Άβα Γαλανοπούλου: Αποκαλύπτει άγνωστα παρασκήνια – «Δεν υπήρχε ούτε καμαρίνι – Ξεχάστε το Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή»

Η γνωστή ηθοποιός αποκάλυψε τους λόγους που αρνήθηκε στο παρελθόν να παίξει στις «Σαββατογεννημένες» ενώ περιγράφει τα παρασκήνια και τη συνεργασία της με τους συναδέλφους στη σειρά «Δύο Ξένοι».

«Έχω αρνηθεί να παίξω στις Σαββατογεννημένες. Ο Γιώργος τότε δεν ήταν γνωστός. Ήταν η πρώτη του δουλειά. Εγώ δούλευα στο Σεσουάρ για δολοφόνους και μια μέρα μου έφεραν έξι επεισόδια, τα πρώτα τέσσερα σίγουρα. Άλλαζε συνεχώς το κάστινγκ για τις γυναίκες και είχα ρωτήσει ποιος θα κάνει τον αντρικό ρόλο του Σάββα.

Δεν μου είχαν πει το όνομα του Σάκη Μπουλά. Δεν μου κόλλαγε. Μου έλειπε ο άντρας ο βασικός. Έσκασε μετά η πρόταση από τον ΑΝΤ1, με πίεζαν από την άλλη πλευρά. Έπρεπε να δώσω ένα “ναι”. Πάει αυτό… έγιναν Σάββατο γεννημένες και τι να λέμε, υπέροχη δουλειά, υπέροχη.

Βέβαια για μένα ο Καπουτζίδης έδειξε όλη του την ωριμότητα στις Σέρρες. Είναι πολύ τρυφερός, πολύ ευαίσθητος και ευαισθητοποιημένος. Και το κυριότερο; Δεν κουνάει το δάχτυλο. Σε μια εποχή τόσο σκληρή, τόσο βίαιη και τόσο τοξική, αφήνει μια γλυκιά αίσθηση. Δεν αντέχουμε άλλο. Δεν γίνεται αυτό» ανέφερε η Άβα Γαλανοπούλου.

«Μπορεί να λένε… αλλά απότομη δεν είμαι. Είμαι παιδί σπαθί. Λέω αυτό που αισθάνομαι. Το συζητάω με τον σκηνοθέτη, τον σεναριογράφο, πάντα με ευγένεια και με τακτ. Δεν είμαι απορριπτική. Η Κατιάνα Μπαλανίκα, όταν κάναμε μαζί καμαρίνι, μου είπε: “Τώρα κατάλαβα γιατί λένε για σένα διάφορα… είσαι παιδί σπαθί”».

Για τη σειρά «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;»

«Ξεχάστε το αυτό. Άλλο το κάναμε εμείς τότε, το 2000. Επανερχόταν συνέχεια το θέμα να γίνει σειρά. Από την αρχή είχα πει πως είμαι υπέρ του “ό,τι έγινε, έγινε”. Μέχρι εκεί».

Για τους «Δύο Ξένους»

«Είχαμε άλλα γκάζια τότε. Πολύ μεράκι. Άλλαζα τρεις συγκοινωνίες για να φτάσω. Δεν υπήρχε ούτε Αττική Οδός. Αλλάζαμε στα σκαλάκια, δεν υπήρχε ούτε καμαρίνι. Οι μαθητές της σχολής όρθιοι σαν τα μουλάρια. Και όμως… δεν μας πείραζε. Ξεκινάγαμε το γύρισμα στις 9 και φεύγαμε στις 6. Δεν μας ένοιαζε, το κάναμε με την ψυχή μας».