Τη φετινή σεζόν έχεις βάλει την υπογραφή σου σε κάποιες από τις εκπομπές της «Prime Time». Πώς προσεγγίζεις τις θεματικές;

Προσπαθώ να ξεκινάω πάντα από κάτι που πραγματικά με «τσιγκλάει» δημοσιογραφικά. Μπορεί να είναι μία υπόθεση που δεν έχει φωτιστεί αρκετά ή μία ιστορία που όλοι νομίζουμε ότι ξέρουμε, αλλά τελικά δεν γνωρίζουμε σε βάθος. Με ενδιαφέρει να υπάρχει ουσία, αλλά και να μπορεί ο τηλεθεατής να μπει μέσα στην ιστορία χωρίς να νιώθει ότι παρακολουθεί κάτι «βαρύ» ή απόμακρο. Οπότε η προσέγγιση είναι ένας συνδυασμός: αυστηρή έρευνα, άμεση αφήγηση, ανθρώπινη και κατανοητή.

Πόσο καιρό γίνεται έρευνα για να φτιαχτεί-παρουσιαστεί μία τέτοια εκπομπή;

Κάθε θέμα έχει τον δικό του χρόνο. Υπάρχουν εκπομπές που μπορεί να «ωριμάζουν» για εβδομάδες ή και μήνες, ειδικά όταν χρειάζεται διασταύρωση στοιχείων και πρόσβαση σε δύσκολες πηγές. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που η επικαιρότητα σε πιέζει και πρέπει να κινηθείς πολύ πιο γρήγορα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν βγαίνει τίποτα στον αέρα, αν δεν είμαστε σίγουροι γι’ αυτό που λέμε.

Ποια εκπομπή ξεχώρισες και γιατί;

Θα επέλεγα την εκπομπή που αφορούσε στα τροχαία δυστυχήματα. Ηταν από τις φορές που, πριν καν ξεκινήσουμε τα γυρίσματα, ένιωθα ένα βάρος, ένα άγχος και ένα σφίξιμο για τις συναντήσεις που θα ακολουθούσαν. Ηξερα ότι θα βρεθώ απέναντι σε ανθρώπους που έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα και, πιστέψτε με, όταν μπαίνεις σε ένα σπίτι που κουβαλάει τέτοια απώλεια, δεν πας ως δημοσιογράφος μόνο. Πας πρώτα ως άνθρωπος. Και εκεί συνειδητοποιείς πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες και κυρίως πόσο εύκολα μπορεί να ανατραπούν όλα. Από την άλλη, όμως, μέσα σε όλο αυτό, υπήρξαν στιγμές που μου έδωσαν απίστευτη δύναμη. Ανθρωποι που απέκτησαν κάποιου είδους αναπηρία μετά από ένα τροχαίο, βρήκαν τον τρόπο να ξαναχτίσουν τη ζωή τους, να σταθούν με αξιοπρέπεια, να προχωρήσουν. Δεν είναι εύκολες ιστορίες, αλλά είναι βαθιά ανθρώπινες και, με έναν τρόπο, ελπιδοφόρες. Ισως γι’ αυτό θεωρώ ότι αυτή η εκπομπή δεν πρέπει να μένει μόνο στην τηλεόραση. Είναι κάτι που θα έπρεπε να φτάνει και στα σχολεία, στους νέους ανθρώπους. Οχι για να τους φοβίσει, αλλά για να τους κάνει να σκεφτούν, γιατί πίσω από κάθε τροχαίο δεν υπάρχουν απλώς αριθμοί, υπάρχουν ζωές.

Πλέον, ελάχιστες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης ασχολούνται με την έρευνα. Νιώθεις ότι ο ΣΚΑΪ πρωτοπορεί και σε αυτό το κομμάτι;

Εκείνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι υπάρχει διάθεση να ανοίγονται δύσκολα θέματα και σε καμία περίπτωση να μην τα αντιμετωπίζουμε επιφανειακά. Και όπως καταλαβαίνετε, σε μια εποχή που όλα τρέχουν, αυτό από μόνο του είναι ένα στοίχημα που αξίζει να κερδηθεί. Κι ο ΣΚΑΪ, αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος τα έχει καταφέρει. Η αλήθεια είναι ότι η ερευνητική δημοσιογραφία δεν είναι εύκολη υπόθεση, θέλει χρόνο, επιμονή και συχνά πηγαίνει κόντρα στη λογική της ταχύτητας που κυριαρχεί σήμερα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το να επενδύεις σε έρευνα δεν είναι αυτονόητο. Ο ΣΚΑΪ κάνει μια πολύ σοβαρή προσπάθεια να κρατηθεί αυτό το κομμάτι ζωντανό. Να δοθεί χώρος σε θέματα που δεν εξαντλούνται σε έναν τίτλο ή σε λίγα λεπτά στον αέρα, αλλά χρειάζονται βάθος και ουσιαστική προσέγγιση.

