Καλλιτεχνικές αυταπάτες

Εχουν άλλες ευαισθησίες οι καλλιτέχνες. Και άλλες προσδοκίες ασφαλώς. Δεν εννοώ πως είναι καλύτεροι ή πιο έξυπνοι από τους υπόλοιπους πολίτες, είναι όμως διαφορετικοί. Αν τους δούμε μάλιστα υπό καθεστώς ποιητικής αδείας, θα δεχθούμε πως οι κεραίες τους είναι πάντα όρθιες λαμβάνοντας ακόμα και το ασθενέστερο σήμα που εκπέμπει μια κοινωνία.

kontaraki-130x140-1 Καλλιτεχνικές αυταπάτεςΓράφει η Δέσποινα Κονταράκη*

Ταυτόχρονα, βέβαια, είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που πληρώνουν ενοίκιο και φόρους, που χρωστούν σε τράπεζες και που αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους. Με τη λογική και την ευαισθησία λοιπόν να συγκρούονται εντός τους, περνούν τα τελευταία 2,5 χρόνια μια ζόρικη περίοδο. Πώς να αποκηρύξουν μια αριστερή διακυβέρνηση, όταν η Αριστερά διατηρεί ακόμα στην Ελλάδα το μύθο της;

Και όμως, η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να το καταφέρνει και αυτό. Ο ένας μετά τον άλλο οι Ελληνες καλλιτέχνες σβήνουν τα φώτα συμπαράστασης που είχαν ανάψει για τον ερχομό του Αλέξη Τσίπρα και της παρέας του, δηλώνοντας δημοσίως την απογοήτευσή τους. Χθες ένας γνωστός ηθοποιός είπε σε συνέντευξή του ότι είχε πιστέψει πως οι αριστεροί θα είχαν μεγαλύτερη ευαισθησία στον πολιτισμό, αλλά δεν το είδε τελικά. Πριν από λίγο καιρό μια πασίγνωστη συνάδελφός του έλεγε γλαφυρά: «Μουτζώνομαι που τον πίστεψα. Μουτζώνομαι και με τα δύο μου χέρια». Είχε προηγηθεί δημοφιλής τραγουδίστρια που είδε τον ΣΥΡΙΖΑ να οικειοποιείται πολιτικά την «αφελή της πράξη με τα γάντια των καθαριστριών», αλλά και γνωστός τραγουδοποιός που ενώ είχε στρατευτεί με την Κουμουνδούρου τώρα τρέχει όσο πιο μακριά γίνεται.

Δεν έχει και τόση σημασία ποιοι είναι αυτοί οι καλλιτέχνες. Αν είναι ο Δρογώσης, η Αλεξίου ή η Παναγιωτοπούλου. Σημασία έχει ότι η πρώτη/δεύτερη φορά Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε -χωρίς να το θέλει βέβαια- να σπάσει το άτυπο αριστερό μονοπώλιο που υπήρχε στον πολιτισμό. Σε θεωρητικό επίπεδο πάντα, διότι στην πραγματικότητα, αν και πολλοί άνθρωποι του πνεύματος ανήκαν στον λεγόμενο χώρο της Δεξιάς ή του Κέντρου, δύσκολα το αποκάλυπταν διότι δεν μπορούσαν να τα βάλουν με το μύθο του αριστερού διανοούμενου. Μερικές δεκαετίες πριν, μόνο αν ήσουν Χατζιδάκις ή Χορν μπορούσες να το διαχειριστείς.

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως όποιος αποκηρύσσει σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ συντάσσεται με τη Νέα Δημοκρατία ή κάποιο άλλο κόμμα και ούτε είναι αυτό το ζητούμενο. Ωστόσο έχει ενδιαφέρον πως πλέον δεν χρειάζεται να δηλώνεις ΣΥΡΙΖΑ για να θεωρείσαι καλλιτέχνης ή πολίτης με κοινωνικές ευαισθησίες.

*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου