Κάποια είναι δίκαια αιτήματα, άλλα είναι απλώς ρουσφέτια. Πάντως, όσο πιο παλιά πάμε στην Ιστορία της Ελλάδας, τόσο τα αιτήματα γίνονται και πιο παράξενα ή τουλάχιστον έτσι μας φαίνονται τώρα.

Οπως, για παράδειγμα, η επιστολή που έστειλε το 1923 ο Σπ. Καρύδης προς το γραφείο του πρωθυπουργού Στυλιανού Γονατά (πηγή: Γενικά Αρχεία του Κράτους). Ο ενδιαφερόμενος, αφού σημειώνει ότι είναι εις εκ των «εκλεκτοτέρων υπνωτιστών και ταχυδακτυλουργών» της εποχής, διαβεβαιώνει πως είναι μέγας θαυμαστής του Γονατά και του Βενιζέλου και ότι αγωνίστηκε εναντίον του κινήματος Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη.

Μόνο που ο ταλαντούχος υπνωτιστής, όπως ενημερώνει στην ίδια επιστολή, έχασε τα εργαλεία της τέχνης του σε κάποιο ταξίδι και δεν μπορεί πια να την εξασκήσει. Ζητεί, λοιπόν, από τον πρωθυπουργό τον διορισμό του σε κάποια γεωργική υπηρεσία, αφού μάλιστα διαμένει και σε αγροτική περιοχή.

Για να γίνει ακόμα πειστικότερος, επισυνάπτει στην επιστολή και ένα διαφημιστικό από τις παραστάσεις του… Το γραφείο του Γονατά στέλνει το αίτημα στο υπουργείο Γεωργίας, το οποίο όμως απαντά πως «ουδεμίαν ανάλογον προς τα προσόντα του υποψηφίου θέσιν έχομεν παρά τω καθ’ ημάς υπουργείω». Κάπως έτσι ένας απλός τμηματάρχης έβαλε τέλος στο όνειρο ενός ταλαντούχου μεν, άτυχου δε, υπνωτιστή για μία θέση στο Δημόσιο.

Ασφαλώς άλλοι στάθηκαν πολύ πιο τυχεροί από τον ταχυδακτυλουργό της ιστορίας μας, ειδικά αν είχαν προσωπική σχέση με υπηρεσιακούς παράγοντες και πολιτικούς. Το κυνήγι του σταυρού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ποτέ δεν ήταν και ούτε προβλέπεται να γίνει (εκτός και αν καταργηθεί, αλλά αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία, στην οποία θα επανέλθουμε).

Ομως, αν κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια είναι η ψηφιοποίηση. Διορισμοί μέσω ΑΣΕΠ, ηλεκτρονική λίστα χειρουργείων, «έξυπνες» κάμερες στους δρόμους, κατάργηση εκατοντάδων πιστοποιητικών και ελαχιστοποίηση των φυσικών συναλλαγών μεταξύ ελεγχόμενων και ελεγκτών. Οσα δεν έγιναν σε δεκαετίες έγιναν σε λίγα χρόνια και κυρίως από το 2019 μέχρι σήμερα.

Ας σταματήσουν, λοιπόν, να κουνάνε το δάχτυλο ως ιεροκήρυκες της ηθικής οι πολιτικοί που ξέχασαν πως βγήκε το «ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια» ή που βάφτιζαν την εξυπηρέτηση «ηθικό πλεονέκτημα». Δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου.