Η Άννα Κωνσταντινίδου είναι Ιστορικός -Διεθνολόγος, Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου & Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής ΑΠΘ, Εξωτερική Συνεργάτιδα ανώτερων στρατιωτικών σχολών, Συνεργάτιδα του Canadian Hellenic Congress

Αυτό είναι αναμφισβήτητο και κάθε άλλο παρά πρέπει να στρουθοκαμηλίζουμε, διότι αυτή η στάση μάς στοιχίζει ως Ευρωπαϊκή Κοινωνία. Ακόμα και ο τρόπος που ενσωματώθηκαν οι χώρες υπό οικονομική μετάβαση στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, έδειχνε όχι μόνο μία προχειρότητα πολιτική και ιδεολογική (…ναι, και ιδεολογική), αλλά κατέδειξε ότι μόνη της η ευρωπαϊκή οικογένεια άνοιξε την Κερκόπορτα στην ίδια την Ρωσία. Μόνο με τις αρχές “του ευρωπαϊκού κεκτημένου”, να το γράψω λαϊκιστί, δουλειά δεν γίνεται, όταν τα κράτη που πας να ενσωματώσεις έχουν διαμορφώσει τη συνείδηση μίας κοινωνίας σε χαρακτηριστικές, κοινωνιολογικές δομές που όσο και να τις αντικρούσεις, ακόμα και με κίνητρα οικονομικής βοήθειας, είναι πάρα πολύ δύσκολο να τις μεταλλάξεις συλλήβδην. Και αυτές οι χώρες, δηλαδή, έπρεπε να μείνουν εκτός του Ευρωπαϊκού Θεσμού;

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα -και για τις δικές της κοινωνίες- λειτουργούσε σε πολλαπλές ταχύτητες, μία κατάσταση που ειδικά οι οικονομίες του Νότου που ήταν και οι πιο ασθενικές την πλήρωσαν κατά τη διάρκεια της δεκαετούς οικονομικής κρίσης. Η τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα όφειλε να δημιουργήσει έναν μηχανισμό, ο οποίος σχηματισμένος στη βάση των ιδιαιτεροτήτων σε ιδεολογικο-πολιτικο-κοινωνικό επίπεδο που παρουσίαζε η κάθε χώρα υπό μετάβαση, η συγκεκριμένη ενσωμάτωση στην οικονομία της αγοράς θα γινόταν με τρόπο που δεν θα άφηνε τη Ρωσία να είναι ο καθοδηγητής πολλών αποφάσεων. Το έχω γράψει παλαιότερα, κάνοντας “ερμηνεία” για το πώς λειτουργεί ο Αραβικός Κόσμος (…αν και έχουμε πει ότι είναι αδόκιμο να χρησιμοποιείται ο όρος “Αραβικός Κόσμος), ότι η Δύση και κυρίως η Ευρώπη ερμηνεύει κοινωνίες της ανατολικής περιφέρειας με τις δικές της αρχές και τα ιδεώδη, όταν πάντοτε αυτές οι χώρες θα φέρουν παραδοσιακές νόρμες για πάρα πολλούς λόγους.

Και φυσικά, όταν αναφέρουμε τα κακώς κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι βάζουμε φωτιά στο “εξοχικό μας σπίτι “, όπως αποκαλώ συχνά το ενωσιακό περιβάλλον. Διότι η οικογενειακή εστία μας, η κύρια κατοικία μας, είναι το εθνικό μας σπίτι, δηλαδή το εθνικό μας κράτος και η ΕΕ είναι και πρέπει να εκλαμβάνεται ως το εξοχικό μας σπίτι που φυσικά δεν έχουμε τις λειτουργικές απαιτήσεις που έχουμε από την κύρια εστία μας, ούτε βέβαια φέρουμε και δημιουργούμε παρόμοιων διαστάσεων αναμνήσεις με την κύρια εστία μας, όμως δεν παύει, να αποτελεί τον χώρο αυτό που επίσης ζούμε και δημιουργούμε.

Αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση έκανε και συνεχίζει να πράττει λάθη που στοιχίζουν σε κάθε επίπεδο τα κράτη -μέλη της (… και αυτά τα λάθη φάνηκαν και φαίνονται τα τελευταία τέσσερα χρόνια με τους δύο πολέμους στη γειτονιά της), τουλάχιστον οι κυβερνήσεις των κρατών -μελών της να μπορούν να αντιληφθούν τους κοινούς αντιπάλους τους, που είναι η Τουρκία, η Ρωσία, η Κίνα (φυσικά κάτω από διαφορετικά πλαίσια το καθένα από αυτά τα κράτη, μια και ο αναθεωρητισμός που αναπτύσσουν ούτε την ίδια συνισταμένη έχει ούτε τον ίδιο επιδιωκόμενο σκοπό). Και η νίκη του νέου Ούγγρου ηγέτη, θεωρώ, ότι είναι μία ιδιαίτερη ελπιδοφόρα συνθήκη.

Αυτήν την στιγμή, η ΕΕ βλέπει μόνο τη Ρωσία, ενώ ακόμα την Τουρκία και την Κίνα, τις αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη ανεκτικότητα και κυρίως το τουρκικό κράτος που εδώ και παραπάνω από μισό αιώνα κατέχει ευρωπαϊκό έδαφος και φυσικά αναφέρομαι στο εθνολογικό μας Κράτος, την Κύπρο.

Κι επίσης αυτό που οφείλει η Ευρωπαϊκή Ένωση να πράξει, εκτός από το να δει τους κοινούς αντιπάλους των κρατών -μελών της, να δώσει ιδιαίτερη έμφαση και στον κυριότερο σύμμαχό της από άποψη ισχύος, στην περιοχή της. Ποιος είναι αυτός ο σύμμαχος; Μα φυσικά το Ισραήλ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλεται να σταματήσει να πυροβολεί τα πόδια της. Το ισραηλινό Κράτος είναι όχι μόνο η ασπίδα της ΕΕ στον αναθεωρητισμό συγκεκριμένων χωρών, αλλά και η ασπίδα των αραβικών χωρών απέναντι στο ακραίο Ισλαμ. Και όσοι έχουν μελετήσει την Ιστορία και την Εθνολογία των Αράβων αντιλαμβάνονται πλήρως τι γράφω…