Τι παράδειγμα για τις νεαρές γυναίκες όλου του κόσμου. Να εμπνέονται από το κορίτσι που ανατράφηκε στις πασαρέλες, γαλουχήθηκε στα πάρτι του διεθνούς τζετ σετ, στόχευσε έναν ξεχωριστό γάμο, δέθηκε πάντα σε άρματα δύναμης και εξουσίας, και κατόρθωσε να γίνει η πρώτη κυρία του πιο δυνατού κράτους στον κόσμο.

Τα λένε και οι μάνες στα βλαστάρια τους στα ίνσταγκραμ, δεν τα έχετε δει; Sky is the limit και κάτι παρόμοια. Άσε αυτό το «είμαι περήφανος/η για σένα», που το λένε για ψύλλου πήδημα. Πιο κακοποιημένη έκφραση από αυτή δεν έχω ακούσει. Φταίει ίσως η χρήση-δάνειο από την αγγλική που προορίζεται για πάσα περίσταση και πάσα… Μην πω!.

Για καλό το λένε, αλλά πως φαντάζονται για τα παιδιά τους έναν κόσμο χωρίς προσπάθεια, χωρίς κόπους, χωρίς αποτυχίες, χωρίς απογοητεύσεις, στρωμένο με παχιά χαλιά και τον απόηχο χειροκροτημάτων;

Είδαν τη Μελάνια και όλες τις Μελάνιες που έχουν γεμίσει τις οθόνες, έχουν πιάσει τις θέσεις εξουσίας και σου λέει «κάτι κάναμε λάθος μέχρι σήμερα». Ούτε πανελλήνιες, ούτε μεταπτυχιακά, ούτε πολιτικές καριέρες, ούτε τίποτα η Μελάνια. Και τα κατάφερε! Που να προλάβει η κοπέλα από το ένα πάρτι στο άλλο, και από το ένα μποτέ στο άλλο. Άλλωστε δεν χρειάστηκε. Το πλάνο του Τραμπ στολίζει πότε από τη μια πλευρά και πότε από την άλλη. Όπου τη βάλουν. Και πάντα η ίδια. Ούτε κλαίει, ούτε γελάει. Χωρίς να φεύγει ούτε τρίχα από το «Πορτρέτο». Αυτό είναι το παρατσούκλι που της είχε κολλήσει η άλλη επίδοξη πρώτη κόρη. Η Ιβάνκα Τραμπ. Δεν προλαβαίνουν να πάρουν σειρά στις επίτιμες θέσεις οι επίτιμες.

Και όσο μένουν σε τέτοιες διακοσμητικές θέσεις, μια χαρά όλα. Ή σχεδόν. Αλλά όταν πρόκειται για θέσεις-σύμβολα όπως αυτή του Προέδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας τα πράγματα, γίνονται από ευτράπελα έως σκοτεινά. Τι σου φταίει το σύμβολο; Το ρημαγμένο, το απαξιωμένο, το ρεζιλεμένο, έστω το ανύπαρκτο ως προς την αποτελεσματικότητα, αλλά και το μόνο που έχουμε για να ακουστεί ένα μήνυμα σοβαρότητας, ψυχραιμίας, αυτοσυγκράτησης από κάποια, κάποιον που θα εμπνεύσει, θα ενθαρρύνει, αντί για ένα οριακά φτιαγμένο κείμενο από ΑΙ, με εντολή συγκεκριμένες λέξεις.

Πως φθάσαμε εδώ..

Μετά από τόση επένδυση στην επιστημοσύνη, στη μόρφωση, στην ανεξαρτησία της γυναίκας, στον αυτοσεβασμό, δεν βρήκαμε άλλη να προεδρεύσει του Συμβουλίου Ασφαλείας σε μια από τις κρισιμότερες περιόδους που περνάει ο κόσμος μας;. Με όλα τα ζητήματα ανοιχτά, με τις βόμβες να κάνουν σουλάτσο πάνω από τα κεφάλια μας, με τον κόσμο να αγριεύει, και τη Μελάνια να συλλαβίζει σχεδόν το λόγο που της είχε γράψει κάποιος. Δεν πειράζει την άλλη φορά θα μάθει. Όλοι στου κασίδη το κεφάλι δεν μαθαίνουν; Να διαβάζει θα μάθει. Fluently. Όχι τίποτα παραπάνω. Γιατί τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν χρειάζεται..

Αυτό το μονότονο, σαν από ύπνωση, χωρίς χρωματισμό ύφος εκφώνησης του λόγου της Πρώτης Κυρίας των Ηνωμένων Πολιτειών μοιάζει με επικήδειο στην ειρήνη που είναι το διακύβευμα του ΟΗΕ, αλλά κυρίως στις αληθινές αξίες, που πρέπει να μετέρχονται όσοι διαχειρίζονται τα μεγάλα ζητήματα του κόσμου.