Αποτραβηγμένος από τα φώτα της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια, ο εμβληματικός περφόρμερ έφυγε διακριτικά, όπως είχε επιλέξει να περάσει το τελευταίο διάστημα της ζωής του.

Κάθε εμφάνισή του, ωστόσο, όσο ακόμα ήταν ενεργός, προκαλούσε μεγάλη δημοσιότητα. Θέλοντας να τιμήσουμε το πέρασμά του από το ελληνικό θέαμα, που σφράγισε με την παρουσία του, ανατρέξαμε στο αρχείο μας, σε μία από τις συνεντεύξεις που είχε δώσει στη γράφουσα πριν από είκοσι χρόνια και είχε δημοσιευθεί στον «Ελεύθερο Τύπο», λίγο πριν από τις εμφανίσεις του στον «Μικρό Κεραμεικό», τον Απρίλιο του 2006. Σταχυολογήσαμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα, που φωτίζουν την ψυχοσύνθεση του Γιώργου Μαρίνου, αλλά και αδημοσίευτες απαντήσεις της μοναδικής αυτής περσόνας και βγαίνουν στο φως σήμερα για πρώτη φορά.

Με τις εμφανίσεις αυτές στον «Μικρό Κεραμεικό», το 2006, με τίτλο «Μαρίνος Academy», ο Γιώργος Μαρίνος επέστρεφε στο «σπίτι» του, την πίστα, όπως θεωρούσε ο ίδιος, έντεκα χρόνια μετά τις προηγούμενές του εμφανίσεις. Στο πλευρό του οι: Μιχάλης Ρέππας, Θανάσης Παπαθανασίου, Δήμητρα Γαλάνη, Φωκάς Ευαγγελινός, Ηρώ, αλλά και μια ομάδα εννέα νέων και ταλαντούχων παιδιών, που τους είχε τότε επιλέξει μέσα από 360(!) με την παλιά, καλή, δοκιμασμένη συνταγή της οντισιόν. Αυτή ήταν η δική του απάντηση στα realities που αναζητούν τηλεοπτικούς αστέρες μιας χρήσεως. «Και μένα με οντισιόν με πήρε πρώτα ο Μίκης και ύστερα ο Μάνος», μας είπε πει τότε, ενθυμούμενος τη δική του αρχή. «Αν ήμουν νέος πάλι σήμερα, πραγματικά δεν ξέρω αν θα πήγαινα σε reality. Πιστεύω ότι η οντισιόν είναι ο πιο θεμιτός, έντιμος και υγιής τρόπος ανάδειξης νέων ανθρώπων. Οπότε μάλλον τον ίδιο δρόμο θα επέλεγα και σήμερα».

-Επιστρέφετε μετά από έντεκα χρόνια απουσίας από την πίστα. Ηταν δύσκολη απόφαση, ταλαντευτήκατε;

Κατ’ αρχάς δεν νιώθω ότι επιστρέφω. Δεν σταμάτησα να δουλεύω παρά τα τελευταία δύο χρόνια. Εντεκα χρόνια είναι σαφώς από τότε που σταμάτησα τις εμφανίσεις μου στην πίστα… Ομως είναι γεγονός ότι η βασική δουλειά μου, η «συζυγική» μου σχέση είναι η πίστα. Το θέατρο είναι πάρα πολύ γοητευτικό,  καταπληκτικό, ελπίζω να κάνω και πάλι κάτι,  αλλά η δουλειά μου, το «σπίτι» μου είναι η πίστα. Δεν ήταν εύκολη απόφαση. Είχα αντιρρήσεις.

-Φοβόσαστε το πώς θα το δεχτεί το κοινό;

Αν το φοβόμουν δεν θα πει τίποτα. Τρεις, τέσσερις φίλοι με κράτησαν μέχρι το τέλος να το κάνω. Ημουν έτοιμος να πάω στην Αυστραλία ή να πάω να κλειστώ σε μοναστήρι. Αναρωτιόμουν πώς θα το δεχόταν, αν θα ερχόταν να με δει το κοινό. Εγώ είχα πολύ μεγάλο κέφι να ξαναεμφανισθώ. Το είχα πεθυμήσει πάρα πολύ. Πέρασα όμως από 40 κύματα μέχρι να το αποφασίσω.  Ηθελα όμως πολύ να έρθει ο κόσμος να με δει, ειδικά οι νέοι άνθρωποι, εκείνοι που έχουν ακούσει πολύ θαυμαστικές περιγραφές από τους γονείς τους ή τους μεγαλύτερους. Δεν ήθελα να τους απογοητεύσω. Η ευτυχία ήρθε ευτυχώς αμέσως. Αυτό που είναι πολύ συγκινητικό είναι ότι δεν περίμενα αυτή την προσέλευση, αυτήν την αγάπη, τη συγκίνηση. Το κοινό με πολλή αγάπη αγκάλιασε την παράσταση.  Και μάλιστα κατά 70% είναι νέοι άνθρωποι. Δεν με έχουν ξαναδεί ποτέ και νομίζω ότι φεύγουν ευχαριστημένοι.

-Αυτή η αντιμετώπιση από το κοινό σάς δίνει ενέργεια, σας κάνει να αισθάνεστε νέος;

Δεν είναι αυτός ο λόγος που με κάνει να αισθάνομαι νέος. Ο ίδιος μου ο εαυτός με κάνει να αισθάνομαι νέος. Η ζωηράδα, η ακμή μου, οι δυνάμεις μου ευτυχώς δεν με πρόδωσαν.

