Η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ έχει περάσει σε μια χαοτική φάση. Μετά το απόλυτο φιάσκο του αρχικού σχεδίου των 28 σημείων που αποκαλύφθηκε ότι ήταν χοντροκομμένη και απρόσεκτη μετάφραση από τα ρωσικά, με τον ειδικό εντεταλμένο του Ντ. Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, να δίνει οδηγίες στον Ρώσο σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής του Πούτιν, Γιούρι Ουσάκοφ, για να «πουλήσει» καλά το σχέδιο, η Ευρώπη συνέταξε το δικό της.

Δειλό και αδύναμο να ιεραρχήσει τις στρατηγικές προτεραιότητες, φάνηκε να έχει μια διπλή βασική επιδίωξη:

-Τον κατευνασμό του Πούτιν, καθώς ο φόβος της συνέχισης του πολέμου του προς δυσμάς είναι αυτός που πετάει πάνω από όλα τα ευρωπαϊκά κεφάλια.

-Την προσπάθεια να κατανοήσει αλλά και να επιχειρήσει να πείσει την Ουάσιγκτον να βάλει νερό στο κρασί της ή καλύτερα να νερώσει τη… βότκα της καθώς φαίνεται ότι ο πιο ισχυρός σύμμαχος του Πούτιν, αυτήν την περίοδο, δεν είναι άλλος από τον ίδιον τον Τραμπ.

Μεγαλύτερη αλήθεια από όλες, φαίνεται πως είναι μια επικείμενη οδυνηρή λύση για την Ουκρανία με έναν παντελώς απρόβλεπτο Αμερικανό πρόεδρο, που λαμβάνει αποφάσεις και παρεμβαίνει όχι με βάση τις παγκόσμιες συνθήκες ειρήνης και αμοιβαίου σεβασμού που έχουν υπογραφεί από το 1945 και έπειτα, αλλά με βάση τα υποσχόμενα κέρδη όπως περιγράφονται σε ανάλογα business plan, όπως π.χ. η εκμετάλλευση των σπάνιων γαιών (ορυκτός πλούτος) της Ουκρανίας.

Η θέση της χώρας μας, βεβαίως, είναι αναβαθμισμένη, καθώς στο επίκεντρο της προσοχής των ΗΠΑ η Ανατολική Μεσόγειος έχει πλέον διαφορετική ποιοτική σημασία. Παρ’ όλα αυτά, το κριτήριο του μεγαλύτερου οικονομικού οφέλους δεν εξασφαλίζει τη σταθερότητα και μάλιστα με τον πόλεμο της Ρωσίας να βρίσκεται σε εξέλιξη και να αναζητεί τρόπους συνέχισης ή και επέκτασης.

Η Ευρώπη αναδιοργανώνεται αμυντικά και στρέφεται στην αυτάρκη θωράκισή της μέσω των μεγάλων επενδύσεων στη στρατιωτική της βιομηχανία. Κάτι τέτοιο μπορεί να λειτουργήσει προς την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων στην Ευρώπη, προς την ευημερία και τον περιορισμό της αίσθησης της μαζικής κοινωνικής ανασφάλειας; Οι βασικοί παράγοντες, δηλαδή, που ροκανίζουν τα θεμέλια της ευρωπαϊκής δημοκρατίας και ενισχύουν τις ακροδεξιές ναρκοθετήσεις.

Οι συνομιλίες στη Φλόριντα, όπως από προχθές Αμερικανοί και Ουκρανοί αξιωματούχοι αφήνουν να εννοηθεί, έχουν αρχίσει να εκπέμπουν αισιοδοξία. Ως προς τι, όμως; Προς την αποδοχή ότι στην εποχή μας ένα ανεξάρτητο κράτος μπορεί να χάσει κρίσιμα εδάφη του με πόλεμο;

Η απειλή του Τραμπ ότι είναι έτοιμος να αναγνωρίσει ως ρωσικά εδάφη της Ουκρανίας που έχει καταλάβει ο στρατός του Κρεμλίνου, δεν είναι καλός οιωνός. Για την Ουκρανία σημαίνει ότι πλησιάζει η συνθηκολόγηση -ίσως και ταπεινωτική- και για τον υπόλοιπο κόσμο τα πράγματα δεν είναι καλά. Ετσι γίνεται πάντα όταν κερδίζει η βία…