Συγκινητικά, ανθρώπινα και με χιούμορ μίλησε ο Αντώνης Λουδάρος στην διαδικτυακή εκπομπή του «Ελεύθερου Τύπου» Art Therapy, που παρουσιάζει η Δέσποινα Σαββοπούλου.
Ο ηθοποιός σκηνοθέτης και καθηγητής υποκριτικής Αντώνης Λουδάρος, που μας έχει χαρίσει άφθονο γέλιο με τους ρόλους, το μπρίο και την πληθωρική προσωπικότητά του, μιλά για τα παιδικά του χρόνια, όντας το έβδομο παιδί σε μια δεμένη, πολύτεκνη οικογένεια, για τις δύσκολες στιγμές που αντιμετώπισε, καθώς έχασε τη μητέρα του όταν ήταν μόλις 12 ετών, για την πρώτη του επαφή με το θέατρο και τον κινηματογράφο που έγιναν η διέξοδός του, για τον χαρακτήρα του, για τις ανθρώπινες σχέσεις, την ψυχοθεραπεία, τη φιλία και πολλά ακόμα, που φωτίζουν την προσωπικότητα του με ειλικρίνεια και αμεσότητα.
Φέτος πρωταγωνιστεί στο θρυλικό μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ «Το μαγαζάκι του τρόμου» που ανεβαίνει από τις 21 Οκτωβρίου στο ανακαινισμένο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης», σε απόδοση κειμένου-στίχων-σκηνοθεσία Θέμιδας Μαρσέλλου, με ένα θίασο καλών και δημοφιλών ηθοποιών. Ο ίδιος παίζει τον ρόλο του ανθοπώλη, αυτού που έχει το μαγαζάκι του τρόμου.
Μιλώντας αρχικά για τον εαυτό του αυτοχαρακτηρίζεται εσωστρεφής και κλειστός άνθρωπος: «Αν έρθεις στο σπίτι μου και με παρακολουθήσεις από μια γωνιά θα δεις ότι δεν έχω καμία σχέση με αυτόν τον πολύ κοινωνικό, τον ευχάριστο, τον έξω καρδιά άνθρωπο που είμαι εκτός. Στο σπίτι μου είμαι αυτό που λέμε …γεροντοπαλίκαρο. (γέλια).»
Παράλληλα προτιμά στις σχέσεις του την ειλικρίνεια από τις τυπικές κοινωνικές συμπεριφορές: «Είμαι …στρατιωτικός και τα λέω τσεκουράτα. Μου αρέσει να λέμε αλήθειες. Δεν μου αρέσει να έχω συναναστροφές με ανθρώπους που δεν πλησιάζουν την αλήθεια τους.» Για τον ίδιο, όμως, η ειλικρίνεια δεν γίνεται μέσο κριτικής ή τρόπος να πληγώσει τους άλλους, αλλά όχημα ουσιαστικής επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης: «Εν τέλει εκτιμούν πολύ ότι προσπαθώ να είμαι ειλικρινής.»
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην εμπειρία του από την ψυχοθεραπεία, την οποία έχει διακόψει, αλλά σκέφτεται να ξεκινήσει ξανά: «Νιώθω πιο ώριμος από ποτέ για να ξεκινήσω αυτό το «ταξίδι» που είναι δύσκολο, επώδυνο. Κατάλαβα ότι ήθελα να κατανοήσω τους ανθρώπους γύρω μου, γιατί φέρονται έτσι και αν πυροδοτώ εγώ τη συμπεριφορά τους», εξομολογείται, αναγνωρίζοντας ότι η διαδικασία απαιτεί αποφασιστικότητα και προσωπική προσπάθεια. «Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν είκοσι χρόνια ψυχοθεραπεία και εξακολουθούν να έχουν ένα τεράστιο υπερεγώ. Δεν είδαν ποτέ το …τέρας για να το φτιάξουν… Η ψυχοθεραπεία είναι εκεί για να σου ανοίξει τα μάτια. Το τι θα το κάνεις εσύ από κει και πέρα είναι ένα άλλο θέμα. Εμένα με βοήθησε σημαντικά και στην επαγγελματική του ζωή.»
