Αρχικά ανέφερε ο ηθοποιός:  «Εκείνο το στοιχείο στο οποίο κατέληξα ότι μπορεί να αποτελεί τον πυρήνα τουλάχιστον του δικού μου ταλέντου, θεωρώ ότι είναι μία λέξη πολύ σπουδαία και σημαντική: ο πόνος. Ο παντός είδους πόνος».

Και πρόσθεσε: «Ο πρωταρχικός πόνος μου ήταν κυρίως σωματικός και προερχότανε από το ξύλο που έτρωγα απ’ τον πατέρα μου. Αλλά για να μην παρεξηγηθώ, δικαίως το έτρωγα. Όταν έτρωγα μία γερή μπουνιά στο πρόσωπο, πονούσα. Παιδί ήμουνα, 12, 14, 15 χρονών. Δικαίως, συνέβαινε. Ήταν μια εποχή που τα παιδιά έπρεπε να τρώνε ξύλο».

Και συνέχισε λέγοντας: «Επιμένουνε, “α, κακοποιήθηκε αυτό το παιδί και κακοποιήθηκε” και τα λοιπά. Έφαγα το ξύλο που μου έπρεπε! Γιατί ο μέντορας, ο πατέρας μου έπρεπε να μου δώσει ξύλο».

«Εκείνη την εποχή, δεν ήταν εύκολο να πηγαίνεις στο σπίτι, να γυρίζεις μετά από 16 ώρες δουλειά και να ξέρεις ότι 4 ώρες θα κοιμηθείς και μετά θα φύγεις πάλι για άλλες 16 ώρες δουλειά, μες στη μούτζουρα, μες στα πλοία, μες στα καράβια και να ακούς και τη μαμά να λέει “Ο Τασούλης έκανε πάλι αυτό, ο Γιαννάκος έκανε πάλι εκείνο, και η Ηλιάνα δεν διάβασε”», δήλωσε ο Τάσος Χαλκιάς, υπογραμμίζοντας: «Μπορεί ο πατέρας να ασχοληθεί με αυτά τα πράγματα; Λέει “Πάρε μία από δω, πάρε και μία από κει για να μην το ξανακάνεις, πάρε και συ άλλη μία, άντε καληνύχτα, κοιμάμαι τώρα γιατί έχω άλλη τόση δουλειά”. Τι να κάνει ο άνθρωπος;» κατέληξε.