Η συγγραφέας αρχικά αναφέρθηκε στην επερχόμενη κυκλοφορία του νέου της μυθιστορήματος, λέγοντας: «Βγαίνει τώρα 7 Μαΐου η “Ελένη Δαρζέντα”, θα είναι το 23ο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό… Γράφω και με την Κλαίρη Θεοδώρου τα αστυνομικά. Έχουμε κι από ‘κει άλλα 5! Είναι πολύ ωραίο να μπορείς να βγάζεις την dark πλευρά σου. Πώς γράφουμε; Είναι παράνοια, δεν είναι απλό. Όταν δεν μπορούμε να είμαστε κοντά, μπαίνουμε στο Teams με κοινή οθόνη.

Η μία γράφει, η άλλη υπαγορεύει. Αυτή που γράφει συμπληρώνει, πετάει αυτά που της έρχονται και αν είναι κάτι πολύ, λέει “περίμενε”… και μετά αναλαμβάνει η άλλη. Έτσι γράφεται ένα βιβλίο. Με την Κλαίρη Θεοδώρου είμαστε σε πλήρη σύμπνοια, είναι μαγικό»

Και σε άλλο σημείο αναφέρθηκε στην απουσία του συντρόφου της. Συγκεκριμένα ανέφερε: «Εγώ γράφω και τα δικά μου τα βιβλία… σαν τον πρεζόνι! Φτιάχνω καφέ και κάθομαι. Το έχω ανάγκη εκείνη την ώρα. Αν δεν έχω κάτι να γράψω, αισθάνομαι ότι… εγώ τώρα πού είμαι; Από τότε που έφυγε ο Γιώργος, είναι επιτακτική ανάγκη. Αυτό που θα βγει τώρα, η “Ελένη Δαρζέντα”, το ξεκίνησα 16 Αυγούστου. Δύο μήνες ακριβώς μετά που έφυγε.

Καθόμουν στο μπαλκόνι, έκλαιγα, όπως πάντα… και ξαφνικά λέω “κάτι πρέπει να κάνεις”. Δεν το έβλεπα, δεν πήγαινα καλά. Άνοιξα τον υπολογιστή, βρήκα κάποιες σημειώσεις παλιές και ξεκίνησα. Όσο έγραφα, ήμουν χαμένη στον κόσμο της Δαρζέντα, δεν καταλάβαινα τίποτα. Με το που έκλεινα τον υπολογιστή, ορμούσαν οι μνήμες, έλλειψη, απουσία, κλάμα.»

Και αποκάλυψε σε άλλο σημείο της συνέντευξης: «Σίγουρα δεν κλαίω κάθε μέρα. Δεν κλαις όλη μέρα, αλλιώς δεν μπορείς, αλλά δεν ξέρεις τι θα πυροδοτήσει το κλάμα. Εγώ πέρασα ένα σαββατοκύριακο κλαίγοντας όταν πέθανε η Μαρινέλλα. Με τον Γιώργο μιλάγαμε με τραγούδια από την αρχή της σχέσης μας. Μου είχε γράψει μια κασέτα με τραγούδια, ήθελε να δει τι κουβαλάω εγώ».