Διαβάστε Επίσης
«Ένιωσα σαν να πήγα στο σπίτι μου»
Εξηγεί πώς το θέατρο μπήκε στη ζωή του από πολύ μικρή ηλικία και έγινε ένας χώρος όπου ένιωθε ευτυχία, γαλήνη και οικειότητα: «Μεγάλωσα στη Δάφνη, σε μια οικογένεια επτά παιδιών, με πατέρα τορναδόρο και μητέρα που ασχολούνταν με το σπίτι. Παρότι οι γονείς μου δεν είχαν υψηλό μορφωτικό επίπεδο, είχαν τεράστια αγάπη και σεβασμό για την καλλιτεχνία». Αυτή η στάση φαίνεται πως επηρέασε βαθιά τον ίδιο.
«Μία από τις πιο έντονες παιδικές μου αναμνήσεις ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στο θέατρο, όταν επέμεινα τόσο πολύ, «ανατίναξα το σπίτι», για να συνοδεύσω τη μητέρα και την αδελφή μου σε παράσταση με τον σπουδαίο ηθοποιό Μάνο Κατράκη.» Θυμάται τη συγκίνηση που ένιωσε, τα φώτα, τα σκηνικά, την ατμόσφαιρα και τη φωνή του μεγάλου ηθοποιού.
«Ένιωσα ειρήνη και γαλήνη μέσα μου χωρίς να καταλαβαίνω γιατί. Μου άρεσε η μυρωδιά του θεάτρου», εξομολογείται, περιγράφοντας ένα συναίσθημα που έμοιαζε να του αποκαλύπτει τον δρόμο του. Όπως χαρακτηριστικά λέει, «ένιωσα σαν να πήγα στο σπίτι μου».
Παράλληλα, θυμάται ότι στο σχολείο ξεχώριζε όταν απήγγελλε ποιήματα, με τους εκπαιδευτικούς να επαινούν τις ικανότητές του και τις άλλες μητέρες να λένε στη δική του: «Μαρία ο γιός σου θα γίνει ηθοποιός.» Όλα αυτά φαίνεται πως αποτέλεσαν τα πρώτα σημάδια της σχέσης του με το θέατρο που έμελλε να καθορίσει τη ζωή του.
«Το θέατρο με έσωσε»
Παράλληλα η αγάπη του Αντώνη Λουδάρου για την υποκριτική γεννήθηκε και μέσα από τις ελληνικές ταινίες που παρακολουθούσε στον θερινό κινηματογράφο Ριρίκα της γειτονιάς του. Όπως θυμάται, είχε δει στη μεγάλη οθόνη ένα μεγάλο μέρος των ταινιών του Φίνου, θαυμάζοντας τους ηθοποιούς, τον Αυλωνίτη, τη Βασιλειάδου, τον Ρίζο, που αργότερα θα αποτελούσαν πηγή έμπνευσης για τον ίδιο.
Η απώλεια της μητέρας του, σε ηλικία μόλις 12-13 ετών, αποτέλεσε βαρύ τραύμα. Ο ίδιος πιστεύει πως το θέατρο λειτούργησε ως καταφύγιο σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της ζωής του. «Το θέατρο με έσωσε», λέει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως του έδωσε έναν δημιουργικό σκοπό και τον κράτησε μακριά από επικίνδυνες διαδρομές.
Η συμμετοχή του στη θεατρική ομάδα του σχολείου ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την επιθυμία του να ασχοληθεί με την υποκριτική. Καθοριστική υπήρξε και η καθηγήτριά του, Ευαγγελία Τσολάκου, η οποία τού προσέφερε, μαζί με άλλους εκπαιδευτικούς, τα πρώτα ουσιαστικά εφόδια στην υποκριτική, τον χορό και την ιστορία του θεάτρου. Έτσι οδηγήθηκε στην απόφαση να δώσει εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο και να επιτύχει, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε με τα μαθήματα: «Ήμουν ένας μάλλον κακός μαθητής», λέει ο ίδιος.
«’Έχω δουλέψει πολύ»
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετρά ο Αντώνης Λουδάρος στο θέατρο, κοιτάζοντας πίσω μια πορεία που, όπως παραδέχεται, δεν είχε ποτέ φανταστεί: «Δεν το ’χα ούτε στην άκρη του μυαλού μου ότι μπορούσε να συμβεί αυτό», εξομολογείται, αναγνωρίζοντας πως οι οικογενειακές καταβολές του δεν του επέτρεπαν να ονειρεύεται μια τέτοια διαδρομή.
