«Η προδοσία είναι θέμα χρόνου» έχει πει ο Ταλεϊράνδος. Εννοώντας ότι κάποιος μπορεί να είναι τόσο εύκολα προδότης όσο και ήρωας, ανάλογα με το ποιος έχει την εξουσία.
Το ίδιο που ισχύει για την προδοσία ισχύει και για τις δημοσκοπήσεις. Οι οποίες, αν μελετηθούν διαχρονικά, μπορεί να δείχνουν πολιτικές τάσεις, αλλά με τον τρόπο που παρουσιάζονται γίνονται καθρέφτης της στιγμής που πραγματοποιήθηκαν. Ο κανόνας του καθρέφτη της πολιτικής αποτύπωσης της στιγμής ισχύει περισσότερο από ποτέ στις μέρες μας με την ανακοίνωση των κομμάτων της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα. Με κύριο θύμα το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη που από βδομάδα σε βδομάδα κερδίζει και χάνει δημοσκοπικές μονάδες πιο εύκολα από ό,τι τζογαδόρος στο «Βουνό».
Από τη δημοσκοπική τραμπάλα του ΠΑΣΟΚ βγαίνουν κάποια συμπεράσματα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης απέτυχε να συσπειρώσει ικανό αριθμό οπαδών ώστε να είναι σίγουρος ότι στις επόμενες εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα είναι δεύτερο κόμμα. Φυσικά, υπάρχουν λόγοι. Δεν είναι το αγροτικό στιλ του προέδρου αλλά ο ετεροπροσδιορισμός που επέβαλε στο ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα οι συνεχείς επιθέσεις στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Είναι σαν να παίζεις ποδόσφαιρο, να είναι ο καλός παίκτης των αντιπάλων και να έχεις βαλθεί να αποδείξεις ότι μπορείς να τον ντριμπλάρεις – και μου λέγανε ότι του το έχουν επισημάνει επικοινωνιολόγοι. Αντε όμως να συγκρατηθεί… Ακόμα και αν δεν έχουν πολλές ψήφους να χωρίσουν.
Το ΠΑΣΟΚ ως αντίπαλο έχει το κόμμα του Τσίπρα. Οπως και αν θα το λένε. Ας πούμε Σύμπραξη, αφού το ΕΛΑΣ, εκτός από την οργάνωση της Κατοχής, παραπέμπει και στην Ελληνική Αστυνομία. Αμφότερα τα κόμματα αν δεν μπορούν να γίνουν κόμματα εξουσίας, μπορούν να γίνουν κόμματα πολιτικής αποκατάστασης. Μόνο που στην περίπτωση του κόμματος του Τσίπρα οι πιθανότητες είναι λίγες. Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ περισσότερες, αν βγει τρίτο κόμμα, φτάνουν τα ποσοστά για συγκυβέρνηση, να συνεργαστεί με τη Ν.Δ. και δεν εγκλωβιστεί στο όραμα ενδεχόμενης νίκης. Γίνεται; Γίνεται αν σκεφτεί κανείς πόσους πολιτικούς έχει το ΠΑΣΟΚ, που ενώ είναι φιλόδοξοι, δεν έχουν γευτεί τις απολαύσεις της εξουσίας.
Οι θεολόγοι του Μεσαίωνα συγκρουόντουσαν για το πόσοι άγγελοι χωράνε να καθίσουν στο κεφάλι μίας καρφίτσας. Λιγότεροι από όσα κόμματα στην Ελλάδα μάχονται για τον τίτλο του επίσημου φίλου της Ρωσίας. Ο Βελόπουλος από εκλογική δυναμική, το ΚΚΕ από παράδοση και το κόμμα της Καρυστιανού σαν νέα πνοή στο φιλορωσικό μπλοκ. Αντίθετα με το κλισέ, εδώ όλοι οι καλοί ή οι κακοί δεν χωράνε.
Ενα reunion παλαιμάχων που θέλει να φανεί σαν κάτι νέο
Η εξουσία εκμαυλίζει. Οταν η Μπέτυ Μπαζιάνα, το 2018, έλεγε «πήραμε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία», μπορεί εν μέρει να εννοούσε ότι δεν πήραμε την εξουσία για να επιβάλουμε την κοινωνική δικαιοσύνη. Υποσυνείδητα όμως μιλούσε και για τα παρελκόμενα της εξουσίας. Τις πόρτες των ολιγαρχών που η εξουσία ανοίγει. Τις θέσεις του παρκαρίσματος που εσύ κατεβαίνεις στον προορισμό σου και άλλοι αναλαμβάνουν να βρουν. Τα σπίτια στο Σούνιο που δεν χρειάζεται να τα ψάξεις, αφού οι ιδιοκτήτες σε ψάχνουν.
Ο,τι ισχύει μία φορά για τον αρχηγό, ισχύει 10 για τους υπόλοιπους. Τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, τον Κώστα Γαβρόγλου και την Αθηνά Λινού. Πολιτικούς που άκουσαν το «Καλημέρα σας, κύριε υπουργέ» και σήμερα ακούνε το «Θύμισέ μου πώς τον λένε…».
Η συγκέντρωση του Θησείου και η αναγγελία του ονόματος του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα δεν είχε καμία σχέση με τις μέρες του 2012. Τότε ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ με τις 16 συνιστώσες του. Σήμερα είναι «το κόμμα του Τσίπρα» και κάτι παλαίμαχοι πολιτικοί που θέλουν να ξαναζήσουν τις δόξες της εξουσίας ή να πάρουν το τελευταίο χειροκρότημα. Ενα reunion παλαιμάχων που ήθελε να περάσει σαν γέννηση κάτι καινούργιου.
ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΥΣΙΑΣ
Ενα διαχρονικό πολιτικό αξίωμα λέει ότι οι κυβερνήσεις δεν κρίνονται για τα προβλήματα που λύσανε αλλά για όσα δεν μπόρεσαν να λύσουν. Το «να προβάλλουμε αυτά που έχουμε κάνει», που λένε οι επιτελικοί του Μαξίμου, ακούγεται λογικό. Μόνο όμως μέσα στο Μαξίμου. Η ψήφος των πολιτών υποσυνείδητα μπορεί να επηρεαστεί από αυτά που έχουν γίνει. Συνειδητά θα επηρεαστεί από αυτά που γίνονται.
Τα επιτελικά σχέδια έγιναν και ξανάγιναν. Τώρα το μπαλάκι πηγαίνει στους εκτελεστικούς. Σε πολιτικούς που δεν ανήκουν απαραίτητα στην κυβέρνηση, όπως ο Νίκος Χαρδαλιάς.
Με την εντολή να είναι απλή: «Κάνε τους κατοίκους του λεκανοπεδίου να νιώσουν καλύτερα». Το οποίο μπορεί να σημαίνει από μια λακκούβα της Εθνικής Οδού που επισκευάστηκε μέχρι το πανό ενός γκρουπούσκουλου, που μιλάει για τον πόνο του, να κατέβει. Οχι για κάτι άλλο, αλλά επειδή σκοπός του είναι να δείξει ότι η πόλη τούς ανήκει.
Ενα άλλο. Μπορεί δύο φόροι να ενοποιούνται σε έναν νέο και το σύστημα να είναι δικαιότερο, όπως δήλωσε ο αναπληρωτής υφυπουργός Εσωτερικών Θόδωρος Λιβάνιος, αλλά το «φόρος» μαζί με το «νέος» είναι ό,τι η αμμωνία μαζί με τη χλωρίνη. Ακόμα και αν το μίγμα δεν είναι εκρηκτικό, είναι αρκετά τοξικό για να μη σταματάς να βήχεις.
