Η Greece μπορεί να είναι η μόνη αμερικανική πόλη που ονομάζεται Ελλάδα, αλλά δεν είναι η μοναδική που το όνομά της παραπέμπει στην ελληνική γεωγραφία και Ιστορία. Από τις πάνω από μία ντουζίνα Athens μέχρι το Ypsilanti του Μίσιγκαν και το Golden Fleece (που μεταφράζεται Χρυσόμαλλο Δέρας), μία μικρή πόλη στο Τέξας στις ΗΠΑ, υπάρχουν πάνω από 100 πόλεις με ελληνικά ονόματα. Οχι γιατί κάποιοι Ελληνες μετανάστες τις δημιούργησαν, όπως συμβαίνει με άλλες εθνότητες, αλλά επειδή η ελληνική Ιστορία, ιδιαίτερα η αρχαία, παρέπεμπε στα ιδανικά της δημοκρατίας και της ελευθερίας που αποτέλεσαν τη βάση της δημιουργίας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τα προηγούμενα λόγω της αναφοράς της πρέσβειρας των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στο «Delphi Economic Forum»: «Ο δεσμός μας είναι ιστορικός. Οι ιδρυτές μας εμπνεύστηκαν βαθιά από τη φιλοσοφία, την πολιτική αρετή και την πολιτική σκέψη της αρχαίας Ελλάδας. Χωρίς την Ελλάδα, δεν θα υπήρχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, καθώς ήταν ακριβώς εδώ που ρίζωσαν για πρώτη φορά τα ιδανικά που έδωσαν ζωή στο έθνος μας». Στη δήλωση μπορεί να υπάρχει ένα ποσοστό αβροφροσύνης προς τον οικοδεσπότη, αλλά η βάση είναι υπαρκτή. Παράδειγμα, οι αδελφότητες των αμερικανικών πανεπιστημίων που έχουν ελληνικά γράμματα για τις ονομασίες τους, όπως η Phi Beta Kappa, που είναι η αρχαιότερη, με έτος ίδρυσης το 1776.

Προφανώς η Ιστορία μας δεν δικαιολογεί τις σημερινές μας πράξεις. Δεν δικαιολογείται όμως και η απαξίωσή της. Το να λέμε «σιγά, μωρέ, όλοι έχουν Ιστορία» δεν ισχύει ως προς τον ρόλο που έπαιξε η Ιστορία της κάθε χώρας στη διαμόρφωση της γενικότερης κουλτούρας. Η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να το προβάλλει και πρέπει να αναγνωρίζει σαν συμμάχους της κάθε έναν που το αναγνωρίζει. Το προηγούμενο για την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, που αισθητικά και πολιτικά μπορεί κάποιος να έχει αντιρρήσεις μαζί της, αλλά στην Ελλάδα η συμπεριφορά της και ο λόγος της είναι άψογα.

Σε άλλες εμφανίσεις στο «Delphi Economic Forum», η συνομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα δεν περιλάμβανε εκπλήξεις. Ο Μητσοτάκης είπε το προφανές ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να είναι προετοιμασμένη για μια μακρόχρονη κρίση με το ιρανικό. Τονίζοντας την ανάγκη για ένα ευρωπαϊκό σχέδιο έκτακτης ανάγκης. Εφτασε η στιγμή να φανεί αν στην κρίση θα υπάρξει ευρωπαϊκή πολιτική ή αν, όπως στον κομουνισμό, και στον ευρωπαϊσμό θα ισχύσει το «στον αγώνα ενωμένοι και στη μάσα χωριστά». 

Οι ελίτ απεχθάνονται τους ψηφοφόρους

Ο βουλευτής δεν είναι ένας ρούμπος για να τον έχει στη διάθεσή του ο αρχηγός του κόμματος. Ο βουλευτής εκπροσωπεί τους ψηφοφόρους που τον εξέλεξαν. Η επιλογή προσώπου με τον σταυρό δημιουργεί το κλασικό επιχείρημα όταν ένας αρχηγός διαγράφει βουλευτή και ζητάει να παραιτηθεί από την έδρα του. «Ο κόσμος εμένα ψήφισε για να τον εκπροσωπώ στη Βουλή».

Η σταδιακή κατάργηση αυτής της πολιτικής σύμβασης ότι ο βουλευτής εκπροσωπεί τον κόσμο της περιφέρειάς του, είναι η επιθυμία των ελίτ. Ο λόγος είναι ότι οι ελίτ απεχθάνονται τους ψηφοφόρους. Θα προτιμούσαν κάτι αποστειρωμένο, όπως τις λίστες των αρχηγών των κομμάτων, από το να απευθύνονται στην πλέμπα και να ζητάνε την ψήφο της.

Μια σταδιακή κατάργηση του σταυρού δεν θα οδηγήσει σε μια ποταμίσια νιρβάνα που κάποιοι εκλεκτοί βγαίνουν μέσα από αρχηγικές παρέες. Θα οδηγήσει σε κόμματα με μεγαλύτερη αρχηγική αυθαιρεσία και ελάχιστη πολιτική ιστορία. Κάτι σαν την Ενωση Κεντρώων του Λεβέντη, που υποτίθεται ότι οι βουλευτές δεν θα έμεναν οι ίδιοι για μία τετραετία στη Βουλή, ή την κοινοβουλευτική ομάδα της Πλεύσης Ελευθερίας, που έχει επιλεγεί από τη Ζωή σαν να είναι το cast του Survivor.

ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΤΕΣ

Ενα πράγμα που έμαθα στο ποδόσφαιρο είναι ότι αυτό που δικαιολογούμε στην ομάδα μας μας διαολίζει όταν το κάνει ο αντίπαλος. Αν ο Ανατολάκης ήταν «τσεκούρι» για τους Παναθηναϊκούς, ο Κυργιάκος ήταν «δυναμικός παίκτης». Και το αντίστροφο.

Ισχύει και στην πολιτική. Ο οπαδός ενός κόμματος θέλει τους εκπροσώπους του «λιοντάρια», αλλά τους αντιπάλους του «πανικόβλητες κότες». Και αν για τους Νεοδημοκράτες ο Παύλος Πολάκης είναι ένας χυδαίος υβριστής, για τους συριζαίους είναι ένας αψύς Κρητικός. Οπως για τους συριζαίους ο Αδωνις Γεωργιάδης είναι ένας τραμπούκος, ενώ για τους νεοδημοκράτες μαχητής που τα λέει έξω από τα δόντια όταν οι άλλοι κρύβονται.

Επίσης, τον σκληρό παίκτη των αντιπάλων πρέπει να τον βγάλεις από το παιχνίδι. Στην πολιτική δεν υπάρχει διαιτητής για να βγάλει κίτρινη και κόκκινη κάρτα. Υπάρχει όμως πρόεδρος κόμματος για να τους κόψει τα φτερά επειδή δεν ταιριάζουν με το προφίλ του κόμματος.

Σήμερα οι αντίστοιχες περιπτώσεις είναι του Μακάριου Λαζαρίδη και του Δημήτρη Μαρκόπουλου και των πτυχίων τους. Αν ο πρώτος είχε κάνει τη… λαδιά του πριν από 19 χρόνια, ο δεύτερος το μόνο που είχε κάνει ήταν να μην κάθεται σαν την κότα, όταν οι αψείς Κρητικοί και οι όψιμες αριστερές κυρίες της Φιλοθέης ήθελαν το κοινοβουλευτικό πεδίο ελεύθερο για να αλωνίζουν.