Παρά τις δυσκολίες, όμως, ακολούθησε τον δρόμο του, με πολλή δουλειά, επιμονή και τόλμη. Όπως λέει: «Έχω δουλέψει πολύ και κουρασμένος είμαι», περιγράφοντας το θέατρο ως έναν εξαιρετικά ανταγωνιστικό χώρο, στον οποίο χρειάζεται να διεκδικείς τις ευκαιρίες σου, ακόμη κι όταν δεν διαθέτεις γνωριμίες.
Συμβουλεύει τους νέους να κυνηγούν τα όνειρά τους, τονίζει τη σημασία της τόλμης, αλλά και της προσαρμογής στις ευκαιρίες που φέρνει η ζωή: «Μην πηγαίνεις σαν τον σολομό ανάποδα», λέει, πιστεύοντας πως χρειάζεται να αφουγκραζόμαστε όσα συμβαίνουν γύρω μας και να αξιοποιούμε τις δυνατότητες που παρουσιάζονται.
Καθοριστική στιγμή στην πορεία του υπήρξε η συμμετοχή του στην «Όπερα της Πεντάρας». Αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το Εθνικό Θέατρο, βρέθηκε σε ακρόαση για την παράσταση του Ζιλ Ντασέν. Η εξοικείωσή του με τα τραγούδια του έργου, τα οποία είχε ήδη διδαχθεί στη Σχολή, τον βοήθησε να κερδίσει τον ρόλο.
Σήμερα, αναγνωρίζει πως η προσωπική προσπάθεια, η τύχη και οι συγκυρίες συνέβαλαν καθοριστικά στην πορεία του, επιβεβαιώνοντας την πεποίθησή του ότι «τίποτα δεν είναι τυχαίο».
«Το μαγαζάκι του τρόμου» και ένας ρόλος με σκοτεινή πλευρά
Με αφορμή την πρεμιέρα της παράστασης «Το μαγαζάκι του τρόμου», στις 21 Οκτωβρίου, στο ανακαινισμένο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης», ο Αντώνης Λουδάρος μιλά για ένα ξεχωριστό μιούζικαλ, με μουσική του σπουδαίου Άλαν Μένκεν, δημιουργού μεγάλων επιτυχιών του Broadway και της Disney, όπως η «Πεντάμορφη και το Τέρας», ο «Αλαντίν» και η «Μικρή Γοργόνα».
Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Θέμις Μαρσέλλου, παλιά συμμαθήτρια του ηθοποιού στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, η οποία, όπως τονίζει, γνωρίζει σε βάθος το είδος του μιούζικαλ.
Επισημαίνει ότι το ελληνικό κοινό έχει εξοικειωθεί περισσότερο με το μιούζικαλ, καθώς τα ταξίδια και η επαφή με τις διεθνείς θεατρικές παραγωγές έχουν γίνει ευκολότερα. Άλλωστε, όπως εξηγεί, η σύνδεση του θεάτρου με τη μουσική υπήρχε ήδη στην ελληνική παράδοση, μέσα από τις επιθεωρήσεις και τα αναψυκτήρια.
Στην παράσταση, ο ίδιος υποδύεται έναν ιδιοκτήτη ανθοπωλείου που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Η εμφάνιση ενός παράξενου, σαρκοφάγου φυτού φέρνει την ανατροπή, καθώς η επιχείρηση αρχίζει να γνωρίζει επιτυχία. Ωστόσο, το χρήμα και η δόξα αποκαλύπτουν τη σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα, ο οποίος παρουσιάζεται ως κακότροπος και κακοποιητικός. Ένα έργο που συνδυάζει χιούμορ, μουσική και φαντασία, φωτίζοντας παράλληλα την ανθρώπινη απληστία και τον πειρασμό της εύκολης επιτυχίας.
«Πόσο επιρρεπείς είμαστε στην ευκολία;»
«Το μαγαζάκι του τρόμου», αναφέρεται στον συμβολισμό του σαρκοφάγου φυτού, το οποίο προσφέρει επιτυχία και χρήματα με αντάλλαγμα αίμα και ανθρώπινες ζωές. Μια ιστορία που, όπως επισημαίνει ο Αντώνης Λουδάρος θυμίζει έντονα τη σύγχρονη κοινωνία, όπου πολλοί επιθυμούν την εύκολη επιτυχία, τη δημοσιότητα και τον πλούτο, χωρίς να χρειαστεί να κοπιάσουν.
