Η ενσυναίσθηση ενός κράτους μπορεί να μετρηθεί με πολλούς τρόπους, αλλά ο πιο αξιόπιστος είναι αυτός που μετρά πώς αντιμετωπίζει τα άτομα με αναπηρία.
Σε μία χώρα που το να διασχίσεις ένα πεζοδρόμιο με καρότσι ισοδυναμεί με αγώνα δρόμου και η προσβασιμότητα σε δημόσιους χώρους και κτίρια είναι από προβληματική έως ανύπαρκτη, κάθε βήμα που γίνεται ισοδυναμεί με μικρή επανάσταση.
Χθες παρουσιάστηκαν οι πρώτες 20 πινακίδες σε στάσεις λεωφορείων του ΟΑΣΘ για άτομα με οπτική αναπηρία. Συνολικά θα τοποθετηθούν 1.000 πινακίδες ενημέρωσης με ανάγλυφη γραφή Braille, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και η αρχή έγινε από τη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα, το σύνολο των λεωφορείων του ΟΑΣΘ διαθέτουν ράμπα για την επιβίβαση και αποβίβαση των ΑμεΑ.
Ομως, δεν είναι μόνο η ελευθερία στη μετακίνηση, αλλά και η ισότιμη πρόσβαση στην πληροφόρηση. Φέτος το καλοκαίρι ξεκίνησε να λειτουργεί από το 1555 και η ψηφιακή εξυπηρέτηση πολιτών με προβλήματα ακοής στην ελληνική νοηματική γλώσσα. Πρόκειται για το τετραψήφιο νούμερο του υπουργείου Εργασίας, που δίνει τη δυνατότητα βιντεοκλήσης με εξειδικευμένους εκπροσώπους, εκπαιδευμένους στη θεματολογία των εργασιακών θεμάτων.
Πρωτοποριακό είναι και το πρόγραμμα «Προσβασιμότητα κατ’ οίκον», που για πρώτη φορά στη χώρα μας χρηματοδοτεί έργα όπως η κατασκευή ράμπας και η τοποθέτηση αναβατόριου, για να μπορούν οι συμπολίτες μας με αναπηρία να νιώθουν και να είναι ασφαλείς στο σπίτι τους.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το αναπηρικό κίνημα στην Ελλάδα πάλευε για τα αυτονόητα. Υπήρχαν οδηγοί λεωφορείων και ταξί που αρνιούνταν την επιβίβαση εκπαιδευμένου σκύλου οδηγού, ενώ μέχρι το 2021 άτομα με μη αναστρέψιμες ασθένειες όπως βαριές εγκεφαλικές παραλύσεις ή με ακρωτηριασμένα άκρα έπρεπε κάθε δύο χρόνια να περνάνε επιτροπές για να επιβεβαιώνουν ότι η αναπηρία είναι μόνιμη.
Ολα αυτά δεν τα λέμε για να πούμε «μπράβο» στο κράτος. Υποχρέωσή του είναι, άλλωστε, η εφαρμογή της συνταγματικής επιταγής του άρθρου 21, παράγραφος 6: «Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρα που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας». Είναι πολλά, πάρα πολλά ακόμα αυτά που πρέπει να γίνουν, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Ανάμεσά τους και η εκπαίδευση της κοινωνίας των πολιτών.
