Η γνωστή ηθοποιός αποκάλυψε ότι έχει αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα και την αντιμετωπίζει λαμβάνοντας χρόνια αγωγή.

Η Αγκυλοποιητική Σπονδυλοαρθρίτιδα (ΑΣ) είναι φλεγμονώδης νόσος που προσβάλλει κυρίως τις αρθρώσεις της σπονδυλικής στήλης και τις ενθέσεις, τα σημεία δηλαδή όπου οι σύνδεσμοι και οι τένοντες προσφύονται στα οστά.Η ενεργή φλεγμονή προκαλεί πόνο και πρωινή δυσκαμψία, συχνά με τα συμπτώματα να είναι εντονότερα μετά την ακινησία και να βελτιώνονται με την κίνηση ή την άσκηση. Εκτός από τη σπονδυλική στήλη, μπορεί να προσβληθούν και άλλες αρθρώσεις, για παράδειγμα τα ισχία και τα γόνατα, με πόνο και περιορισμό της λειτουργικότητας. Μετά την υποχώρηση της φλεγμονής εναποτίθεται ασβέστιο στους συνδέσμους που συνορεύουν με τους σπονδύλους, διαδικασία που περιορίζει την κινητικότητα και, σε προχωρημένα στάδια, μπορεί να οδηγήσει σε ενωμένους σπονδύλους, κατάσταση που ονομάζεται αγκύλωση. Η κλινική εικόνα ποικίλλει σημαντικά: κάποια άτομα παρουσιάζουν πολύ ήπια ή παροδικά συμπτώματα που μπορεί να μη γίνουν αντιληπτά, ενώ άλλοι έχουν χρόνια ενοχλήματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα. Συχνά απαιτούνται χρόνια μέχρι να τεθεί η διάγνωση. Η διάγνωση συχνά καθυστερεί επειδή τα πρώιμα συμπτώματα μπορούν να συγχέονται με κοινά μυοσκελετικά προβλήματα σε νεότερες ηλικίες.

Η αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα εντάσσεται στην ευρύτερη κατηγορία των «Σπονδυλοαρθριτίδων», με κοινά κλινικά χαρακτηριστικά και παρόμοιες επιπλοκές. Στη σχετική ομάδα περιλαμβάνονται η Σπονδυλοαρθρίτιδα, η Ψωριασική αρθρίτιδα, η σπονδυλοαρθρίτιδα σχετιζόμενη με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου (εντεροπαθητική αρθρίτιδα), η Αντιδραστική αρθρίτιδα και η Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα σχετιζόμενη με ενθεσίτιδα (JIA). Η διάγνωση στηρίζεται σε συνδυασμό κλινικής εκτίμησης και παρακλινικών εξετάσεων: λεπτομερές ιστορικό, αντικειμενική εξέταση, απεικονιστικές μέθοδοι όπως ακτινογραφία για δομικές αλλοιώσεις και μαγνητική τομογραφία για πρώιμα σημεία φλεγμονής. Εργαστηριακοί δείκτες φλεγμονής, όπως ESR και CRP, καταγράφονται για την αξιολόγηση της δραστηριότητας της νόσου, και σε επιλεγμένες περιπτώσεις διενεργείται δοκιμασία HLA‑B27. Η απεικόνιση με μαγνητική τομογραφία και οι ειδικές εξετάσεις συμβάλλουν στην έγκαιρη αναγνώριση, ιδίως όταν οι απλές ακτινογραφίες είναι φυσιολογικές. Εξωαρθρικές εκδηλώσεις και συνοδά προβλήματα αξιολογούνται κατά την κλινική εκτίμηση και μπορούν να επηρεάσουν την θεραπευτική στρατηγική. Σε ορισμένα κέντρα εφαρμόζονται πρωτόκολλα παρακολούθησης με περιοδικές απεικονίσεις και εργαστηριακό έλεγχο.

Η θεραπευτική προσέγγιση είναι πολυπαραγοντική και προσαρμόζεται στην κλινική εικόνα και στην πορεία της νόσου. Βασικό ρόλο έχουν η φυσιοθεραπεία και οι ασκήσεις κινητικότητας που στοχεύουν στη διατήρηση του εύρους κίνησης της σπονδυλικής στήλης και στη μείωση της λειτουργικής έκπτωσης. Φαρμακευτικά, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (ΜΣΑΦ) χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο πόνου και φλεγμονής, ενώ σε περιπτώσεις περιοχικής φλεγμονής μπορεί να εφαρμοστούν ενδαρθρικές εγχύσεις ή βραχυχρόνια συστηματική θεραπεία. Σε ενεργό ή προοδευτική νόσο ενδείκνυνται τροποποιητικοί της νόσου παράγοντες· στις σύγχρονες επιλογές περιλαμβάνονται βιολογικές θεραπείες όπως αναστολείς του TNF και αναστολείς του IL‑17, οι οποίες απαιτούν παρακολούθηση για αποτελεσματικότητα και ανεπιθύμητες ενέργειες. Η χειρουργική παρέμβαση, συμπεριλαμβανομένων αρθροπλαστικών ή ορθοπεδικών διορθώσεων, προορίζεται για συγκεκριμένες επιπλοκές ή σοβαρές παραμορφώσεις. Η ρύθμιση της θεραπείας είναι δυναμική: αξιολογείται η ανταπόκριση σε τακτικά διαστήματα και προσαρμόζεται ανάλογα με τη δραστηριότητα της νόσου και τις ανεπιθύμητες ενέργειες των θεραπειών. Η συνεργασία με εξειδικευμένες μονάδες βελτιώνει την παρακολούθηση και την πρόσβαση σε σύγχρονες θεραπείες. Η διαχείριση συνήθως απαιτεί διεπιστημονική συνεργασία μεταξύ ρευματολόγου, φυσικοθεραπευτή και ορθοπαιδικού.