Απαντώντας στο «πόσο επιρρεπείς είμαστε στην ευκολία;» εξηγεί πως η πραγματική επιτυχία απαιτεί προσπάθεια και τη διαμόρφωση μιας ουσιαστικής προσωπικότητας. Ο ηθοποιός αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι πολλοί άνθρωποι σήμερα είναι εξαντλημένοι από τις οικονομικές δυσκολίες και αγωνίζονται να καλύψουν ακόμη και βασικές ανάγκες. Διαχωρίζει, επομένως, την ανάγκη για μια καλύτερη ζωή από την ακόρεστη επιθυμία για περισσότερο χρήμα και εξουσία.
Θίγει την απληστία με αφορμή το θέμα του άδικου χαμού του Γιώργου Μαζωνάκη και θέτει το ζήτημα της προσωπικής και επαγγελματικής ευθύνης. Όσον αφορά στην εμπιστοσύνη που δείχνουμε σε επαγγελματίες, όπως οι γιατροί, τονίζει ότι ο καθένας οφείλει να διαθέτει συνείδηση και επάρκεια στον τομέα του. Όπως υπογραμμίζει, ακόμη και ένας καλλιτέχνης έχει ευθύνη για όσα παρουσιάζει στη σκηνή και για τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζει το κοινό του.
«Το να με θεωρούν κωμικό ηθοποιό είναι παράσημο»
Μιλά για τη σχέση του με την κωμωδία, την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εκείνον και τις σκέψεις του για το πέρασμα του χρόνου: «Εγώ ήθελα να ’μαι ένας καλός ηθοποιός», εξομολογείται, εξηγώντας πως στην αρχή δεν τον απασχολούσε η διάκριση ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο. Σήμερα, όμως, αντιμετωπίζει με υπερηφάνεια τον χαρακτηρισμό του κωμικού ηθοποιού. «Το να με θεωρούν κωμικό ηθοποιό είναι παράσημο», λέει, ενώ αποδέχεται πως «η κωμωδία είναι πιο δύσκολη». Όμως η εικόνα του επί σκηνής δεν αντικατοπτρίζει απαραίτητα και την καθημερινότητά του.
Ανατρέχοντας στο παρελθόν, επιλέγει τη δεκαετία από τα 30 έως τα 40 του ως την πιο δημιουργική περίοδο της ζωής του. «Με πολλά λάθη, αλλά ήταν δημιουργικά χρόνια», αναφέρει.
Παράλληλα, εκφράζει την ανησυχία του για τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία και ο καλλιτεχνικός χώρος αντιμετωπίζουν την ηλικία: «Το θέατρο και γενικά η τέχνη αγαπάει πολύ τη νεότητα», παρατηρεί, προσθέτοντας με προβληματισμό: «Γενικά τους μεγάλους δεν τους αγαπάμε πολύ. Τους λέμε κάτσε στην άκρη εσύ τώρα».
Όσο για τους νεότερους, δηλώνει πως τους αντιμετωπίζει με τρυφερότητα, καθώς, όπως λέει, «τους νιώθω λίγο σαν παιδιά μου». Μέσα από τις σκέψεις του αναδεικνύεται η ανάγκη για μεγαλύτερη κατανόηση, σεβασμό και αποδοχή σε κάθε στάδιο της ζωής.
«Το “σ’ αγαπώ” το λέω με όλη μου την καρδιά»
Με αφορμή τον σύγχρονο τρόπο έκφρασης της αγάπης, συζητά με χιούμορ για το «143», τον αριθμητικό κώδικα που χρησιμοποιείται από τους νέους στο διαδίκτυο για τη φράση «I love you». Αναρωτιέται αν πίσω από τέτοιους συμβολισμούς κρύβεται η δυσκολία να εκφράσουμε άμεσα τα συναισθήματά μας. Ο ίδιος, πάντως, δεν διστάζει να πει «σ’ αγαπώ». «Το λέω με όλη μου την καρδιά στους ανθρώπους που θέλω να τα ακούσουν από μένα», εξομολογείται, εξηγώντας πως θεωρεί σημαντικό να εκφράζει την αγάπη του στους φίλους του.
Όσο για τη φιλία, θεωρεί απαραίτητα συστατικά την ειλικρίνεια, την πίστη και την αποδοχή. Όπως τονίζει, πρόκειται για μια σχέση «πολύ δυνατή, πολύ έντονη», που μπορεί να αποδειχθεί ακόμη και σημαντικότερη από μια ερωτική σχέση. Για εκείνον, πραγματική φιλία σημαίνει να μπορείς να αποδεχτείς ότι ο άλλος δεν είναι πάντα διαθέσιμος, χωρίς αυτό να αλλάζει τον δεσμό σας.
