Με αφορμή την παράσταση «Ξανθίππη, η γυναίκα του Σωκράτη» στο Αρχαίο Θέατρο της Μαντινείας στις 12 Αυγούστου, ο θεατρικός συγγραφέας Γιώργος Α. Χριστοδούλου μιλά στον «ET» για το έργο, τη συγγραφή, το θέατρο και τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια.
– Πώς νιώθετε που η «Ξανθίππη», ένα από τα πιο αγαπημένα σας έργα, θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο της Μαντινείας;
Γιώργος Α. Χριστοδούλου: Είναι η πραγματοποίηση ενός μεγάλου προσωπικού ονείρου. Επιθυμούσα εδώ και χρόνια να ακουστεί η φωνή της Ξανθίππης σε έναν τόσο ιστορικό και ιερό χώρο, που δίνει στο έργο μια ξεχωριστή πνευματική διάσταση. Νιώθω βαθιά συγκίνηση, ευγνωμοσύνη, χαρά αλλά και μεγάλη ευθύνη απέναντι στο κοινό και στην ιστορία.
– Στο έργο η Ξανθίππη μιλά για τον Σωκράτη, ο οποίος όμως δεν εμφανίζεται στη σκηνή. Πώς αντιμετωπίζετε σκηνοθετικά αυτή την απουσία;
Γ.Α.Χ.: Κάθε μονόλογος αποτελεί μια ιδιαίτερη πρόκληση. Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση δεν θεωρώ ότι υπάρχει πραγματική απουσία. Ο Σωκράτης είναι διαρκώς παρών μέσα από τις αναμνήσεις της Ξανθίππης, γιατί πολλές φορές η μνήμη είναι πιο δυνατή ακόμη και από την ίδια την παρουσία.
– Μετά την καταδίκη και το κώνειο, η Ξανθίππη θρηνεί ή απολογείται;
Γ.Α.Χ.: Θρηνεί, χωρίς καμία αμφιβολία. Πρόκειται για έναν βαθιά ανθρώπινο θρήνο, τον οποίο αποδίδει εξαιρετικά η Τίνα Γεωργουσίου. Είναι μια ερμηνεία που σκοπεύω να παρουσιάσω και στους μαθητές μου στα ΙΕΚ, στο μάθημα της υποκριτικής.
– Αν ο Σωκράτης βρισκόταν ανάμεσα στους θεατές της παράστασης στη Μαντινεία, τι θα ανακάλυπτε για πρώτη φορά σχετικά με την Ξανθίππη;
Γ.Α.Χ.: Θα καταλάβαινε πόσο βαθιά και αληθινά τον αγαπούσε η γυναίκα του.
– Έχετε γράψει είκοσι θεατρικά έργα, ενώ τα περισσότερα έχουν ήδη παρουσιαστεί με επιτυχία. Τι σημαίνει για εσάς η συγγραφή;
Γ.Α.Χ.: Δεν έχει σημασία ο αριθμός των έργων, αλλά το περιεχόμενο και ο τρόπος με τον οποίο γράφονται. Η διαχρονικότητα είναι το πραγματικό μέτρο ενός θεατρικού κειμένου. Για μένα η γραφή αποτελεί έναν προσωπικό διάλογο με την ψυχή μου. Γράφω για να προλάβω να ζήσω όλα όσα κουβαλώ μέσα μου.
– Έπειτα από αυτή τη μακρά και δημιουργική πορεία, πώς αισθάνεστε σήμερα;
Γ.Α.Χ.: Πιστεύω πως έχω αφιερώσει τη ζωή μου στο θέατρο και η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι ότι έχω βιώσει όλα τα συναισθήματα που μπορεί να προσφέρει αυτή η τέχνη. Σήμερα νιώθω μια αίσθηση πληρότητας. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω ακόμη ένα έργο μόνο και μόνο για να γράψω. Αν και, ομολογώ, κάθε χρόνο λέω το ίδιο. Πλέον, ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου είναι να διδάξω σε Πανεπιστημιακό Τμήμα Θεάτρου ή στο Εθνικό Θέατρο.
– Ποια έργα σας θα δούμε τη νέα θεατρική περίοδο;
Γ.Α.Χ.: Η συνεργασία μου με το Θέατρο «Θυμέλη – Έλλη Βοζικιάδου» συνεχίζεται, με τον «Κολοκοτρώνη» και το έργο «Όταν η Φόνισσα συνάντησε τη Μήδεια» να παραμένουν στο ρεπερτόριο. Η «Ξανθίππη» και ο «Νικηταράς» θα συνεχίσουν τις παραστάσεις τους σε δήμους και σχολεία, ενώ η «Λέλα Καραγιάννη» συνεχίζει για δωδέκατη χρονιά με τη Μαίρη Βιδάλη. Παράλληλα, ο Τάσος Λέρτας, με βοηθό σκηνοθέτη την Ελένη Καταλιακού, θα παρουσιάσει το έργο «Μια δίκη παρωδία… Γεώργιος Καραϊσκάκης!».
Επιπλέον, στις 2 Σεπτεμβρίου, με τη θεατρική μας ομάδα θα ανεβάσουμε στο Δήμο Βέλου-Βόχας το έργο «Ιωνία – Δάκρυ Μνήμης». Δεν αποκλείεται, μάλιστα, να υπάρξουν και ορισμένες ευχάριστες εκπλήξεις μέσα στη νέα σεζόν. Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω θερμά την αντιδήμαρχο Πολιτισμού Μαρία Φράγκου, τον Κώστα Σκιτζή και τον Τάσο Κεχαγιά για τη σημαντική συμβολή τους στην πραγματοποίηση της παράστασης στο Αρχαίο Θέατρο της Μαντινείας.
– Μια τελευταία φράση;
Γ.Α.Χ.: «Ό,τι μπορούμε, το οφείλουμε».
– Σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία στα επόμενα έργα σας.
Γ.Α.Χ.: Σας ευχαριστώ πολύ. Να είστε καλά.
