Στην ημερίδα ο Κυριάκος Πιερρακάκης υπογράμμισε ότι το δημογραφικό αποτελεί υπαρξιακή πρόκληση για τη χώρα και για ολόκληρη την Ευρώπη. Όπως σημείωσε, όλες οι ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται κάτω από το όριο αναπλήρωσης πληθυσμού, ενώ η Ελλάδα καταγράφει ήδη μείωση τόσο του συνολικού όσο και του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Ο υπουργός εξήγησε ότι οι επιπτώσεις αγγίζουν όλες τις πτυχές της πολιτικής – από την οικονομία και την παιδεία έως την υγεία και το ασφαλιστικό. Ανέφερε ότι για πρώτη φορά παρουσιάστηκε μια ενιαία στρατηγική με πυρήνα το δημογραφικό, η οποία περιλαμβάνει μέτρα όπως μηδενικός φόρος στα χαμηλά κλιμάκια για πολύτεκνους, μειώσεις φόρου για νέους εργαζόμενους, κατάργηση ΕΝΦΙΑ σε μικρούς οικισμούς και ενίσχυση της περιφέρειας.

Σημείωσε ότι η νέα φορολογική μεταρρύθμιση που θα εφαρμοστεί από τον Ιανουάριο δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά αποτελεί «αναγκαία αναγνώριση της πρόκλησης». Όπως είπε, οι πολίτες θα δουν αυξήσεις στους μισθούς και ελαφρύνσεις, ενώ πρόκειται για «τη μεγαλύτερη μείωση φόρων της μεταπολίτευσης».

Παράλληλα, ο Πιερρακάκης αναφέρθηκε σε μέτρα στήριξης οικογένειας, από βρεφονηπιακούς σταθμούς έως πολιτικές για τη στέγη («Σπίτι μου 1 & 2»), καθώς και σε αλλαγές για καλύτερη ισορροπία εργασίας – ιδιωτικής ζωής. Τόνισε ότι η δημογραφική πρόκληση είναι άμεσα συνδεδεμένη με την παραγωγικότητα και τη δυνατότητα της οικονομίας να διατηρήσει ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Όπως ανέφερε, η Ελλάδα σήμερα αναγνωρίζεται διεθνώς ως χώρα που έχει πετύχει σημαντική πρόοδο, με την οικονομία να κινείται πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ωστόσο, πρόσθεσε ότι «οι προκλήσεις παραμένουν μπροστά μας», τονίζοντας την ανάγκη για σταθερή στρατηγική και συνεχή προσαρμογή των πολιτικών.

Η ομιλά του Κυριάκου Πιερρακάκη

Κυρίες και κύριοι, καλή σας ημέρα. Με δεδομένα το όσο ανέφερε πριν και ο Πρωθυπουργός, φέρνω τη σκυτάλη για να υπογραμμίσω κάποια από εκείνα τα οποία τόνισε, αλλά και επιδιώκοντας να τα βάλω σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο τόσο για την χώρα μας όσο και για την Ευρώπη. Ξεκινώντας από την προφανή καταγραφή, την προφανή αποτύπωση ότι το δημογραφικό συνιστά μια υπαρξιακή πρόκληση για την χώρα μας.

Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν προβλήματα, ζητήματα, προκλήσεις τις οποίες δυσκολευόμαστε να τις αντιληφθούμε στο χώρο και στο χρόνο κατά των οποίων έρχονται μπροστά μας. Ακριβώς λόγω του μηχανισμού εξέλιξής τους, είτε πρόκειται για την κλιματική κρίση, είτε πρόκειται για την κρίση χρέους και το πώς συσσωρεύεις χρέος μέσα στο χρόνο και έρχεται οι επιπτώσεις του, έρχονται να σε συναντήσουν μετά, είτε πρόκειται για το δημογραφικό. Τα προβλήματα αυτά, οι προκλήσεις αυτές, εκτυλίσσονται αλλά οι επιπτώσεις τους βιώνονται στο πεδίο.

