Η διαλειτουργικότητα των ελληνικών και κυπριακών αντιπυραυλικών και αντιαεροπορικών συστημάτων ήταν ένα από τα κύρια θέματα που συζήτησαν τις τελευταίες ημέρες οι υπουργοί Αμυνας των δύο κρατών, Νίκος Δένδιας και Βασίλης Πάλμας, στο φως του νέου εξοπλιστικού γύρου της Αθήνας, με κυριαρχούσα έμφαση την πολυστρωματική «Ασπίδα του Αχιλλέα», την ενδυνάμωση του στόλου των πλοίων επιφανείας ως και τη στροφή στην ισραηλινή τεχνολογία.
Τα συστήματα αεράμυνας δεν κρίνονται αποκλειστικά από τις αντιαεροπορικές και αντιπυραυλικές δυνατότητες και επιτυχίες απέναντι στην αναχαίτιση εχθρικών συστημάτων αλλά και από τις δυνατότητες των συστημάτων έγκαιρης προειδοποίησης περί απειλητικών κινήσεων του εχθρού και μάλιστα σε μεγάλες αποστάσεις (κάτι που ως ένα βαθμό έχει επιτύχει η Ουκρανία). Είναι όσο ποτέ άλλοτε σημαντικό να έχουν η Αθήνα και η Λευκωσία διαθέσιμη μία κοινή μεγάλη εικόνα των δραστηριοτήτων σε Ανατολική Μεσόγειο, περιοχές της Βόρειας Αφρικής αλλά και των Νοτίων Βαλκανίων.
Όπως είναι γνωστό εδώ και καιρό, η Κύπρος διαθέτει το ισραηλινό αντιαεροπορικό σύστημα BARAK MX και, επιτέλους, περιθωριοποιεί και καταργεί τα απαρχαιωμένα σοβιετορωσικά συστήματα τα οποία δεν μπορούν να κινηθούν πάνω σε σύγχρονα μοντέλα αντιαεροπορικού πυροβολικού, ενώ παράλληλα Αθήνα και Λευκωσία έχουν προβλήματα υποστήριξης λαμβάνοντας υπόψη το εμπάργκο των ρωσικών υλικών, πυρομαχικών κ.λπ. Οτιδήποτε είναι ρωσικό στα οπλοστάσια των δύο κρατών θα πρέπει να αποσταλεί στην Ουκρανία, όπου θα είναι (ως ένα βαθμό) χρήσιμο στη χώρα που αντιμετωπίζει φονικές πυραυλικές επιθέσεις από τη Μόσχα.
Το πιο βασικό στοιχείο είναι η μελλοντική σύνδεση των συστημάτων των δύο κρατών σε κοινό πλαίσιο διοίκησης και ελέγχου αεράμυνας, το οποίο θα συγκεντρώνει δεδομένα από διαφορετικούς αισθητήρες, θα παρέχει κοινή επιχειρησιακή εικόνα και θα τοποθετεί και θα κατανέμει κατάλληλα τις εμπλοκές ανάμεσα στα διαθέσιμα αντιαεροπορικά μέσα.
Αυτό στηρίζεται στη διάσταση του Integrated Air and Missile Defence/IAMD -όπως είναι η NORAD των ΗΠΑ- Καναδά με κέντρο το Κολοράντο Σπρινγκς, αλλά και επιμέρους διαλειτουργικά συστήματα του ΝΑΤΟ σε Ρουμανία-Πολωνία-Ισπανία και Τουρκία, δηλαδή μιας πολυστρωματικής και δικτυοκεντρικής /NETWORKING αντιπυραυλικής και αντιαεροπορικής άμυνας.
Τα ελληνικά (όταν θα τα έχουμε) και τα κυπριακά BARAK MX θα μπορούν να λαμβάνουν δεδομένα όχι μόνο από τα δικά τους ραντάρ, αλλά και από ευρύτερους – εξωτερικούς αισθητήρες. Τα ίχνη που προέρχονται από διαφορετικά ραντάρ συσχετίζονται μεταξύ τους, ώστε το σύστημα να δημιουργεί μία ενιαία και όσο το δυνατόν ακριβέστερη εικόνα για κάθε απειλή, με στοιχεία όπως η θέση, η ταχύτητα, το ύψος, η κατεύθυνση και το είδος της απειλής.
Διαβάστε Επίσης
Το κεντρικό σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου θα μπορεί να αξιολογεί το είδος της απειλής, την πορεία της, την απόσταση, τα υπάρχοντα και διατιθέμενα επιμέρους συστήματα ως και τη γεωμετρία της πιο πιθανής αντιμετώπισης της απειλής.
Πολυεπίπεδη εκπαίδευση
Τα πράγματα, ασφαλώς, δεν είναι ούτε απλά ούτε εύκολα. Θα απαιτηθεί πολύχρονη και πολυεπίπεδη εκπαίδευση με τη σύσταση επιμέρους ειδικών ομάδων από την Πολεμική Αεροπορία και τον στρατό ξηράς, πακέτα ενημέρωσης συναφών συστημάτων σε άλλες περιοχές του πλανήτη (π.χ. Κορεατική Χερσόνησος κ.λπ.), η μελλοντική τουρκική παρουσία και εμπλοκή που είναι υπολογίσιμη σε κράτη της Μέσης Ανατολής και Αφρικής (που ξεπερνά κατά πολύ την παρουσία Ελλάδας και Κύπρου σε αυτές τις γεωγραφικές ζώνες), ενώ ανεξαρτήτως εξελίξεων και δυναμικής είναι σημαντικό να παρακολουθούμε συνεχώς την Τουρκία, το Ιράν και το Πακιστάν που διαθέτουν σημαντικά πυραυλικά συστήματα.