-Χρειάζεστε την επιβεβαίωση;

Την ώρα που βγαίνεις στη σκηνή, χρειάζεσαι την επιβεβαίωση σαφώς.

-Εχετε ακόμα και σήμερα τρακ;

Οχι μόνο τρακ, αλλά αληθινό άγχος και τρόμο. Οταν έχεις τρακ από νέος, όσο  μεγαλώνεις, μεγαλώνει. Απλώς όσο μεγαλώνεις, το τρακ φεύγει λίγο γρηγορότερα όταν  ανεβαίνεις στη σκηνή και όταν περνούν οι μέρες. Αλλά για μένα κάθε μέρα είναι σαν να έχω πρεμιέρα.

-Τι άλλαξε στη νύχτα αυτά τα χρόνια που λείπατε;

Ολα αυτά τα χρόνια κράτησα τις αποστάσεις μου από τη νύχτα. Ωστόσο, παρακολουθούσα τι γίνεται, είδα κάποια προγράμματα. Εβλεπα πανομοιότυπα πράγματα. Η προσωπική μου στάση στη νύχτα δεν έχει αλλάξει. Οι όροι μου είναι ίδιοι και πολύ συγκεκριμένοι. Θέλησα να παρουσιάσω ένα πρόγραμμα που έχει αρχή, μέση και τέλος. Κάτι που έλειπε από την Αθήνα. Χωρίς παραχωρήσεις. Με τις καλύτερες προδιαγραφές. Και χάρη στους συνεργάτες μου.

-Επιστρέψατε, λοιπόν. Θα παραμείνετε, θα επαναλάβετε ίσως το συγκεκριμένο πρόγραμμα;

Δεν ξέρω αν θα επαναληφθεί. Μπορεί και να το ξανακάνω. Είναι τόσο συγκινητικό το κοινό, τόσο ενθουσιασμένο, που ίσως και να το ξαναέκανα.  Αλλά αυτή τη στιγμή, χαίρομαι αυτό που μου συμβαίνει. Παλιά δεν το χαιρόμουν γιατί έκανα καριέρα. Σήμερα δεν διεκδικώ καμία καριέρα. Την έχω κάνει. Οτι είμαι, είμαι. Οτι έγινα, έγινα.

Τι θέλετε να προσφέρετε στο κοινό;

Θέλω να διασκεδάζω το κοινό. Δεν έχει σημασία όμως μόνο να γελάει και να χαίρεται, αλλά να του προκαλείς μια σκέψη. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία για μένα.

-Σας απασχολεί η οριστική σας αποχώρηση;

Με απασχολεί γιατί υπάρχουν όρια αντοχής και αξιοπρέπειας. Εφυγα νωρίς σε μια ηλικία που ήμουν νέος για αποχωρήσεις.  Αλλά τα καταφέρνω και έχω μείνει και είμαι εδώ πάντα με τους δικούς μου όρους.  Με φοβίζει να μένω εκτός δουλειάς. Κι αυτό είναι κίνητρο να σκεφτώ λύσεις, ώστε είτε να εμφανισθώ σε ένα θεατρικό έργο ή να κάνω κάτι άλλο.

-Τι άλλο κάνετε στη ζωή σας; Τα δύο τελευταία χρόνια που δεν είχατε επαγγελματική ενασχόληση πώς κύλησαν;

Βλέποντας φίλους.

–Εχετε ταλέντο στο να έχετε πολλούς και καλούς φίλους;

Ετσι νόμιζα κι εγώ. Ομως δεν ήταν έτσι. Μετά τα 50 μου χρόνια το κατέκτησα. Η προσωπική μου ζωή δεν έχει σχέση με την επιτυχία της καλλιτεχνικής μου ζωής. Εχω κάνει τεράστια λάθη. Εζησα σκληρά χρόνια. Πέρασα κι εγώ κλιμακτήριο, όπως και πολλοί άντρες που εκεί γύρω στα 50 χαλάνε τα σπίτια τους. Εγώ, ευτυχώς, δεν είχα σπίτι να χαλάσω. Δεν έχω μετανιώσει γι’ αυτά που έχω ζήσει. Ομως πλέον έχω αυτογνωσία. Ξέρω τα ελαττώματά μου, τι μπορώ να αλλάξω και τι όχι. Εχω αποκτήσει μεγάλη κατανόηση. Εμαθα να συγχωρώ. Κι αυτό είναι το αληθινό μου κέρδος από τη ζωή.

–Σας τρομάζει το γήρας;

Το 90% της ζωής μου είναι η δουλειά μου. Δεν με τρομάζει ότι γερνάω, με τρομάζει ότι μειώνεται ο χρόνος που θα βγαίνω στη σκηνή…

-Πώς θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας;

Είμαι σόουμαν, διασκεδαστής, περφόρμερ. Αυτό που κάνω εγώ δεν υπάρχει, είναι σφραγίδα. Ο Διονύσης Σαββόπουλος επίσης δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Ούτε ο Τζίμης Πανούσης.

-Κάποτε σας είχαν χαρακτηρίσει διάδοχο του Δημήτρη Χορν.

Στα καλλιτεχνικά πράγματα δεν υπάρχουν διάδοχοι. Κολακευόμουν βέβαια που μου το έλεγαν. Αλλά αν το σκεφτείς, εκείνο που έχει σημασία είναι να είσαι εσύ. Είναι καλύτερα να είσαι βασιλιάς παρά διάδοχος.