Και αρκεί κανείς να δει, αρκεί κανείς να μελετήσει τα στοιχεία από μελέτες δημογραφικών προβλέψεων για να διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε ήδη αυτή την πρόκληση. Για πρώτη φορά μετά πολεμικά ο πολιτισμός μειώθηκε. Στην Ευρώπη, εγώ θα έλεγα, ευρύτερα αντιμετωπίζουμε αυτή την πρόκληση.

Το είπε ο Πρωθυπουργός πριν, αναφέρθηκαν και οι προλαλήσαντες σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν έχουμε αναπλήρωση του πληθυσμού. Δεν έχουμε το replacement rate. Δεν είμαστε στα 2-2,1, παιδιά, ένα ζευγάρι.

Είμαστε σε όλες τις χώρες κάτω από αυτόν τον αριθμό. Με τα καλύτερα δημογραφικά ενδεχομένως να τα έχουν χώρες όπως η Γαλλία ενδεχομένως κάποιες χώρες όπως  η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Σίγουρα όχι εμείς.

Αλλά όλες σε αυτές τις περιπτώσεις κάτω από το 2. Αυτό από μόνο το αντανακλά ότι ευρύτερα για την Ευρώπη θα μπορούσε κανείς να πει ότι δεν είναι απλώς και μόνο μια γηραιά Ήπειρος . Και είναι μια πρόκληση ευρύτερα αυτό όχι μόνο επειδή κατά αυτή η μείωση του πληθυσμού από μόνη της είναι πρόβλημα, όσο το ότι οι επιπτώσεις έρχονται και ακουμπούν το σύνολο των πτυχών της πολιτικής.

Είτε πρόκειται για την οικονομική πολιτική, είτε πρόκειται για την παιδεία είτε πρόκειται για τις προκλήσεις και τις πιέσεις στα συστήματα υγείας είτε πρόκειται για το ασφαλιστικό. Σε αυτές τις προκλήσεις και τις επιπτώσεις πρέπει τα κράτη να ανταποκριθούν. Και αυτό το οποίο επιδιώκουμε να κάνουμε εμείς είναι ακριβώς να δείξουμε αυτή τη διάσταση, αυτό το βαθμό ανταπόκρισης.

Θυμάμαι δημογραφικές μελέτες από την εποχή πριν μου στη ΔιαΝΕΟσις  οι οποίες κάνουν προβολή του πληθυσμού σε σενάρια τα οποία λένε ότι θα φτάσουμε το 8,5 εκατομμύρια πληθυσμού το 2050. Αυτό από μόνο του αντανακλά ότι το πρόβλημα είναι μπροστά μας. Και ήδη, αν το συσχετίσει κανείς αυτό με οικονομικές μελέτες αν δεν κανείς για παράδειγμα τον 20ο αιώνα οι χώρες οι οποίες είχαν πολύ ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης τον 20ο αιώνα ήταν εκείνες οι οποίες είχαν αύξηση στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό.

Στην Ελλάδα έχουμε μείωση και στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό και στον συνολικό πληθυσμό. Οπότε, αυτή είναι μια πάρα πολύ σημαντική πρόκληση. Αναφέρθηκε πριν ο Πρωθυπουργός στο σύνολο των οικονομικών μας επιλογών σε σχέση με το δημογραφικό και νομίζω ότι παρατηρήσατε ότι για πρώτη φορά στη Διεθνή Έκληση της Θεσσαλονίκης αναπτύχτηκε μια συμπαγή στρατηγική με μια ενιαία φιλοσοφία η οποία είχε το δημογραφικό στον πυρήνα της.

Περιλαμβάνουν όλες τις πτυχές οι οποίες συζητήθηκαν πριν μηδενισμός φόρου στα κατώτατα κλιμάκια για οικογένειες πολυτέχνων με τέσσερα παιδιά και πάνω. Εγώ να πω ότι στα υπόλοιπα κλιμάκια υπάρχει φιλοσοφία ότι ο συντελεστής πέφτει δύο μονάδες ένα παιδί. Άρα υπάρχει μια διάσταση αναλογικότητας για τις οικογένειες με πέντε παιδιά, με έξι παιδιά, με εφτά παιδιά.

