«Ένιωθα να πετάω»: Η εκ βαθέων εξομολόγηση του μοναδικού Έλληνα δύτη με οπτική αναπηρία στον «ΕΤ»

Η ιστορία του, ωστόσο, ξεκινά πολλά χρόνια νωρίτερα, όταν σε ηλικία μόλις δυόμισι ετών έχασε την όρασή του εξαιτίας ενός όγκου στον εγκέφαλο. Μιλώντας στον «Ε.Τ.» εξηγεί ότι «επρόκειτο για έναν όγκο που προήλθε από υγρό το οποίο υπάρχει στον οργανισμό κατά τη γέννηση, αλλά στη δική μου περίπτωση δεν απορροφήθηκε όπως θα έπρεπε. Παρά το γεγονός ότι αρχικά βρισκόταν σε θέση που δεν θεωρούνταν ιδιαίτερα προβληματική, στην πορεία άρχισε να πιέζει το αριστερό οπτικό νεύρο. Οι πρώτες προσπάθειες αντιμετώπισης έγιναν στην Ελλάδα, όμως στην αρχική επέμβαση αφαιρέθηκε το υγρό και όχι ολόκληρος ο όγκος».

Οπως λέει, με την πάροδο του χρόνου ο όγκος μεγάλωσε και άρχισε να επηρεάζει και το δεύτερο οπτικό νεύρο. Η συνέχεια δόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι γιατροί προχώρησαν σε αφαίρεση ολόκληρου του όγκου, μαζί με την υπόφυση. Η όρασή του, όμως, δεν κατέστη δυνατό να αποκατασταθεί.

Η απώλεια της όρασης δεν καθόρισε την πορεία που θα ακολουθούσε στη ζωή του. Σήμερα σπουδάζει κοινωνική εργασία στο Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο Κρήτης, ενώ παράλληλα ασχολείται με τη μουσική και παίζει μπουζούκι σε μπάντα που δραστηριοποιείται σε πολιτιστικό σύλλογο του Ηρακλείου και στην οποία συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, άνθρωποι με αυτισμό και άλλες αναπηρίες.

Μέσα σε αυτή την καθημερινότητα ήρθε να προστεθεί και η κατάδυση, δραστηριότητα που εξελίχθηκε σε προσωπικό στόχο. «Η πρώτη μου γνωριμία με τον υποβρύχιο κόσμο ήρθε το 2024, όταν συμμετείχα στην εθελοντική δράση No Barrier Scuba Diving για άτομα ΑμεΑ στα Χανιά. Η εκπαιδεύτριά μου, Κάλλι Ρουμελιώτου, αναζητούσε ένα άτομο από τον Σύλλογο Τυφλών προκειμένου να συμμετάσχει σε δράση γνωριμίας με την κατάδυση», θα πει.

Ο 23χρονος αποφάσισε να δοκιμάσει, έχοντας ήδη ιδιαίτερη αγάπη για τη θάλασσα. Η εμπειρία που έζησε ήταν αρκετή για να τον οδηγήσει στην απόφαση να μην περιοριστεί σε μία δοκιμή, αλλά να ξεκινήσει τη διαδικασία για να αποκτήσει την απαραίτητη εκπαίδευση και πιστοποίηση. «Η εμπειρία μέσα στο νερό ήταν φανταστική, απίστευτη. Ενιωθα μια γαλήνη και μια ηρεμία, σαν να πετάω», λέει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας το συναίσθημα που του δημιούργησε η πρώτη του επαφή με την κατάδυση.

Εκπαίδευση

Από εκείνο το πρώτο βήμα μέχρι την πιστοποίηση μεσολάβησε περίπου ενάμισης χρόνος. Η διαδικασία περιλάμβανε θεωρητική εκπαίδευση και πέντε καταδύσεις, οι οποίες ήταν απαραίτητες για την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης. Το μεγαλύτερο πρακτικό εμπόδιο δεν ήταν η ίδια η κατάδυση, αλλά η απόσταση που έπρεπε να καλύψει για να συμμετέχει στα μαθήματα. Ο ίδιος βρίσκεται στο Ηράκλειο, ενώ η εκπαίδευση πραγματοποιούνταν στα Χανιά, γεγονός που έκανε τον προγραμματισμό των συναντήσεων και των καταδύσεων πιο δύσκολο και χρονοβόρο. Παράλληλα, υπήρξαν και διακοπές στην πορεία της εκπαίδευσης, καθώς και η ανάγκη να ολοκληρώσει το θεωρητικό σκέλος.

Η πιστοποίηση ήρθε πριν από μερικές εβδομάδες και αποτελεί μέχρι σήμερα έναν σημαντικό σταθμό στην πορεία του. Ο Γιώργος, όμως, δεν αντιμετωπίζει την κατάδυση ως προσπάθεια να αποδείξει κάτι στους άλλους. Για εκείνον, η αξία της βρίσκεται στην ίδια την εμπειρία και στο προσωπικό συναίσθημα που του δημιουργεί. «Δεν το κάνω για κάποιο πρακτικό όφελος ή για να με αναγνωρίσει κάποιος. Το κάνω για τη δική μου ευτυχία και για τη δική μου ηρεμία, γιατί με ενθουσιάζει», αναφέρει.

