Ο,τι συνέβη στο Μαγδεμβούργο οδηγεί σε ένα φονικό είδος που ακόμα και οι πιο ειδικοί μελετητές της τρομοκρατίας αδυνατούν να εντάξουν σε ένα από τα ήδη γνωστά εγκληματικά μοτίβα κινήτρων και δράσης. Ο Πίτερ Νιούμαν, ειδικός μελετητής της τρομοκρατίας στο βρετανικό King’s College, ήταν σαφής: «Επειτα από 25 χρόνια στη δουλειά, νομίζεις ότι τίποτα δεν μπορεί πια να σε εκπλήξει. Αλλά ένας 50χρονος Σαουδάραβας, πρώην μουσουλμάνος, που ζει στην Ανατολική Γερμανία, υποστηρίζει φανατικά το AfD και επιδιώκει να τιμωρήσει τη Γερμανία για την ανεκτική της πολιτική έναντι των ισλαμιστών, αυτό πράγματι δεν το είχα στο ραντάρ μου», έγραψε.
Η εύκολη υιοθέτηση αντιισλαμιστικών συνθημάτων, χωρίς καν να γνωρίζει κανείς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της επίθεσης, ήταν εμφανής. Η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά δεν θα έχανε την ευκαιρία. Οι πρώτες λεπτομέρειες της αρκούσαν. Αμέσως μετά το μακελειό στη χριστουγεννιάτικη αγορά, όπου ο ψυχίατρος σκότωσε ένα 9χρονο αγόρι και τέσσερις γυναίκες και τραυμάτισε περισσότερους από 200 ανθρώπους, πρώτη και καλύτερη έσπευσε η Μαρίν Λεπέν: «Για μία ακόμα φορά η ισλαμιστική βαρβαρότητα σπέρνει τον τρόμο στην καρδιά της Ευρώπης». Τόσο η ίδια όσο και άλλες ακροδεξιές φωνές, εντός και εκτός Γερμανίας, όταν άρχισαν να γίνονται γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες του προφίλ του 50χρονου, άρχισαν να ρίχνουν τους τόνους. Μαζί τους και ο Ελον Μασκ, που πριν καν αναλάβει επισήμως το πόστο του στην αμερικανική κυβέρνηση επιδόθηκε σε ακροδεξιό και αντιμεταναστευτικό κρεσέντο.
Ο άνθρωπος αυτός εκφραζόταν στα social με εξαιρετικά ακραίο τρόπο, ως ζηλωτής των δικαιωμάτων των Αράβων που εγκατέλειπαν τις χώρες τους και τον ισλαμισμό θεωρώντας ότι η Γερμανία προστάτευε περισσότερο τους φανατικούς ισλαμιστές. Επίσης, η Σαουδική Αραβία είχε προειδοποιήσει τις γερμανικές αρχές, οι οποίες είχαν και άλλες πληροφορίες σχετικά με τις προθέσεις του. Ενας εξαιρετικά ακραίος αντιμουσουλμάνος, ακροδεξιός, που έχει φύγει από το στάδιο του «ψεκασμένου» και έχει περάσει σε επίπεδο να μισεί θανάσιμα όσους δεν συμμερίζονται το θανάσιμο μίσος του. Οι Αρχές δεν έδωσαν ιδιαίτερη σημασία. Και εδώ είναι που ανοίγεται από μόνο του ένα τεράστιο θέμα για τις εκ των προτέρων ενοχές που έχει η φιλελεύθερη Ευρώπη στα ζητήματα της ασφάλειας.