Ταυτοχρόνως επειδή η δημογραφικό δεν είναι μόνο η αμυγ’ως η διάσταση των γεννήσεων είναι κυρίαρχα, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα σύνολο πραγμάτων, ένα σύνολο παραμέτρων. Είδατε ότι ανακοινώσαμε την εξάλειψη του ένφια σε βάθος διετίας σε οικισμούς κάτω των 1.500 κατοίκων γιατί η διάσταση της περιφέρειας είναι επίσης κυρίαρχη σε δημογραφική εξίσωση.

Είδατε ότι αντιστοίχως μηδενίζουμε το φόρο στα νέα παιδιά που μπαίνουν στον αγορά εργασίας,  και τον μειώνουμε για νέους κάτω και νέες κάτω των 30 ετών. Όλο αυτό είχε και έχει μια πάρα πολύ συμπαγή λογική. Ο κόσμος, ακόμα το διαπιστώνουμε αυτό στην πράξη, δεν το έχει δει να εφαρμόζεται.

Άρα έχει αντιληφθεί το μέτρο, αλλά θα βιώσει το μέτρο τον Ιανουάριο. Ήδη αυτή την εβδομάδα εφαρμόζουμε τα μέτρα που ανακοινώσαμε ως οικονομικό επιτελείο, ως κυβέρνηση την Τρίτη του Πάσχα. Την υποστηρικτική δημογραφική, μια φορολογική μεταρρύθμιση για το Δημογραφικό και τη Μεσσία Τάξη θα έρθουν να εφαρμοστούν από τις αρχές Ιανουαρίου.

Και θα τις δουν οι πολίτες που είναι μισθωτοί ως αυξήσεις στο μισθό τους και στους λογαριασμούς τους. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα τις δουν λίγο αργότερα, στον εκαθάριση. Είναι η μεγαλύτερη μείωση φόρων που έχει γίνει στη μεταπολίτευση και έχει μια πάρα πολύ συμπαγή λογική σε σχέση με την πρόκληση που έχουμε μπροστά μας.

Τώρα, απαντώ μόνος μου σε κάτι το οποίο νομίζω είναι προφανές για όλες και για όλους. Λύνει αυτή η φορολογική μεταρρύθμιση το δημογραφικό πρόβλημα? Σε καμία περίπτωση. Κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο.

Αλλά νομίζω ότι θα ήταν απολύτως παράδοξο να μην έχεις ένα φορολογικό σύστημα το οποίο να αναγνωρίζει αυτό το πρόβλημα, να αναγνωρίζει αυτή την πρόκληση, ειδικά όταν την βιώνει στο πεδίο. Έπρεπε δηλαδή, αυτή ήταν η απόφαση του Πρωθυπουργού, αυτή ήταν η εισήγηση του Οικονομικού Επιτελείου, να γίνει μια φορολογική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα η οποία να αναγνωρίζει αυτή την υπαρξιακή πρόκληση που έχουμε μπροστά μας. Αυτό λοιπόν ξεκινάει να εφαρμόζεται, θα το παρουσιάζουμε αυτή τη στιγμή συνολικότερα το σύνολο των μέτρων, τη συνολική λογική αυτής της φορολογικής μεταρρύθμισης και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και διαπιστώνουμε ότι παίρνει πολύ θετικά σχόλια ακριβώς επειδή λίγο πολύ το ίδιο πρόβλημα το βιώνουν όλοι σε διαφορετικές κλίμακες.

Άρα είναι κάτι το οποίο θα το δούμε, ήδη να έχει εφαρμοστεί σε κάποιους χώρες, ήδη να υπάρχει προνομία εκεί φορολογική μεταχείρισης της οικογένειας π.χ. στη Γαλλία, αλλά σε άλλες αυτό να μην έχει γίνει ακόμα. Θεωρούμε ότι είναι ένα μέτρο το οποίο θα πιάσει και για να απαντήσω, να πάρω επίσης την σκυτάλη από την ερώτηση του κ. Τσαπρούνη πριν, θεωρούμε ότι αυτή η λογική που θα ξεκινήσουμε να τη μεταβολίζουμε από τον Ιανουάριο είναι μια λογική στην οποία θα συνεχίσουμε. Ακριβώς επειδή το μέγεθος του προβλήματος, η κλίμακα της πρόκλησης είναι πάρα πολύ μεγάλη.