Αναφερόμενος στις ερωτικές σχέσεις, υπογραμμίζει την ανάγκη για προσωπικό χώρο και ελευθερία, χωρίς φόβο και διαρκή αγωνία μήπως ο σύντροφός μας παρεξηγηθεί. «Τώρα μιλάω. Τώρα θα πω ότι με ενοχλεί», λέει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι ακόμη και ένας χωρισμός χρειάζεται να γίνεται «με ειλικρίνεια, με αξιοπρέπεια και με καθαρότητα».
«Το μεγαλύτερο μου προτέρημα, ότι παλεύω με τη ζωή»
Όταν καλείται να ξεχωρίσει το μεγαλύτερο προτέρημά του, δυσκολεύεται να απαντήσει. «Δεν ξέρω ποιο είναι το μεγαλύτερό μου προτέρημα. Ξέρω ότι παλεύω με τη ζωή», παραδέχεται, προσθέτοντας πως αυτό που ίσως εκτιμούν περισσότερο οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν είναι ότι τους αντιμετωπίζει με αγάπη και θετική πρόθεση.
Όσο για το ελάττωμα που θα ήθελε να αλλάξει, αναφέρεται στην έντονη αντίδρασή του απέναντι σε συμπεριφορές που θεωρεί άδικες, όταν οι άλλοι ξεπερνούν τα όριά του ή προσπαθούν να τον εκμεταλλευτούν. Θα ήθελε να μπορεί να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις με μεγαλύτερη ψυχραιμία, να τις αναγνωρίζει και να απομακρύνεται χωρίς να θυμώνει.
«Θα ’θελα όλα τα άσχημα πράγματα να τα αντιμετωπίζω και απλώς να παίρνω απόσταση», εξηγεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Παραδέχεται, ωστόσο, πως δεν είναι εύκολο να φτάσει κανείς σε αυτή την εσωτερική γαλήνη, αντιμετωπίζοντας με σοφία όσα τον πληγώνουν.
«Το θέατρο είναι σαν μια γκόμενα που σου κάνει τη δύσκολη»
Περιγράφει την εμπειρία του ως καθηγητής υποκριτικής, αναγνωρίζοντας πως ο ρόλος του δασκάλου δεν είναι εύκολος. Όπως εξηγεί, πολλά παιδιά προσεγγίζουν την υποκριτική επειδή νιώθουν μέσα τους μια έλξη, χωρίς να μπορούν ακόμη να καταλάβουν τι ακριβώς αναζητούν.
«Τους προσελκύει ένα φως. Νιώθουν κάτι μέσα τους, αλλά δεν ξέρουν τι είναι αυτό το φως και απλώς πάνε σαν υπνωτισμένα», λέει, αναγνωρίζοντας σε αυτή την περιγραφή και τη δική του πορεία.
Με χιούμορ, παρομοιάζει το θέατρο με μια ερωτική σχέση που σε γοητεύει, αλλά δεν σου χαρίζεται. «Το θέατρο είναι σαν μια γκόμενα που σου κάνει τη δύσκολη, σου αντιστέκεται και αυτό σε παθιάζει περισσότερο. Είναι τσαμπουκαλού γκόμενα το θέατρο», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι απαιτεί επιμονή, υπομονή και πολλή δουλειά.
Για τον ίδιο, το ταλέντο αποτελεί μια φυσική κλίση, αλλά δεν αρκεί από μόνο του. «Μετά από το ταλέντο όμως θέλει πολλή δουλειά και καλλιέργεια», τονίζει, προτρέποντας τους μαθητές του να διαβάζουν, να επισκέπτονται μουσεία και να αναζητούν διαρκώς νέες γνώσεις.
Παράλληλα, ασκεί κριτική σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που, όπως πιστεύει, δίνει υπερβολική έμφαση στην αποστήθιση και στους βαθμούς, χωρίς να καλλιεργεί επαρκώς την προσωπικότητα και την ουσιαστική σκέψη των νέων.
