«Δεν μπορώ να διαχειριστώ εύκολα ούτε τη μεγάλη λύπη, ούτε τη μεγάλη χαρά» εκμυστηρεύτηκε η Κάτια Δανδουλάκη στο «Στούντιο 4» της ΕΡΤ εξηγώντας το γεγονός ότι δεν μίλησε για δύο μεγάλες απώλειες, του Γιώργου Μαρίνου και της Μαρινέλλας.

Και τόνισε: «Το θέμα είναι τι χνάρι έχει αφήσει αυτή η έλλειψη του ανθρώπου που δεν είναι πια μαζί μας. Σε προσωπικό επίπεδο με τον Γιώργο είχαμε επαφές μια φορά στο τόσο να βγούμε να φάμε, τρώγαμε και με τον Μάριο μαζί στο σπίτι του, όταν έκανε στο Νέο Βουτζά εκείνο το σπίτι που άλλαξε. Δεν είχα τόση μεγάλη επαφή με τον Γιώργο από καλλιτεχνικής απόψεως, όταν παίζαμε μαζί στο θέατρο. Αλλά πηγαίναμε πολύ συχνά και τον έβλεπα γιατί τον θαύμαζα. Ήταν για μένα ολόκληρη εποχή. Ήταν ο άνθρωπος που έφερε την ποιότητα στη βραδινή μπουάτ. Όπως και η Μαρινέλλα».

Και υπογράμμισε: «Η Μαρινέλλα ήταν δικός μου άνθρωπος και ήταν ένα κενό το οποίο… το πιστεύετε ότι ακόμα… δεν θέλω να ακούω τραγούδια; Δηλαδή όταν ακούω τραγούδια της, τα κλείνω. Δεν είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω κάτι, θέλω καιρό. Είδα ότι δεν μπορώ εύκολα να το μοιραστώ αυτό, με πονάει τόσο πολύ που το αναβάλλω και τρέχω και κάνω δουλειές. Τρέχω σε άλλα».

Και για τον Δάνη Κατρανίδη δήλωσε: «Δεν σβήνω τα ονόματα. Το όνομα του Δάνη υπάρχει ακόμα στο τελευταίο του καμαρίνι. Τεράστιο κενό γιατί μεγαλώσαμε μαζί»

Ενώ σε άλλο σημείο τόνισε: «Η επιτυχία είναι η διάρκεια. Όταν λέμε, όταν κάποιος διαρκεί έχει επιτυχίες σε όλα τα επίπεδα, δηλαδή είτε είναι αυτό μιούζικαλ, είτε είναι καμπαρέ και διαρκεί, είτε είναι ελαφριά κωμωδία, τραγωδία. Όποιος διαρκεί σημαίνει ότι απηχεί μια μεγάλη ανάγκη του κοινού».

Και σημείωσε: «Δεν έχω πια αγωνία για το αν με θέλει το κοινό, γιατί λέω “πόσο θα με θέλουν πια ακόμα; Εντάξει”. . Αλλά, όχι, τώρα δεν υπάρχει. Αλλά υπάρχει κάθε φορά ακόμα, τώρα που παίζω ας πούμε, η αγωνία “θα τα καταφέρω;”. Γιατί έχω το αιώνιο μαθητικό μου σύνδρομο. Τώρα, η αγωνία μου πάντα είναι “θα μπορέσω να το κάνω αυτό;” και κάθε φορά θυμάμαι που έλεγα στον Μάριο “τώρα πώς σκέφτηκα εγώ, ας πούμε, να ανεβάσουμε τις “Τρεις Αδελφές”;

Εγώ πώς μπορώ να το κάνω αυτό;”. Και μου έλεγε “ευτυχώς που μου το λες, γιατί αν δεν μου το έλεγες θα ανησυχούσα. Κάθε φορά τα ίδια μου λες”. Γιατί κάθε φορά, όταν έρθει η στιγμή, νομίζω ότι είμαι ανίκανη να μπω σε τέτοιο βάθος και να ψάξω τέτοια μεγάλα έργα».