Έχοντας πει αυτό φυσικά δεν αρκεί ένα μέτρο, δεν αρκεί μία φορολογική μεταρρύθμιση. Χρειάζεται να γίνουν πολλά. Είναι σπουδαίο ότι δημιουργήθηκε ένα Υπουργείο το οποίο είχε αυτή τη στόχευση.

Είναι σπουδαίο ότι υπάρχει μία συνολικότερη πολιτική. Ο Πρόεδρος της Βουλής πριν ανέφερε ότι πρέπει να αναζητηθούν συναινέσεις, να υπάρξει ειδική επιτροπή της Βουλής, να την ενεργοποιήσει πάλι. Έχουμε ήδη εφαρμόσει πολλά από αυτά τα μέτρα.

Τα μέτρα για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, αλλαγές που πρέπει να γίνουν στην παιδεία, ακόμη και όταν φτιάχνει κανείς τα κτίρια των σχολείων, όλο το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας της χώρας, όλα αυτά είναι κομμάτια του παζλ στα οποία πρέπει να έρθεις και να επενδύσεις ως πολιτεία. Είτε πρόκειται για θέματα που αφορούν τη στέγη, με προγράμματα όπως το σπίτι μου 1, το σπίτι μου 2, είτε πρόκειται για μέτρα όπως συνταγή της γειτονιάς, είτε πρόκειται για τη συνολικότερη στήριξη και λογική της οικογένειας με καλύτερους θεσμούς οι οποίοι έρχονται να ευθυγραμμίσουν την Ελλάδα με το συνολικό του ευρωπαϊκό πλαίσιο ισορροπίας εργασίας και ιδιωτικής ζωής, όπως αυτά τα μέτρα τα οποία έχουμε ήδη ενσωματώσει στο ελληνικό θεσμικό πλαίσιο εδώ και χρόνια. Γίνονται δηλαδή πολλά πράγματα ταυτόχρονα προς αυτήν την κατεύθυνση για να δούμε μια βελτίωση.

Από εκεί και πέρα όμως υπάρχει η εμπειρική παρατήρηση, όπως αυτή υποτυπώθηκε ο αρχικός από εσάς κ. Τσαπρούνη, ότι τι παρατηρεί κανείς, παρατηρεί χώρες οι οποίες έχουν οικονομικό προφίλ και οικονομικές προκλήσεις, όπως αυτές που έχει η Ελλάδα μεταπολεμικά, να έχουν μεγάλο δίκτυο γονιμότητας και βλέπουμε χώρες οι οποίες είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένες και με πολύ καλά οικονομικά να έχουν πολύ χαμηλό δίκτυο γονιμότητας. Γιατί είναι και μια λογική κουλτούρας, τρόπου ζωής, αντίληψης για το πώς ο θεσμός της οικογένειας οφείλει να λειτουργήσει σε σχέση και με τις προσδοκίες που έχει κάθε οικογένεια για τον εαυτό της. Αυτό το οποίο εμείς οφείλουμε να κάνουμε, τι είναι, ως πολιτεία, και εμείς και τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, βασικά να αφαιρέσουμε όλα τα εμπόδια που μπορούμε.

Δηλαδή, να διευκολύνουμε τα νέα ζευγάρια να είναι σε θέση να λάβουν εύκολα την απόφαση να κάνουν ένα παιδί ακόμα. Γι’ αυτό και εστιάζουμε σε όλες αυτές τις παραμέτρους. Από το να κάνουμε το φορολογικό σύστημα πιο ευέλικτο και πιο φιλικό στις οικογένειες, από το να κάνουμε το σύστημα φορολογίας πιο φιλικό στα νέα παιδιά που θέλουν να μπορούν στην αγορά εργασίας, μέχρι το να υπάρχει δωρεάν βρεφονηπιακό σταθμός με πλήρη κάλυψη σε όλη την Ελλάδα και εγώ θα σας έλεγα συνολικά σε όλη την Ευρώπη.

