Γνωστή στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ΄90, στην Αμερική δεν θα τη θυμούνται μόνο ως την πρώτη γυναίκα που κατέλαβε το αξίωμα του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, αλλά και ως άτυπη αρχηγό της αντιπολίτευσης στον Τραμπ. Ως την ώρα που ξεπετάχτηκε ο Ζοράν Μαμντάνι…

«Η Πελόζι δεν είναι μέρος του κατεστημένου των Δημοκρατικών. Είναι το ίδιο το κόμμα», σημείωσε η ιταλική «Il Manifesto». Στο φαντασιακό της Αμερικής θα ταίριαζε ίσως να είναι αυτή η πρώτη γυναίκα πρόεδρος των ΗΠΑ αντί για τη Χίλαρι Κλίντον. Οι συγκυρίες δεν συνήργησαν.

Στο βίντεο του αποχαιρετισμού η Νάνσι συμπύκνωσε μια καριέρα 40 χρόνων ως εκπρόσωπος του Σαν Φρανσίσκο, δηλώνοντας αισιόδοξη για το μέλλον της παράταξης και διαβεβαιώνοντας ότι θα ολοκληρώσει την τρέχουσα θητεία της τον Νοέμβριο του 2026. Εκλεισε την καριέρα της όπως της ταίριαζε. Οχι με έναν νοσταλγικό απολογισμό, αλλά με ένα μανιφέστο μάχης- όλοι γνωρίζουμε ενάντια σε ποιον.

Η Πελόζι διαδραμάτισε καίριο παρασκηνιακό ρόλο στην απόσυρση του Τζο Μπάιντεν από την κούρσα το 2024, όταν φάνηκε ότι τον είχαν εγκαταλείψει οι σωματικές και πνευματικές του δυνάμεις. Ο τέως πρόεδρος δεν της το συγχώρησε ποτέ και οι σχέσεις τους παραμένουν τεταμένες.

Παρότι μπήκε ώριμη στην πολιτική, όντας ήδη μητέρα πέντε παιδιών, η Νάνσι Πελόζι άφησε τη σφραγίδα της στα κοινά. Πρωτοστάτησε στην υγειονομική μεταρρύθμιση του Ομπάμα, στην «πράσινη» ατζέντα και στις διαρθρωτικές αλλαγές της διοίκησης Μπάιντεν, υποστηρίζοντας το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση και πολεμώντας την οπλοκατοχή.

Ο Τραμπ έχει κάθε λόγο να χαίρεται για την αποστρατεία της, καθώς η Πελόζι ανέλαβε πρόθυμα ρόλο θεσμικού αντίβαρου στην ακραία πολιτική του, σκίζοντας επιδεικτικά το αντίγραφο της πρώτης ομιλίας του στο Κογκρέσο το 2020.