Στην Ιαπωνία που γερνά με ταχύτατους ρυθμούς, οι οίκοι ευγηρίας έχουν φτάσει στα όριά τους. Οι ένοικοι πληθαίνουν, οι φροντιστές δεν επαρκούν.
Σε πολλά γηροκομεία δοκιμάζεται μια αντισυμβατική συνταγή- τα κενά καλύπτουν bodybuilders, αθλητές πολεμικών τεχνών και παλαιστές σούμο.
Οι μυώδεις νέοι αθλητές που κατά κανόνα παλεύουν με το άγχος ενός αβέβαιου εργασιακού μέλλοντος με το τέλος μιας σύντομης καριέρας στο ρινγκ και το τατάμι, βρίσκουν μια επαγγελματική διέξοδο. Αποκτούν μια σταθερή εργασία με καλές απολαβές, στέγη, σίτιση, κάλυψη κόστους προπονήσεων και συμπληρωμάτων διατροφής σε πολλές περιπτώσεις.
Από την άλλη πλευρά, η μονοτονία του γηροκομείου σπάει με την εμφάνιση των αγαθών γιγάντων με τα βαμμένα μαλλιά, τα τατουάζ και τα εγκάρδια χαμόγελα που μετακινούν με άνεση υπέρβαρους ασθενείς, σηκώνουν σαν πούπουλο αναπηρικά αμαξίδια, βοηθούν στο μπάνιο, μαγειρεύουν. Η παρουσία νέων ανθρώπων με ενέργεια και θετική διάθεση λειτουργεί σχεδόν θεραπευτικά.
Οι ηλικιωμένοι τους αγκαλιάζουν σαν εγγόνια τους, κτίζουν σχέσεις, αστειεύονται, όπως η κυρία Μαντόκα Γιαμαγκούτσι με τον Τακούγια Ουσούι. «Εχει ωραίο πρόσωπο, αλλά είναι αυστηρός. Οι macho άνδρες δεν είναι του γούστου μου».
Οι νέοι φροντιστές με τα μπράτσα από ατσάλι διαθέτουν σωματική δύναμη, αντοχή, πειθαρχία και μαθαίνουν πολλά από την επαφή με τους εκπροσώπους της Τρίτης Ηλικίας, καθώς έρχονται αντιμέτωποι όλο και πιο συχνά και με την απώλεια. Η Μαντόκα Γιαμαγκούτσι πέθανε τον Φεβρουάριο. «Με δίδαξε να εκτιμώ περισσότερο την κάθε ημέρα» δηλώνει ο «εγγονός» της Τακούγια.
