Τις ώρες που «έτρεχε» το ρεπορτάζ για την άγρια δολοφονία της 46χρονης Αντιγόνης στη Δράμα από τον σύζυγό της, στη Βουλή συζητούσαν για τις γυναικοκτονίες και τον τρόπο που μπορεί πολιτικά, νομικά, επιχειρησιακά και κοινωνικά να αντιμετωπιστεί αυτή η μάστιγα.
Διότι περί μάστιγας πρόκειται, αφού κάθε χρόνο μετράμε δεκάδες δολοφονημένες γυναίκες, στη συντριπτική πλειονότητα από τους άντρες τους.
Η προσέγγιση των κομμάτων, αν και ήταν διαφορετική, με βασικότερο σημείο διαφωνίας τη νομική κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία», είχε τουλάχιστον έναν κοινό τόπο: Ολα τα κόμματα αναγνώρισαν το πρόβλημα, καταδίκασαν την έμφυλη βία και συμφώνησαν πως πρέπει να γίνουν πολύ περισσότερα από αυτά που έχουν ήδη γίνει. Οπως είναι τα γραφεία αντιμετώπισης ενδοοικογενειακής βίας, το Panic Button, οι δομές ασφαλούς φιλοξενίας και η αυστηροποίηση των ποινών.
Σε μεγάλη μερίδα του νομικού κόσμου επικρατεί η άποψη ότι η κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία» θα συνέβαλε στην αυστηρότερη ποινική αντιμετώπιση των δραστών, αφού θα μπορούσε, για παράδειγμα, να περιορίσει την αναγνώριση ελαφρυντικών. Πέραν αυτού, όμως, η υιοθέτηση από τον νομοθέτη του διακριτού εγκλήματος της γυναικοκτονίας ως ξεχωριστού αδικήματος στον Ποινικό Κώδικα θα είχε ένα ακόμα μεγάλο πλεονέκτημα: θα αποτελούσε ένα ηχηρό μήνυμα από την ίδια την Πολιτεία προς όλη την κοινωνία. Ενα μήνυμα ξεκάθαρο όσο και τρομακτικό: Η γυναικοκτονία είναι έγκλημα κατά της ζωής με μοναδικό κίνητρο το φύλο των θυμάτων.
Η συζήτηση ανάμεσα στα κόμματα, που έχει ανοίξει εδώ και καιρό και τώρα συνεχίζεται στο πλαίσιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης, είναι χρήσιμη, αρκεί να μην αναλωθεί σε εκατέρωθεν πυρά εντυπωσιασμού. Είναι δεδομένο ότι κάποιοι θα το χρησιμοποιήσουν ως μέρος μιας προεκλογικής ατζέντας, για να δείξουν ότι είναι «προοδευτικοί», με ό,τι κι αν αυτό σημαίνει στις μέρες μας. Ομως, η έμφυλη βία ξεπερνά τις όποιες κομματικές επιδιώξεις και διαφορές, όπως ξεπερνά τις εποχές, τις γενιές, τα επαγγέλματα, το κοινωνικό ή οικονομικό στάτους των δραστών και των θυμάτων.
Είναι κάτι πιο βαθύ, είναι μια ασυνείδητη ριζωμένη πεποίθηση ότι η γυναίκα είναι του «πατρός και του ανδρός της». Και όταν εκείνη αποφασίζει να αποτινάξει τη γενική κτητική, υφίσταται τις «συνέπειες» ακόμη και με τη ζωή της. Η αλλαγή νοοτροπίας χρειάζεται βαθύ σκάψιμο, εκπαίδευση, ενημέρωση και διαρκή εγρήγορση απέναντι σε οποιαδήποτε επιθετική συμπεριφορά. Διότι σπάνια κάποιος φτάνει κατευθείαν στον φόνο. Εχουν πάντα προηγηθεί προπαρασκευαστικές ενέργειες, οι οποίες μαρτυρούν μια προαναγγελθείσα δολοφονία.