«Μου έχει λείψει η τηλεόραση»
Την επιθυμία του να επιστρέψει στην τηλεόραση εκφράζει ο Αντώνης Λουδάρος, παραδεχόμενος πως η μικρή οθόνη τού έχει λείψει: «Μ’ αρέσει πολύ η τηλεόραση σαν είδος», λέει, εξηγώντας πως η επαφή με το κοινό μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές έχει μια ιδιαίτερη οικειότητα. «Μπαίνεις στο σπίτι του άλλου, μέσα στην οικογένεια. Με έναν τρόπο γίνεσαι δικός τους άνθρωπος», σημειώνει.
Μάλιστα, όπως αποκαλύπτει πρόκειται να συμμετέχει στη νέα τηλεοπτική δουλειά της Μιμής Ντενίση, το «Madre-Μάνα» που αποτελεί τη συνέχεια του «Σμύρνη μου αγαπημένη» στην ΕΡΤ, της οποίας τα γυρίσματα αναμένεται να ξεκινήσουν.
Ξεχωριστή θέση στην πορεία του κατέχει η παράσταση «Εγώ είμαι η γυναίκα μου», στην οποία υποδύθηκε πολλούς διαφορετικούς ρόλους, σε ένα έργο με έντονο δραματικό χαρακτήρα. Όπως παραδέχεται, «μου έδωσε πολύ χαρά στη δημιουργία του», καθώς αποτέλεσε μια διαφορετική καλλιτεχνική εμπειρία, σε δική του μάλιστα σκηνοθεσία.
Ο ίδιος χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη παράσταση ως μία από τις πιο δραματικές δουλειές που έχει κάνει, αποδεικνύοντας ότι πίσω από τον κωμικό ηθοποιό υπάρχει ένας καλλιτέχνης με πολλές εκφραστικές δυνατότητες.
«Να συνεχίσω να έχω χαρά για τη ζωή»
Τι εύχεται για τον εαυτό του και τι θα ήθελε να αλλάξει στον κόσμο αποκαλύπτει ο Αντώνης Λουδάρος, κλείνοντας μια συζήτηση γεμάτη προσωπικές εξομολογήσεις, χιούμορ και ουσιαστικούς προβληματισμούς.
«Να συνεχίσω να έχω χαρά για τη ζωή. Να συνεχίσω να ’χω ανθρώπους δίπλα μου που να τους αγαπώ και να με αγαπάνε», λέει, αναδεικνύοντας την αγάπη και τις ανθρώπινες σχέσεις ως τις σημαντικότερες αξίες της ζωής του.
Όταν η συζήτηση περνά στα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, η απάντησή του γίνεται πιο βαθιά και συγκινητική. Αναφέρεται στις πληγές που παραμένουν ανοιχτές στον πλανήτη, στους ανθρώπους που ζουν μέσα στον πόλεμο και στα βομβαρδισμένα τοπία, χωρίς καν να έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν βασικές ανάγκες. «Τι συζητάμε; Καλά είμαστε», σχολιάζει, υπενθυμίζοντας πως, παρά τις καθημερινές δυσκολίες, υπάρχουν άνθρωποι που βιώνουν πολύ σκληρότερες συνθήκες.»
Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με την πρόσκληση του ηθοποιού στο κοινό για την παράσταση «Το μαγαζάκι του τρόμου», που κάνει πρεμιέρα στις 21 Οκτωβρίου, στο ανακαινισμένο θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης.
Με χιούμορ, μάλιστα, προτρέπει τους θεατές να επισκεφθούν το ανθοπωλείο της παράστασης και να αγοράσουν λουλούδια, θυμίζοντας πως, ακόμη κι αυτά που ομορφαίνουν τη ζωή μας, χρειάζονται προσοχή στην επιλογή τους.
Info: «Το μαγαζάκι του τρόμου» Κείμενο – στίχοι: Howard Ashman. Μουσική: Alan Menken. Σκηνοθεσία – Απόδοση κειμένου-στίχων: Θέμις Μαρσέλλου. Μουσική διεύθυνση – Διδασκαλία ορχήστρας: Νικόλας Γουάστωρ
Πρωταγωνιστούν: Θανάσης Τσαλταμπάσης, DEMY, Ίαν Στρατής, Στράτος Λύκος, Κατερίνα Σούσουλα, Ιουλίτα Μωσαϊδου, Ντόρα Γκέγκα, Ορέστης Στύλος, Άννα Πασπάτη
και ο Αντώνης Λουδάρος
Συμμετέχει ζωντανή ορχήστρα.
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ:www.more.com
