Ο τραγουδιστής αναφέρεται στις πρώτες του μέρες στο συγκρότημα και στις εσωτερικές κρίσεις που τον οδήγησαν σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές: «Ήμουν τόσο καταθλιπτικός. Πήγαινα πίσω στο ξενοδοχείο και κατέβαζα ένα ολόκληρο μπουκάλι βότκα. Απλώς έπινα μέχρι να χαθώ».

Στο ντοκιμαντέρ, ο Γουίλιαμς περιγράφει πώς αισθανόταν «σωματικά και πνευματικά χαμένος» και εξηγεί ότι η δημόσια προβολή της ζωής του αύξανε την πίεση. Οι μαρτυρίες δημιουργούν μια εικόνα μιας εποχής όπου η επαγγελματική επιτυχία συνυπήρχε με έντονη προσωπική κρίση. Το φιλμ περιλαμβάνει αρχειακό υλικό και προσωπικές στιγμές που τοποθετούν τις εμπειρίες του στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής, αναδεικνύοντας την αντίθεση μεταξύ της δημόσιας λάμψης και της ιδιωτικής κατάρρευσης.

Ο Γουίλιαμς δεν κρύβει λεπτομέρειες για τη ρουτίνα του αλκοολισμού και τις συνέπειές της: περιγράφει πώς συχνά δεν μπορούσε να ξυπνήσει ή να ξεκινήσει την ημέρα χωρίς να καταναλώσει βότκα, πηγαίνοντας στις πρόβες «αρκετά μεθυσμένος». «Το σώμα μου ήταν γεμάτο σκουπίδια, το κεφάλι μου πονούσε και δεν μπορούσα να επεξεργαστώ πληροφορίες», λέει, παραδεχόμενος ότι βρισκόταν «στη μέση του να είμαι ένας αλκοολικός». Οι συνεργάτες του στο συγκρότημα καταθέτουν για προβλήματα στις πρόβες, παρανοήσεις και δυσκολία συντονισμού, ενώ το αρχειακό υλικό δείχνει εντάσεις που επηρέασαν τις σχέσεις εντός της μπάντας.

Οι αποκαλύψεις του Γουίλιαμς αναδεικνύουν πώς οι προσωπικές κρίσεις συνδέθηκαν με την πορεία ενός δημοφιλούς συγκροτήματος. Η μάχη με τον αλκοολισμό και την ψυχική υγεία οδήγησε στην αρχική του αποχώρηση από το «Take That» το 1996, γεγονός που επηρέασε τις δημόσιες σχέσεις της μπάντας. Το 2010 επέστρεψε, αλλά το 2011 αποχώρησε ξανά για να αφοσιωθεί στην σόλο καριέρα του. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει πώς οι προσωπικές κρίσεις επηρέασαν τις σχέσεις με τα μέλη της μπάντας και τη δημόσια εικόνα τους, ενώ συνεντεύξεις παραγωγών και στελεχών συμπληρώνουν το πλαίσιο, χωρίς να παραλείπεται η προσωπική απόσταση που ακολούθησε μετά το 2011.