Ο μεγάλος στόχος των 100 μέτρων

Η ασφάλεια αποτελεί βασική προϋπόθεση σε κάθε κατάδυση του Γιώργου Δασκαλάκη. Για τον λόγο αυτό δεν καταδύεται μόνος του, αλλά μαζί με ακόμη δύο άτομα. Η εκπαιδεύτριά του έχει δημιουργήσει ομάδες συνοδών που μπορούν να υποστηρίζουν ανθρώπους με αναπηρία κατά τη διάρκεια τέτοιων δραστηριοτήτων, είτε πρόκειται για άτομα με οπτική αναπηρία είτε για ανθρώπους με τετραπληγία και άλλες κινητικές δυσκολίες. Παράλληλα, απευθύνει κάλεσμα σε όσους θέλουν να συμμετάσχουν και να στηρίξουν στην πράξη την πρόσβαση των ανθρώπων με αναπηρία σε δραστηριότητες που συχνά θεωρούνται απρόσιτες.

Πάντως, έχει ήδη θέσει τον επόμενο στόχο του. Θέλει να συνεχίσει την εκπαίδευσή του και, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, να προχωρήσει στις τεχνικές καταδύσεις, επιχειρώντας να φτάσει σε βάθη μεγαλύτερα των 100 μέτρων. Είναι ένας στόχος που απαιτεί επιπλέον εκπαίδευση, εξειδίκευση και αυστηρή τήρηση των κανόνων ασφαλείας, όμως ο ίδιος δεν κρύβει ότι θέλει να τον διεκδικήσει.

Η αγάπη για το μπουζούκι

Η κατάδυση δεν είναι η μοναδική δραστηριότητα στην οποία θέλει να συνεχίσει να εξελίσσεται ο Γιώργος Δασκαλάκης. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσική. Το μπουζούκι είναι ένα ακόμη κομμάτι της ζωής του και θα ήθελε να μπορέσει να βρει μια δουλειά που θα του επιτρέψει να συνεχίσει παράλληλα να ασχολείται με αυτό, ακόμη και σε επίπεδο χόμπι, καθώς, όπως λέει, είναι κάτι που αγαπά ιδιαίτερα.

Την ίδια ώρα, πίσω από την προσωπική του πορεία βρίσκεται και μια καθημερινότητα που δεν είναι πάντα εύκολη για έναν άνθρωπο με οπτική αναπηρία. «Το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζω, όχι μόνο εγώ, είναι η ανεπαρκής κρατική υποστήριξη και η έλλειψη υποδομών που θα μπορούσαν να κάνουν την καθημερινή μετακίνηση ασφαλέστερη και πιο εύκολη».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα που αναφέρει είναι η απουσία ηχητικών φαναριών στη σχολή όπου σπουδάζει. «Για έναν άνθρωπο που δεν βλέπει, η διάσχιση ενός δρόμου χωρίς ηχητική σηματοδότηση μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρό κίνδυνο, ιδιαίτερα σε μια εποχή κατά την οποία κυκλοφορούν όλο και περισσότερα αθόρυβα ηλεκτρικά αυτοκίνητα», εξηγεί. Η προσβασιμότητα, όπως επισημαίνει, δεν αφορά μόνο την ύπαρξη υποδομών στα χαρτιά, αλλά την πραγματική δυνατότητα ενός ανθρώπου με αναπηρία να κινηθεί με ασφάλεια και αυτονομία.

«Όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τα πάντα»

Η πορεία του Γιώργου Δασκαλάκη στη θάλασσα έχει αλλάξει και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τα προσωπικά του όρια. Η πιστοποίηση που απέκτησε δεν αποτελεί για τον ίδιο το τέλος μιας διαδρομής, αλλά την αφετηρία για την επόμενη. Θέλει να συνεχίσει να καταδύεται, να εκπαιδευτεί περισσότερο και να προχωρήσει σταδιακά σε ακόμη μεγαλύτερα βάθη.

«Οταν θέλεις κάτι πολύ, δεν μπορείς να δυσκολευτείς κάπου», λέει στον «Ε.Τ.», περιγράφοντας τη δική του στάση απέναντι στις προκλήσεις που εμφανίζονται μπροστά του. Ο ίδιος θέλει να δει έναν κόσμο περισσότερο υποστηρικτικό και προσβάσιμο για τους ανθρώπους με αναπηρία. Εναν κόσμο στον οποίο η οπτική ή οποιαδήποτε άλλη αναπηρία δεν θα λειτουργεί ως λόγος αποκλεισμού από την εκπαίδευση, την εργασία, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό ή την ψυχαγωγία.

«Ολοι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Ξεκινήστε να κάνετε πράγματα για σας, για τον εαυτό σας, γιατί ο κόσμος είναι μεγάλος και όλα μπορούν να γίνουν. Να βγαίνετε έξω, να περνάτε τη ζωή σας. Η ζωή προχωράει και καλό είναι να μην κολλάμε σε ένα σημείο», λέει ο Γιώργος, περιγράφοντας τη στάση που έχει επιλέξει να κρατήσει απέναντι στη ζωή.