Σε παρουσίαση εκπομπής θα επέστρεφες; Ή αισθάνεσαι ότι αυτό σου ταιριάζει περισσότερο;

Η βάση μου ήταν πάντα το ρεπορτάζ, εκεί έμαθα τη δουλειά και εκεί εξακολουθώ να επιστρέφω. Είναι αυτό που με κρατάει σε επαφή με την πραγματικότητα, με τον κόσμο και τις ιστορίες του. Από την άλλη, μέσα από την εκπομπή έχω και έναν ρόλο παρουσίασης, που προέκυψε πολύ φυσικά. Δεν το βλέπω ως κάτι ξεχωριστό ή αποκομμένο από το ρεπορτάζ. Για μένα είναι μια συνέχεια της ίδιας δουλειάς, απλώς με έναν διαφορετικό τρόπο αφήγησης. Οπότε δεν το αντιμετωπίζω ως «επιστροφή» ή επιλογή ανάμεσα στα δύο. Αν έχεις γερά θεμέλια στο ρεπορτάζ, μπορείς να σταθείς ακόμη και μπροστά από την κάμερα του στούντιο με ουσία. Και τελικά, αυτό είναι που με ενδιαφέρει: να μεταφέρω σωστά το ρεπορτάζ, είτε κρατάω μικρόφωνο στον δρόμο είτε βρίσκομαι στο στούντιο.

H Μαρία Βούσουλα στο ΤΥΠΟΣ TV: Τι απαντά για το infotainment και την τηλεόραση

Πώς βλέπεις το κομμάτι του infotainment που κατακλύζει πλέον την τηλεόραση;

Το infotainment έχει φέρει έναν πιο άμεσο, πιο «τηλεοπτικό» τρόπο αφήγησης, που σίγουρα βοηθάει να προσεγγίσεις μεγαλύτερο κοινό. Το ζήτημα, όμως, είναι πού μπαίνει η γραμμή. Γιατί η πληροφορία δεν πρέπει να χάνει την αξιοπιστία της για λόγους εντυπωσιασμού. Αν το στοιχείο της ψυχαγωγίας λειτουργεί υποστηρικτικά και δεν αλλοιώνει την ουσία, τότε μπορεί να γίνει ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο. Και ναι, είναι κάτι που θα με ενδιέφερε να δοκιμάσω. Οχι με την έννοια να «ελαφρύνει» το περιεχόμενο, αλλά να βρεθούν τρόποι να γίνει πιο άμεσο και προσβάσιμο, χωρίς να χαθεί η δημοσιογραφική του βάση. Για μένα, αυτό είναι και η πρόκληση: να κρατάς την ουσία και ταυτόχρονα να ανοίγεις τη συζήτηση σε περισσότερο κόσμο.

Πόσα χρόνια μετράς πλέον στον χώρο της δημοσιογραφίας; Βλέπεις τα πράγματα, λόγω εμπειρίας, με άλλο μάτι;

Μετράω πλέον 14 χρόνια στη δημοσιογραφία και νομίζω είναι λογικό να βλέπω τα πράγματα με άλλο μάτι. Στην αρχή έχεις περισσότερο ενθουσιασμό και ίσως μια αίσθηση ότι όλα μπορούν να γίνουν πιο γρήγορα, πιο εύκολα. Με τον καιρό, όμως, έρχονται και τα λάθη, οι δύσκολες στιγμές, επιλογές που σε μαθαίνουν. Αυτή η διαδρομή -ειδικά τα τελευταία χρόνια- με έχει κάνει πιο προσεκτική, πιο καχύποπτη, με την καλή έννοια, δηλαδή να μην παίρνω τίποτα δεδομένο και να θέλω πάντα δεύτερη και τρίτη επιβεβαίωση. Είναι κάτι που σε προστατεύει και σε βοηθά να κάνεις καλύτερα τη δουλειά σου. Δεν σημαίνει ότι χάνεις τον ενθουσιασμό, αλλά σίγουρα αποκτάς μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι σε αυτό που μεταδίδεις. Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα μετά από όλα αυτά τα χρόνια.

Ποια είναι τα επαγγελματικά όνειρά σου;

Είναι μια ερώτηση που την τελευταία περίοδο τη σκέφτομαι διαφορετικά. Εγινα πρόσφατα μητέρα των διδύμων μου, της Αναστασίας και της Σταυριάννας, αναπόφευκτα αυτό σε κάνει να επαναπροσδιορίσεις πολλά και σε προσωπικό και σε επαγγελματικό επίπεδο. Δεν έχω μία απόλυτα «κλειδωμένη» απάντηση για το πού θέλω να φτάσω. Σίγουρα, όμως, θέλω να συνεχίσω να κάνω ουσιαστική δημοσιογραφία, να είμαι κοντά στις ιστορίες και στους πρωταγωνιστές τους. Αυτή η αμεσότητα με τον κόσμο είναι κάτι που δεν θέλω να χάσω, όποια κι αν είναι η επόμενη επαγγελματική μου κίνηση. Ταυτόχρονα, με ενδιαφέρει και το κομμάτι του infotainment, θα ήθελα να το εξερευνήσω, να δω πώς μπορείς να παντρέψεις την πληροφορία με έναν πιο άμεσο και σύγχρονο τρόπο αφήγησης, χωρίς να χάνεται η ουσία. Οπότε, αν έπρεπε να το συνοψίσω, δεν είναι ένα συγκεκριμένο «όνειρο» με τίτλο. Είναι περισσότερο μία κατεύθυνση: να εξελίσσομαι, να δοκιμάζω νέα πράγματα, αλλά να παραμείνω αυθεντική σε αυτό που κάνω.