Όλα αυτά είναι σε μια διαδρομή για να γίνουν και γίνονται καλύτερα κάθε χρόνο. Από εκεί και πέρα όμως αντιλαμβανόμαστε πλήρως ότι πρέπει να κάνουμε και πολλά άλλα πράγματα για να βελτιώσουμε αυτή την εξίσωση. Ανέφερα πριν ότι το πρόβλημα είναι πανευρωπαϊκό.

Σίγουρα χρειαζόμαστε να δημιουργήσουμε σχετική ώθηση στην οικονομία ακριβώς επειδή, αν δει κανείς τι έχουμε μπροστά μας, έχουμε δύο προκλήσεις οικονομικές. Η μία και γράφεται πολύ συχνά για αυτήν είναι το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης το οποίο θα είναι μια πρόκληση για όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα έχει ρυθμό ανάπτυξης 2,4% στην πρόβλεψη για τον προϋπολογισμό του 2026.

Η προστιθέμενη αξία της φορολογικής μεταρρύθμισης που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ είναι 0,6% σε αυτό το 2,4%. Ένα άλλο κομμάτι έχει να κάνει με το Ταμείο Ανάκαμψης όπως ανέφερα. Οι επενδύσεις στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί.

Τις πήραμε κάπου στο 11% στον όρο επένδυσης προς ΑΕΠ το 2019. Ο προϋπολογισμός του 2026 προβλέπει 17,7%. Πάμε καλά, παραμένουμε κάτω από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η μία λοιπόν πρόκληση θα είναι ο τίτλος Μετά το Ταμείο Ανάκαμψης ΤΙ και η δεύτερη πρόκληση έχει να κάνει με την μείωση του πληθυσμού και με τη δημογραφική πρόκληση την οποία βλέπουμε μπροστά μας σε σχέση με την προβολή για το ρυθμό ανάπτυξης για τα επόμενα χρόνια. Και εμείς και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και προσθέτω σε αυτό και μια τρίτη πρόκληση, τις διεθνείς αβεβαιότητες.

Οι οποίες εντείνονται. Αυτά τα λέω σε ένα πλαίσιο όπου, για παράδειγμα, στο Βερολίνο που βρισκόμουν χθες και προχθές, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως μια χώρα με έντονο το χαρακτηριστικό της επιτυχίας τόσο στην οικονομική όσο και στη μεταρρυθμιστική της πολιτική. Με ρυθμό ανάπτυξης πολύ παραπάνω από τον ευρωπαϊκό μεσό όρο.

Άρα υπάρχει η αίσθηση ότι τα πηγαίνουμε καλά διεθνώς. Φυσικά μπορούμε να τα πάμε καλύτερα. Φυσικά να γνωρίζουμε πλήρως ότι υπάρχουν στοιχήματα που ακόμη δεν έχουν κερδίσει και πρέπει να κερδιστούν.

Και οι συμπολίτες μας που πρέπει να στηριχτούν παραπάνω. Ακριβώς επειδή οι προκλήσεις για τους ίδιους και για τις οικογένειές τους είναι μεγάλες. Αλλά από εκεί και πέρα κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει το χαρακτηρισμό της επιτυχίας από τα διαδρομή των τελευταίων ετών που βασικά είναι μια επιτυχία του ελληνικού λαού συνολικότερα.

Έπειτα από μια δεκαετία υπαρξιακών  κρίσεων. Πολλαπλών κρίσεων. Τις οποίες τώρα βλέπουμε άλλα ευρωπαϊκά κράτη να βιώνουν και να καλούνται να απαντήσουν σε αυτές.

