Η συγκεκριμένη διαδήλωση στη Βηρυτό θα γινόταν με αφορμή την απόφαση της Κυβέρνησης να αφοπλίσει την τρομοκρατική οργάνωση Χεζμπολάχ. Στις 31 Αυγούστου, η Χεζμπολάχ βάσει των αποφάσεων του Κοινοβουλίου του Λιβάνου, πρέπει να παραδώσει τον οπλισμό της στο λιβανέζικο στράτευμα και να αφοπλιστεί οριστικά και αμετάκλητα.
Συγχρόνως, αυτές τις ημέρες επίκειται συνάντηση εκπροσώπων της Κυβέρνησης της Συρίας και του Λιβάνου, προκειμένου να διευθετήσουν τα μεταξύ τους ζητήματα, ενώ είναι γνωστό εδώ και λίγα 24ωρα ότι Ισραήλ και Συρία βρίσκονται σε πολύ προχωρημένες συνομιλίες (έχουν συμφωνήσει στο 80% των προτάσεων που έχουν πέσει στο διπλωματικό τραπέζι) , ενώ εικάζεται (μένει να δούμε εάν ευσταθεί) ότι Ισραήλ και Συρία στις 23 ή τις 25 Σεπτεμβρίου θα υπογράψουν μεταξύ τους συμφωνία ασφαλείας με ειδική αναφορά στην προστασία των θρησκευτικών μειονοτήτων, ενώ ως φαίνεται, οι Δρούζοι πάνε για αυτονομία των εδαφών τους με πρωτεύουσα τη Σουβέιντα. Ο Χικμάτ Αλ Χίτζρι, θρησκευτικός και πολιτικός ηγέτης των Δρούζων, μετά τη συνάντηση Ισραηλινών και Συρίων στο Παρίσι υπό τις ευλογίες ΗΠΑ και Γαλλίας διεξήχθη η εν λόγω συνάντηση, ζήτησε από τα δυτικά κράτη την αναγνώριση αυτονομίας των εδαφών που διαμένουν οι Δρούζοι.
Όλα καλά, όλα ανθηρά, όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη γειτονιά μας. Αλλά ωστόσο ο αναγνώστης του παρόντος άρθρου θα αντιτείνει την άποψη, πώς είναι δυνατόν να είναι όλα καλά και όλα ανθηρά, αφού, όχι μόνο ο Ντμπεϊμπά, αλλά πλέον και ο Χαφτάρ προσεγγίζει με πολύ στενές “διαθέσεις” την Τουρκία, μετά δε, και από τη συνάντηση που είχε χθες με τον επικεφαλής της ΜΙΤ, Ιμπραήμ Καλίν;
Πολύ ωραίο είναι το φαίνεσθαι … αλλά μέχρι να φτάσουμε σε συνεργασία υψηλού και στρατηγικού επιπέδου, υπάρχει πάρα πολύς δρόμος. Και γιατί το γράφω αυτό; Ένα δείγμα που θεωρώ ότι δείχνει αρκετά, είναι ότι τα ιστολόγια που πρόσκεινται στην Κυβέρνηση της Βεγγάζης, όπως το libyareview έχουν κεντρικό θέμα τη συνέντευξη του Έλληνα ΥπΕξ, κ. Γιώργου Γεραπετρίτη, ο οποίος ανέφερε πώς βλέπει τις σχέσεις της Ελλάδας με Κυβερνήσεις Βεγγάζης και Τρίπολης, αντίθετα, την είδηση Χαφτάρ με Καλίν τη βλέπουμε μόνο σε ιστοσελίδες που πρόσκεινται στην Κυβέρνηση της Τρίπολης.
