τη συμφωνία της στα επόμενα πρότζεκτ τους.
«Δεν έχω καμία ευθύνη που διαφορετικές ταινίες που γυρίζω καταφθάνουν τελικά μαζί στις αίθουσες», λέει σε συνέντευξή της στον «Guardian» και προσθέτει: «Πάντως εξακολουθώ να δυσκολεύομαι να δω τον εαυτό μου σαν κάτι ιδιαίτερο. Θεωρώ ότι είμαι μέλος μιας ομάδας και αυτή είναι η καλύτερη αναγνώριση που δίνω στον εαυτό μου». Το όνομά της στα credits οποιασδήποτε ταινίας, της δίνει ώθηση τόσο σε οικονομικό όσο και σε καλλιτεχνικό επίπεδο αλλά η ίδια προς το παρόν δεν θέλει να ακούει περί μετακόμισης στη Δυτική ακτή των ΗΠΑ. «Οχι ακόμα, όχι τώρα. Προς το παρόν οι ΗΠΑ είναι χώρος εργασίας για εμένα, δεν ζω εκεί. Είναι πολύ μακριά. Τόσο απλά», υποστηρίζει.
Διαβάστε Επίσης
Για το DIGGER: «Κάποτε θα αποτελεί τεκμήριο εποχής»
Ασφαλώς και δεν διστάζει να μιλήσει για το «Digger» και την εμπορική του αποτυχία. «Περιμέναμε ότι θα υπήρχαν έντονες αντιδράσεις. Είναι μια ταινία που διχάζει, μια πολιτική ταινία, αν και δεν μας επέτρεπαν να το λέμε αυτό στις συνεντεύξεις. Προσωπικά εξεπλάγην από τη σκληρότητα της απόρριψης. Ο κόσμος πραγματικά τη μίσησε αυτή την ταινία», διαπιστώνει και συνεχίζει:
«Θεωρώ ότι μετά από πολλά χρόνια θα αντιμετωπίζεται ως τεκμήριο της εποχής μας» κι ας είναι η παρουσία της στην οθόνη περιορισμένη. Φήμες λένε ότι ήταν αρκετά πιο εκτενής αλλά ο Ινιάριτου, την έκοψε «δραστικά».
«Θα πρέπει να ρωτήσετε εκείνον για αυτό. Παραμένει φίλος μου πάντως», υποστηρίζει.
