Ομως, καμία εκεχειρία δεν διασφαλίζει την ειρήνη και καμία συμφωνία δεν είναι οριστική αν δεν τηρηθούν ευλαβικά όλες οι λεπτομέρειες και από τα δύο μέρη.

Θυμίζουμε ότι το μακρινό 1994 είχαν τιμηθεί με Νόμπελ Ειρήνης ο Γιάσερ Αραφάτ με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, Γιτζάκ Ράμπιν, και τον υπουργό Εξωτερικών, Σιμόν Πέρες, για τις Συμφωνίες του Οσλο. Ηταν η αρχή της αναγνώρισης της Παλαιστινιακής Αρχής, αλλά ποτέ δεν οδήγησε στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Οπως και ποτέ δεν κατάφερε να «πείσει» τους υποστηρικτές της Χαμάς για το αναφαίρετο δικαίωμα ύπαρξης του ισραηλινού κράτους. Κάπως έτσι δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ ουσιαστικά οι Συμφωνίες από τους ακραίους εξτρεμιστές που υπάρχουν και στις δύο πλευρές. Η Χαμάς δολοφόνησε τις Συμφωνίες με βομβιστικές επιθέσεις και επιθέσεις αυτοκτονίας, οι ακροδεξιοί Ισραηλινοί δολοφόνησαν τον Ράμπιν.

Το πικρό δίδαγμα από αυτή τη λυσσαλέα έχθρα είναι πως δεν αρκεί να συμφωνήσουν οι ηγέτες, ειδικά μάλιστα αν σέρνονται σε αυτή τη συμφωνία σχεδόν εκβιαστικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι άμεσα εμπλεκόμενοι δεν διαπραγματεύτηκαν απευθείας μεταξύ τους, αλλά μέσω των ΗΠΑ και των διαμεσολαβητών κρατών.

Το καλό, τουλάχιστον, είναι ότι εν προκειμένω υπάρχει μεγαλύτερη εμπλοκή των αραβικών χωρών, άρα περισσότερες πιθανότητες για θετική πίεση προς τη Χαμάς. Κρίσιμη για τη διασφάλιση τήρησης της συμφωνίας, αλλά και για την επόμενη ημέρα στη φλεγόμενη περιοχή, θα είναι και η στάση της διεθνούς κοινότητας. Είναι μία ευκαιρία που η δημοκρατική Ευρώπη δεν πρέπει να χάσει.

Ομως, σε κάθε περίπτωση, ο δρόμος για την επίλυση του Μεσανατολικού, του πιο πολύπλοκου ίσως ζητήματος της γεωπολιτικής σκακιέρας, είναι ακόμα μακρύς, δύσβατος και απρόβλεπτος. Τίποτα δεν είναι εγγυημένο και κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος, παρά μόνο για αυτό: Δεν θα κερδίσει κανείς, αν δεν κερδίσουν και οι δύο.