Κάποια κόμματα, μέσα ενημέρωσης, δημοσιολόγοι και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας γκρινιάζουν καθημερινά για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας. Δεν είναι περίεργο. Τόσο το 2019 όσο και το 2023 ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Ν.Δ. κέρδισαν τις εκλογές με 40% και 41% αντίστοιχα, άρα το 60% των πολιτών ήταν «απέναντι». Οπότε, είναι λογικό καθώς βαδίζουμε προς την ολοκλήρωση και της δεύτερης θητείας να υπάρχει φθορά για την κυβέρνηση, όπως συμβαίνει και σε όλες τις χώρες του κόσμου.
ΑΞΙΖΕΙ να θυμηθεί κανείς πως υπήρχαν γκρίνιες, κάποιοι μάλιστα κραύγαζαν, ακόμα και την εποχή των λοκντάουν για την πανδημία, τότε που δόθηκαν τα περισσότερα χρήματα σε επιχειρήσεις και πολίτες στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Πάμε, όμως, να δούμε κάποια πράγματα που έχουν γίνει και για τα οποία κανείς δεν θα έπρεπε, κανονικά, να γκρινιάζει.
Η ελληνική οικονομία από παράδειγμα προς αποφυγήν έχει γίνει μοντέλο για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Τρέχει με διπλάσιο ρυθμό ανάπτυξης σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Τα υπερπλεονάσματα, πλέον, θεωρούνται δεδομένα. Το δημόσιο χρέος θα έχει πέσει κάτω από το 120% του ΑΕΠ πριν από το 2030. Οι οίκοι αξιολόγησης αναβαθμίζουν την Ελλάδα.
ΕΡΧΟΝΤΑΙ επενδύσεις. Από συμφωνίες-μαμούθ, όπως αυτές με τις ΗΠΑ για τις έρευνες υδρογονανθράκων, την παροχή φυσικού αερίου στην Ανατολική Ευρώπη και την αναβάθμιση του λιμανιού της Ελευσίνας μέχρι την τοποθέτηση κεφαλαίων σε μικρές startups από ξένα funds. Το Χρηματιστήριο περνάει στα χέρια του ευρωπαϊκού κολοσσού της Euronext.
Η ανεργία έχει πέσει στο 8%. Και οι συζητήσεις, πια, αφορούν στο πόσες ακόμα φοροελαφρύνσεις θα γίνουν και πόσο ακόμα θα αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις. Για πρώτη φορά μειώνεται δραστικά η φορολογία εισοδήματος για τη μεσαία τάξη και τις οικογένειες με παιδιά.
ΤΟ Δημόσιο οδεύει προς την πλήρη ψηφιοποίησή του. Από το εμβληματικό Gov.gr που γκρέμισε τις ουρές ταλαιπωρίας, την Υγεία με τον ηλεκτρονικό φάκελο ασθενούς, τα ηλεκτρονικά ραντεβού και την παράδοση φαρμάκων κατ’ οίκων για σοβαρές ασθένειες. Μέσα στο 2026 οι συντάξεις θα εκδίδονται αυτόματα, όταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια υπήρχαν λίστες αναμονής έως και τρία έτη. Ιδρύθηκαν τα μη κρατικά ΑΕΙ και ξηλώθηκαν δεκάδες καταλήψεις μπαχαλάκηδων σε δημόσια πανεπιστήμια. Ακόμα και στο ποδόσφαιρο επιβλήθηκε «νόμος και τάξη» με το ηλεκτρονικό εισιτήριο.
Διαβάστε Επίσης
ΣΕ κάθε γωνιά της χώρας κατασκευάζονται δημόσια έργα, οι Ενοπλες Δυνάμεις είναι πιο ισχυρές από ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Και πάρα πολλά ακόμα.
ΠΡΟΦΑΝΩΣ και υπάρχουν ακόμα πολλά προβλήματα, που δεν έχουν επιλυθεί. Προφανώς και μένουν πάρα πολλά ακόμα να γίνουν. Προφανώς και έχουν υπάρξει σοβαρές αστοχίες από την κυβέρνηση. Προφανώς και η ακρίβεια και το στεγαστικό επιβαρύνουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς της μεσαίας τάξης.
ΥΠΑΡΧΕΙ, όμως, κάτι που πρέπει να αντιληφθούμε. Ολα τα παραπάνω δεν υπήρχε καμία περίπτωση να είχαν γίνει το 2015 ή ακόμα και την περίοδο 2015-2019. Ας θυμηθούμε πως τότε κάποιοι έστελναν «στα τσακίδια τους επενδυτές», κάποιοι θεωρούσαν «την αριστεία… χολέρα» και η συζήτηση αφορούσε στο ποιοι φόροι θα επιβληθούν και πόσο ακόμα θα μειώνονταν μισθοί και συντάξεις. Γιατί το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα εκείνη την περίοδο… αποθεώνει. Ας μην ξεχνάμε, λοιπόν, τι βιώναμε πριν από δέκα χρόνια, πριν αρχίσουμε πάλι να γκρινιάζουμε για όσα συμβαίνουν σήμερα.
