Η «υπό όρους αποφυλάκιση» των κοινωνιών σταματάει εκεί που αρχίζουν τα σύνορα. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, καμία χώρα δεν είναι σε θέση να προβλέψει πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις θα επαναληφθούν απρόσκοπτα οι διεθνείς πτήσεις.
Γράφει ο Γιάννης Παπαδάτος
«Είναι πολύ πιθανό τα εξωτερικά σύνορα κάθε χώρας να παραμείνουν εν μέρει κλειστά τουλάχιστον ώσπου να ελεγχθεί η πανδημία σε Ευρώπη και ΗΠΑ, κάτι που δεν θα συμβεί ταυτόχρονα», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Λουίτζι Σκατσιέρι, ειδικός σε θέματα μετανάστευσης και διατλαντικών σχέσεων του Κέντρου Ευρωπαϊκής Μεταρρύθμισης.
«Ακόμη όμως και μετά την άρση των περιορισμών», συμπληρώνει, «δεν πρέπει να περιμένουμε επιστροφή στην ομαλότητα: από τη μια ο φόβος κι από την άλλη κάποια μέτρα που θα διατηρηθούν σε ισχύ θα συνεχίζουν να επηρεάζουν τον τουρισμό και σε μικρότερο βαθμό τα επαγγελματικά ταξίδια».
Στις 11 Μαρτίου ο Τραμπ ξένισε πολλούς με τις απαγορεύσεις εισόδου ταξιδιωτών από την Κίνα και αργότερα από την Ευρώπη. Στην πορεία όμως οι Κινέζοι, οι Ευρωπαίοι, οι Καναδοί έσπευσαν να τον μιμηθούν.
Η μηνιαία ισχύς των μέτρων στις ΗΠΑ παρατάθηκε επ’ αόριστον και το ίδιο συμβαίνει με άλλες χώρες. Σε κανέναν δεν αρέσει αυτή η βίαιη αντιστροφή της παγκοσμιοποίησης, αλλά και κανείς δεν τολμά να επαναφέρει το status quo ante. Τον τουρισμό για φέτος μάλλον πρέπει να τον ξεχάσουμε. Στις μπίζνες, ωστόσο, το τοπίο είναι λίγο πιο αισιόδοξο.
Η Τσεχία άνοιξε πάλι τα σύνορά της σε ξένους επιχειρηματίες, το διασυνοριακό εμπόριο ΗΠΑ – Μεξικού διεξάγεται κανονικά και η Κίνα διαπραγματεύεται με Νότια Κορέα, Σιγκαπούρη και άλλες χώρες της περιοχής για την απελευθέρωση των επιχειρηματικών ταξιδιών. Το ωραίο είναι ότι, ενώ ο Τραμπ συμπλέει σε πολλά με τον Μπολσονάρο, δεν έκρυψε ότι αυτό που φοβάται περισσότερο είναι οι πτήσεις από τη Βραζιλία.
Από την έντυπη έκδοση
