Αλλά η πτώση είναι μια προδιαγεγραμμένη πορεία που οδηγεί με ακρίβεια στην πρόσκρουση. Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, η εξιστόρηση των όσων συνέβησαν το 2015 συγκρούεται με την πραγματικότητα όπως τη ζήσαμε, όπως τη θυμόμαστε και όπως θα θέλαμε να την ξεχάσουμε. Η περήφανη διαπραγμάτευση που περιγράφει, δίνοντας μάλιστα και γλαφυρές λεπτομέρειες των κρίσιμων ωρών πριν ενημερώσει τους εταίρους για το δημοψήφισμα, οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών, στη ρήξη των σχέσεων εμπιστοσύνης της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους και σε ένα τρίτο, αχρείαστο Mνημόνιο.

Μέχρι στιγμής πάντως ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν μας είπε κάτι που δεν ξέραμε. Oτι έμεινε άφωνη η Μέρκελ δεν είναι είδηση. Το είχε γράψει και η ίδια στο βιβλίο της («Ελευθερία»), ενώ περίπου την ίδια παγωμένη ατμόσφαιρα είχαν περιγράψει και οι δημοσιογράφοι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτωρία Δενδρινού στο βιβλίο «Η τελευταία μπλόφα». Αφωνη είχε μείνει και όλη η Ευρώπη, βλέποντας τους τότε κυβερνήτες της Ελλάδας να οδηγούν τον ελληνικό λαό σε μια τεράστια περιπέτεια, με απίστευτο προσωπικό, οικονομικό και κοινωνικό κόστος.

Τα γεγονότα δεν αλλάζουν, ακόμα και αν είναι διαφορετικές οι οπτικές που τα βλέπει κάποιος. Αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να πιστεύει ότι το δημοψήφισμα βοήθησε τη διαπραγματευτική θέση της χώρας, είναι δικαίωμα του. Oμως, δεν αλλάζει το αποτέλεσμα που προκάλεσε. Οι αποφάσεις του γύρισαν την κοινωνία και την οικονομία δεκαετίες πίσω, στραπατσάρισαν τη διεθνή εικόνα της χώρας και οδήγησαν τα ελληνικά νοικοκυριά στην πτώχευση. Και τώρα, δέκα χρόνια μετά, σε μια Ελλάδα που έχει κάνει άλματα προόδου και ανάπτυξης, προσπαθεί να πείσει πως ό,τι έκανε, το έκανε για το καλό μας. Επιβεβαιώνοντας πως ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.