Παζάρι… Αυτή είναι η πιο ενδεδειγμένη λέξη την παρούσα περίοδο, ώστε να εκφράσει κάποιος πώς αντιλαμβάνεται τις κινήσεις των δύο κυβερνήσεων της Λιβύης με Ελλάδα και Τουρκία. Και φυσικά, εάν πιστεύουμε ότι η μπάλα τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι στο γήπεδο των Λίβυων, θεωρώ ότι αυταπατώμαστε. Διότι αφενός από μέρους της Ελλάδας έγιναν όλες οι νομικές διαδικασίες απέναντι στον ΟΗΕ σχετικά με τη διακοίνωση της Λιβύης, αφετέρου οι κινήσεις αυτές από μέρους του ελληνικού Κράτους σε θεσμικό επίπεδο φέρνουν απέναντι στις νομικές υποχρεώσεις τους και Κράτη, όπως η Αίγυπτος, η οποία είναι συμβαλλόμενο μέρος μίας Διεθνούς Συμφωνίας και αναφέρομαι στο νομικό κείμενο οριοθέτησης μερικής ΑΟΖ μαζί μας. Και συγχρόνως, καθώς ως φαίνεται, το Ισραήλ -και μετά την κινητικότητα που υφίσταται σε διπλωματικό επίπεδο με Συρία και Λίβανο – έδωσε το πράσινο φως για τις διαδικασίες πόντισης του καλωδίου που είναι -εκτός των άλλων ευρωπαϊκό έργο, καθώς χρηματοδοτείται από την ΕΕ- οι οποίες θα ξεκινήσουν, όπως δήλωσε ο Έλληνας ΥπΕξ, το ίδιο διάστημα που -οπως εικάζεται – Ισραήλ και Συρία θα υπογράψουν Συμφωνία Ασφαλείας, δηλαδή στις 25 Σεπτεμβρίου. Επομένως, ως φαίνεται, το “φαίνεσθαι” και σε ό,τι αφορά τη Λιβύη απέχει πολύ από την τελική πράξη των πραγμάτων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ας μην ξεχνάμε, ότι στη Λιβύη -και ειδικά στο παζάρι αυτό που γίνεται των δύο αντίπαλων κυβερνήσεων με Ελλάδα και Τουρκία – ότι δεν αποτελεί μόνο ένα καθαρά τοπικό θέμα. Ήδη οι αμερικανικοί, ενεργειακοί κολοσσοί έχουν υπογράψει με την εθνική εταιρεία πετρελαίου της Λιβύης, τη NOC, εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών αποθεμάτων της, υπάρχει φυσικά ο παράγοντας Ρωσία που θα κατευθύνει τα πράγματα ανάλογα με τις διαπραγματεύσεις στο ουκρανικό μέτωπο (και όχι τόσο όσον αφορά το πώς κινούνται οι Ευρωπαίοι, όσο την στάση των ΗΠΑ, γιατί τη δεδομένη χρονική στιγμή στη Λιβύη υπάρχουν ως τεράστια επενδυτική δύναμη, οι ΗΠΑ).
Η Διπλωματία ως γνωστόν δεν είναι αγώνας ταχύτητας, αλλά αντίθετα είναι μαραθώνιος. Οπότε, ειδικά σε κράτη που στην πραγματικότητα δεν έχουν πολιτειακή υπόσταση, όσοι αναλυτές προδικάζουν τις ενέργειές των εν λόγω οντοτήτων, κάθε άλλο παρά πράττουν σωστά. Και στη λαϊκίστικη γλώσσα, σιγά μην κάνουν κουμάντο στη Λιβύη, ο Χαφτάρ και ο Ντμπεϊμπά. Ως Άραβες προσπαθούν μέσω του παζαριού, ως “μικρά ψάρια” να αποκομίσουν το κατιτίς τους.Το παιχνίδι των αποφάσεων παίζεται ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία…με επίκεντρο τις αποφάσεις στην Ουκρανία.
*Η Άννα Κωνσταντινίδου είναι Ιστορικός- Διεθνολόγος, Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής ΑΠΘ, Επιστημονική Συνεργάτιδα του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (Θεσμοθετημένο Εργαστήριο Περιβαλλοντικής Τεχνολογίας πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας), διδάσκουσα στην Ανώτερη Διακλαδική Σχολή Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ) και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), Συνεργάτιδα του Canadian Hellenic Congress
Ροή Ειδήσεων 
