Στην εκπομπή «Το Πρωινό», τη Δευτέρα 2 Μαρτίου, περιέγραψε τα τεχνικά και λειτουργικά προβλήματα που τη βασανίζουν: «Φεύγω την Τετάρτη και την Πέμπτη έχω χειρουργείο πάλι. Έχω κάνει 25 χειρουργεία ως σήμερα στα χείλη, το 26ο είναι μεθαύριο. Έχω τουλάχιστον άλλα δέκα χειρουργεία, θα φτάσω κοντά στα 40», είπε χαρακτηριστικά. Και πρόσθεσε: «Πρέπει να εξαλείψουμε τον ουλώδη ιστό, που τραβάει τη μύτη δεξιά, τα χείλη προς τα πάνω, κάτι που με νοιάζει γιατί μένει εκτεθειμένο το ούλο μου, ενώ δεν θα έπρεπε. Δεν είναι τόσο θέμα εμφάνισης, όσο ότι χτυπάει στα ποτήρια, στα καλαμάκια, δεν έχω αίσθηση πού τελειώνει». Οι λεπτομέρειες για τον ουλώδη ιστό και τις τεχνικές παρεμβάσεις που απαιτούνται καταδεικνύουν τη διάρκεια και την πολυπλοκότητα του χειρουργικού κύκλου που περιγράφει.

Τον Ιούλιο συμπληρώνονται πέντε χρόνια από την αρχή της περιπέτειας της υγείας της και η Πλουμιδάκη μιλάει για «χαμένο χρόνο»: «Η αίσθηση στο πάνω χείλος έρχεται εναλλάξ, ανάλογα με το σημείο. Σε άλλα έχω, σε άλλα δεν έχω. Κοντεύω τα πέντε χρόνια, τον Ιούλιο έχω επέτειο. Θεωρώ τελείως χαμένο χρόνο αυτό που ζω τώρα, οφείλω να το γράψω σε βιβλίο. Δεν μπορώ να φιλήσω τον σύζυγό μου, πονάω, γιατί έχω ουλώδη ιστό. Τον έχουμε μειώσει κατά 50%, αλλά έχουμε άλλο τόσο. Και στον οδοντίατρο, όταν μου κάνει καθαρισμό, πονάω. Δεν γίνεται, είναι πια γραφικό να λέω μετά από πέντε χρόνια ότι δεν μπορώ να φιλήσω, αλλά είναι αλήθεια» είπε, περιγράφοντας επίσης τις πρώτες δυσκολίες: «Τον πρώτο χρόνο ψεύδιζα, δεν μπορούσα να μιλήσω, έτρωγα από καλαμάκι για 9 μήνες. Οι δικοί μου δεν καταλάβαιναν τι έλεγα και από ευγένεια δεν έλεγαν τίποτα».

Παράλληλα τόνισε την οικονομική διάσταση του προβλήματος και την επίπτωση στην καθημερινότητά της: «Σαφώς είναι και μια τεράστια οικονομική αφαίμαξη, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Ή μένω έτσι, το χάλι μου το μαύρο, να μην μπορώ να τραγουδήσω ούτε “χρόνια πολλά”. Είχε γενέθλια η ανιψιά μου και κοίταζα σαν βλάκας. Είμαι καλή σε αυτόν τον ρόλο, έχω πέντε χρόνια εκπαίδευση. Βέβαια έχω προοδεύσει τρομακτικά». Η ίδια αποφεύγει το «γιατί σε εμένα» και αποδίδει την αντοχή της στη θετική νοοτροπία που λέει ότι έχει κληρονομήσει από τον πατέρα της: «Σαν νοοτροπία δεν έχω το “γιατί σε εμένα”, συμβαίνουν τόσα στον πλανήτη, θα το θεωρούσα ντροπή μου να το έλεγα. Δεν το είπα ποτέ. Είπα όμως “ήταν αχρείαστο” στη δική μου περίπτωση, σίγουρα θα ζούσα αλλιώς αν δεν είχα αυτό. Ο λόγος που την έβγαλα καθαρή, χωρίς ψυχοφάρμακα και κατάθλιψη είναι η θετική νοοτροπία ζωής μου, που την έχω πάρει απ’ τον πατέρα μου. Πάντα κοίταζα το θετικό στο αρνητικό, δεν μου αρέσει ούτε να μου κλαίγονται, ούτε να κλαίγομαι».