ΑΠΟ τη μία πλευρά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Ν.Δ. και από την άλλη μια ετερόκλητη αντιπολιτευτική συμμαχία που αποτελείται από τον Ανδρουλάκη, τον Βελόπουλο, τη Ζωή και τους Τσίπρα – Καρυστιανού – Σαμαρά, αν και οι τρεις τελευταίοι δεν έχουν ακόμα, επίσημα, μπει στην προεκλογική κούρσα.

ΑΣ ξεκινήσουμε ανάποδα. Από την αντιπολίτευση. Προφανώς και δεν είναι ίδιοι μεταξύ τους οι πολιτικοί αρχηγοί. Στην ουσία, όμως, λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα, με μικρές παραλλαγές στο ύφος της ρητορικής τους. Καταστροφολογούν καθημερινά. Ισχυρίζονται πως η κυβέρνηση δεν κάνει ούτε ένα σωστό πράγμα. Αρνούνται να συναινέσουν και στις πιο αυτονόητες μεταρρυθμίσεις και διαφωνούν ιδεοληπτικά στις πιο ρηξικέλευθες από αυτές. Επιμένουν να πολιτεύονται με όρους της δεκαετίας του 1980, ενώ πλησιάζουμε στο 2030. Παρουσιάζουν μια μαύρη και μίζερη εικονική πραγματικότητα για τη χώρα και τους πολίτες. Κραυγάζουν με την ίδια υψηλή ένταση και για τα μικρά και για τα μεγάλα, που συμβαίνουν εντός και εκτός Ελλάδας. Με ένα στόμα, μία φωνή ζητούν «να φύγει» ο Μητσοτάκης και να γίνουν εκλογές. Και το πιο εντυπωσιακό; Μένουν μόνο σε καταγγελίες και διαπιστώσεις. Κανείς, μα κανείς, δεν έχει παρουσιάσει έως τώρα ένα αξιόπιστο εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης με ρεαλιστικό και κοστολογημένο πρόγραμμα.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ και γι’ αυτό σε όλες τις δημοσκοπήσεις η Ν.Δ. κινείται πάνω από το 30% και κανένα από τα υπόλοιπα κόμματα δεν μπορεί να πιάσει ούτε το 14%. Μπορεί να μπαρουφολογούν περί προοδευτικών συμμαχιών ή να χρησιμοποιούν πατριωτικές κορόνες, στην πραγματικότητα όμως δίνουν τη μάχη για το ποιος θα μπορέσει να βγει δεύτερος ή να καταταγεί από την τρίτη έως την έκτη – έβδομη θέση στις προσεχείς κάλπες.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ σε αυτό το επικίνδυνο -για την μπαχαλοποίηση του πολιτικού σκηνικού και την αποσταθεροποίηση της οικονομίας- συνονθύλευμα υπάρχει μόνο μία σταθερά: ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Ν.Δ.

Η κυβέρνηση έχει πετύχει σημαντικά πράγματα, κάποια από τα οποία θεωρούνται εύκολα ή αυτονόητα από πολλούς, αλλά στην πραγματικότητα ήταν δύσκολα. Η σταθερή οικονομική ανάπτυξη, τα δημοσιονομικά πλεονάσματα, οι μειώσεις φόρων, η επιτυχημένη μάχη κατά της φοροδιαφυγής, η ελάττωση του δημόσιου χρέους, η πτώση της ανεργίας στο 7,5%, οι ετήσιες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, η ψηφιοποίηση του κράτους, η προσπάθεια αναβάθμισης του ΕΣΥ, η επιτάχυνση της δικαιοσύνης, η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων και πολλά ακόμα. Και όλα αυτά, εν μέσω πρωτοφανών παγκόσμιων κρίσεων όπως η πανδημία και οι πόλεμοι στην Ουκρανία και το Ιράν.

ΝΑΙ, υπήρξαν λάθη και αστοχίες. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υποκλοπές και η διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών ήταν τα πιο σημαντικά. Παράλληλα, το παγκόσμιο τσουνάμι ακρίβειας σε ακίνητα, προϊόντα και υπηρεσίες επιβάρυναν σημαντικά τη μεσαία τάξη και τα ευάλωτα νοικοκυριά.

ΟΜΩΣ, ακόμα και τώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Ν.Δ. συμπληρώνουν το έβδομο έτος διακυβέρνησης παραμένει η μοναδική αξιόπιστη κυβερνητική πρόταση, που εγγυάται πως η Ελλάδα θα συνεχίσει να κάνει βήματα προς τα εμπρός, την ώρα που στον πλανήτη κυριαρχεί η αβεβαιότητα και οι ισορροπίες αλλάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απορρίπτει την τοξικότητα της αντιπολίτευσης και παρουσιάζει ένα συγκεκριμένο και ρεαλιστικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων στην οικονομία, το κράτος και το Σύνταγμα με φόντο την Ελλάδα του 2030. Γι’ αυτό και η Ν.Δ. θα διεκδικήσει με σοβαρές πιθανότητες μία τρίτη αυτοδύναμη θητεία στις εκλογές, που θα διεξαχθούν την άνοιξη του 2027.