Στο νέο του βιβλίο ο Αύγουστος Κορτώ ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μας προσκαλεί σε μια απρόβλεπτη περιήγηση στη ζωή και στο μυαλό του.
Μουσικές, βιβλία, έρωτες, φιλίες, η μητέρα του, ο Τάσος και οι διαδρομές που τον οδήγησαν στη συγγραφή συνθέτουν ένα αυτοβιογραφικό αφήγημα όπου το φως συναντά το σκοτάδι και η συγκίνηση τον αυτοσαρκασμό. Με τη χαρακτηριστική του ειλικρίνεια, ο συγγραφέας επιστρέφει στον Πέτρο, τον άνθρωπο πίσω από τον Αύγουστο Κορτώ, και αναμετριέται με όσα τον διαμόρφωσαν.
_«Κοντά πενήντα χρόνια δίνω την εντύπωση ότι μιλάω. Ενώ στην πραγματικότητα παίζω», γράφετε. Τι είναι για εσάς αυτό το παιχνίδι; Ενας τρόπος να αντιμετωπίζετε τη ζωή;
Το παιχνίδι είναι ικανοποίηση της περιέργειας και διαιώνισή της. Το γράψιμο είναι το πιο ιδιωτικό και παθιασμένο μου παιχνίδι, χωρίς κανέναν κανόνα, χωρίς χαμένους, με αέναο κέρδος τις ιστορίες κι αυτούς που θα τις διαβάσουν. Γράφοντας εξερευνώ, μαθαίνω, θυμάμαι και ξεχνάω, διασκεδάζω ατέλειωτα. Τα βιβλία μου μεγαλώνουν, ενδεχομένως ωριμάζουν – εγώ απλώς υφίσταμαι μιαν εξωγενή χρονική φθορά.
_Μέσα από τις αναμνήσεις σας επιστρέφετε σε βιβλία, μουσικές και έργα τέχνης που σας συντρόφευσαν και σας διαμόρφωσαν. Πώς συναντιούνται όλα αυτά με τα προσωπικά σας βιώματα μέσα στη γραφή σας;
Ορισμένοι συγγραφείς αφομοιώνουν, εγώ αρπάζω ό,τι με συγκινεί και προσπαθώ να το κάνω δικό μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι μιμούμαι τον Ναμπόκοφ ή την Ατγουντ -θα ήταν μάταιο- αλλά ότι αποσπώ κομμάτια απ’ τον ψυχισμό τους και τα μεταφέρω στον δικό μου, με την ελπίδα το λαμπερό ξένο φως να αποκαλύψει στοιχεία του εαυτού μου που δεν υποψιαζόμουν.
_Αποκαλείτε τις επανειλημμένες αποτυχίες σας στις φιλίες «αποτυχίες στο άθλημα της φιλίας». Ο αυτοσαρκασμός σάς βοηθά να μιλάτε για όσα σας πλήγωσαν ή κρύβει και μια βαθύτερη δυσκολία να καταλάβετε τι δεν λειτούργησε; Τι έχετε μάθει για τον εαυτό σας μέσα από αυτές τις σχέσεις;
Διαβάστε Επίσης
Δεν ξέρω αν έγινα αντικοινωνικός λόγω της ταύτισης με τη μητέρα μου, και την πρόωρη ενηλικίωση που επέφερε η συμβιωτική μας σχέση, ή αν γεννήθηκα με έλλειμμα δίψας για συναναστροφές. Λατρεύω τους λίγους φίλους που έχω, είμαι δοτικός μαζί τους σαν γονιός, γίνομαι αναμφίβολα φορτικός, κάνω λάθη, και συχνά τους χάνω. Το έχω αποδεχτεί – είμαι πια πολύ μεγάλος για ν’ αλλάξω. Οσο για τον αυτοσαρκασμό, είναι ανεξάντλητης δύναμης: κάθε φορά που πάω να πάρω τον εαυτό μου στα σοβαρά, θυμάμαι την προφητεία του Κούντερα – αφού προτού ξεχαστώ θα γίνω κιτς, τι νόημα έχει να καμώνομαι τον σοβαρό;
_Η μητέρα σας, η Κατερίνα, εξακολουθεί να έχει κεντρική θέση στη γραφή σας, ενώ στο βιβλίο περιλαμβάνονται δύο ανέκδοτα κεφάλαια από την πρώτη γραφή του Βιβλίου της Κατερίνας. Τι ανακαλύψατε επιστρέφοντας σε εκείνες τις σελίδες;
Πρόσφατα έγραψα ένα μικρό εγχειρίδιο για το πένθος, το οποίο, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, θεωρώ θαυμαστό και τρομερά δημιουργικό ψυχικό μηχανισμό. Δεν έπαψα ποτέ να συνυπάρχω με το Κατερινάκι, και γι’ αυτό μπόρεσα να την υποδυθώ. Ωστόσο, επειδή γράφω κάθε μέρα, δεν συγκρατώ το συναίσθημα της συγγραφής των βιβλίων μου, μόνο μιαν ηχώ συγκίνησης. Το βιβλίο της Κατερίνας δεν αποτελεί εξαίρεση – μπορεί να μου χάρισε μια ζωή που δεν είχα φανταστεί, μα δεν θυμάμαι παρά έναν δεκαπενθήμερο συγγραφικό πυρετό, καθώς οι αναμνήσεις έβγαιναν από μέσα μου όπως οι λέξεις απ’ τα χείλη ενός καθ’ όλα ύποπτου μέντιουμ.
_Γράφετε πως έχετε ζήσει περισσότερο απ’ όσο πιστεύετε ότι θα ζήσετε ακόμη, χωρίς αυτή η σκέψη να σας προκαλεί θλίψη, καθώς νιώθετε ευγνωμοσύνη για την αγάπη που έχετε δεχτεί. Είναι αυτή η συμφιλίωση με τον χρόνο κάτι που κατακτά κανείς μεγαλώνοντας ή κάτι που σας δίδαξε η ίδια η γραφή;
Στα τριάντα, είχα τον φόβο του φόβου που ίσως θα ένιωθα στα σαράντα για το πλησίασμα του θανάτου. Στα σαράντα, ήμουν έτοιμος για την ενδεχόμενη κατάρρευση που θα βίωνα όταν ζύγωνα την έκτη δεκαετία της ζωής μου. Οι φόβοι αποδείχτηκαν μάταιοι. Σαφώς και δεν θέλω να πεθάνω, αλλά η αίσθηση του χρόνου δεν είναι τόσο ευθύγραμμη κι ανυσματική όσο νόμιζα. Ο μόνος χαμός που με φοβίζει είναι εκείνων που αγαπώ.
_Στο βιβλίο μοιράζεστε στιγμές από τη ζωή σας με τον Τάσο. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η κοινή διαδρομή και τι σας έχει μάθει για την αγάπη;
Η αγάπη, όπως την έμαθα μικρός, ήταν το να γίνεις ένα με τον άλλο. Να μην υπάρχουν όρια, τίποτα που να σε χωρίζει απ’ τον αγαπημένο. Αυτό είναι ο Τάσος, κι η μαγική ζωή μαζί του: Ωρες ώρες νιώθω πως εκείνος γράφει τα βιβλία μου, κι αναρωτιέμαι πώς γίνεται να είμαι τόσο σκράπας στις νομικές γνώσεις. Η συνύπαρξη για μένα είναι κυριολεκτική.