Γιατί όπως είπε ο Πρωθυπουργός, σε δική μας περίπτωση υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για να κάνουμε πρόσθετες πολιτικές. Σε άλλες χώρες της Ευρώπης αυτή τη στιγμή υπάρχουν δυσκολίες για να περάσουν τους προϋπολογισμούς τους από τα κοινοβούλια. Ακριβώς επειδή οι προϋπολογισμοί αυτοί έχουν έντονο το χαρακτήρα της λιτότητας και εγώ θα σας πω σε πολύ πιο light εκδοχή βιώνουν διλήμματα όπως αυτά που εμείς σε πολύ σκληρές εκδοχές βιώσαμε τη δύσκολη δεκαετία της κρίσης.

Όμως παρόλα αυτά, οι προκλήσεις είναι μπροστά μας και ο μόνος τρόπος για να απαντήσουμε σε αυτές είναι μια πάρα πολύ συγκεκριμένη ιδέα για το ποια είναι η Ελλάδα που θέλουμε, για το πώς πρέπει το οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας να συνεχίσει να μετασχηματίζεται για να μπορέσει να αντισταθμίσει τους αρνητικούς ανέμους στην παγκόσμια οικονομία, αλλά και τις εσωτερικές προκλήσεις. Ένα κομμάτι έχει να κάνει με μια ευρύτερη ευρωπαϊκή στρατηγική αφαίρεσης εμποδίων ανάμεσα στα κράτη-μέλη της ΕΕ, αυτό που κωδικά στην Ευρώπη λένε η έκθεση Ντράγκι. Βασικά όμως, η θεμελιώδης πρόκληση είναι η πρόκληση της παραγωγικότητας.

Όπως δημιουργούμε επιτροπές, θεσμούς, στρατηγικές για το κομμάτι το οποίο αφορά το δημογραφικό ζήτημα της χώρας μας, τη δημογραφική πρόκληση της χώρας μας, αντιστοίχως, όσο αυξάνουμε τις εξαγωγές μας ως οικονομία, όσο αυξάνουμε τις επενδύσεις μας ως οικονομία, όσο παράγουμε πλεονάσματα, όσο αποκλιμακώνουμε το χρέος μας και όσο ναι, η ανεργία βρίσκεται στο πιο χαμηλότερο σημείο από το 2008, ταυτόχρονος πρέπει να καταλάβουμε ότι η παραγωγικότητα είναι στον πυρήνα της δημογραφικής εξίσωσης και εκεί είναι μονόδρομος να υλοποιήσουμε στρατηγικές οι οποίες την αυξάνουν, τόσο σε ό,τι αφορά το σύνολο της οικονομίας, όσο σε ό,τι αφορά και κάθε επιχείρηση στοχευμένα. Αυτή είναι για εμένα και για εμάς η θεμελιώδης προστιθέμενη αξία που μπορούμε να έχουμε σαν οικονομικό επιτελείο τα επόμενα χρόνια και αυτό είναι το άλλο μεγάλο παράλληλο ερώτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε μαζί με τις αμιγείς δημογραφικές προκλήσεις και με δεδομένο ότι πράγματι το πρόβλημα είναι μπροστά μας.

Όμως νομίζω ότι από το σύνολο των στρατηγικών, των πολιτικών, των επιλογών που έχετε δει ότι γίνονται από αυτήν την κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια πρώτον ξέρουμε να θέτουμε τα σωστά ερωτήματα, δεύτερον ξέρουμε να βελτιώνουμε τους εαυτούς μας διαρκώς εκεί που χρειάζεται και απαιτείται και τρίτον ξέρουμε πάρα πολύ καλά το τι πρέπει να κάνουμε για να συνεχίσουμε να συγκλίνουμε με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο γιατί στο τέλος της ημέρας το 2019 σε επίπεδο εισοδήματος σε όρους PPP όπως λέμε ήμασταν στο 62% του Ευρωπαϊκού μέσο όρου του Εισοδήματος και σήμερα είμαστε στο 70%.

Άρα έχουμε βελτιώσει τους εαυτούς μας αλλά ακόμη δεν είμαστε εκεί που θέλουμε και μπορούμε. Αλλά σας διαβεβαιώνω μπορούμε. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.