Στο σφύριγμα της λήξης στο στάδιο της Ατλάντα, ο 40χρονος δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά του, καθώς συνειδητοποιούσε το μέγεθος αυτού που μόλις είχε καταφέρει: Να διατηρήσει ανέπαφη την εστία του απέναντι στο μεγάλο φαβορί του Μουντιάλ 2026, την Ισπανία.
Οι κερκίδες πήραν φωτιά και χιλιάδες οπαδοί του Πράσινου Ακρωτηρίου, που στήριζαν την ομάδα τους με ασταμάτητη φασαρία για 90 λεπτά, πανηγύριζαν μαζί – αγκαλιάζονταν, χόρευαν και απολάμβαναν το αποτέλεσμα.
Στο γήπεδο, οι παίκτες έτρεχαν ο ένας προς τον άλλον με απόλυτη ευτυχία. Ακόμα και οι ουδέτεροι είχαν παρασυρθεί από τη στιγμή – μέχρι τη λήξη, πολλοί πανηγύριζαν επίσης.
Απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία, ο Βοζίνια είχε πραγματοποιήσει την εμφάνιση της ζωής του για να κρατήσει ένα ηρωικό μηδέν στο παθητικό του και να πάρει το πιο αξιομνημόνευτο αποτέλεσμα στην ιστορία της χώρας του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Έκλαψα γιατί μεγάλωσα με τους παππούδες μου», δήλωσε ο Βοζίνια αφού αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα. «Δυστυχώς δεν ήταν εδώ. Πέθαναν λίγα χρόνια πριν. Ήταν τα πάντα για μένα, τα πάντα για τη ζωή μου. Και επίσης εξαιτίας της μητέρας μου. Δεν κατάφερε να είναι εδώ λόγω της βίζας. Εξαιτίας των χρημάτων που πρέπει να πληρώσεις για τη βίζα, δεν τα καταφέραμε εγκαίρως. Θα ήθελα να είναι εδώ», είπε στις πρώτες του δηλώσεις μετά το ματς.
Και πρόσθεσε: «Το καλύτερό μας όπλο είναι η ενότητά μας. Ανεξάρτητα από τον παίκτη που έρχεται σήμερα, ή τον παίκτη που είναι 10 ή 15 χρόνια στην ομάδα, ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε σαν οικογένεια είναι η μεγαλύτερη δύναμή μας. Όλοι πίστευαν ότι ήρθαμε εδώ απλώς για να απολαύσουμε το Μουντιάλ, αλλά όχι, ξέρουμε ότι αντιμετωπίζουμε ομάδες που θα σεβόμαστε πάντα, επειδή αυτή είναι η πρώτη μας φορά, αλλά είμαστε εδώ για να ανταγωνιστούμε και είμαστε εδώ για να πολεμήσουμε για τη χώρα μας».
«Είναι ένα όνειρο από τότε που ήμουν παιδί»
Για τον Βοζίνια, αυτή η στιγμή χτιζόταν μια ολόκληρη ζωή. Γεννημένος ως Ζοσιμάρ Ντίας, ο τερματοφύλακας του Πράσινου Ακρωτηρίου πέρασε ολόκληρη την καριέρα του κυνηγώντας το όνειρο να παίξει σε ένα Μουντιάλ.
Όταν τελικά έφτασε η στιγμή, συνοδεύτηκε από ένα ιστορικό ρεκόρ. Σε ηλικία 40 ετών και 12 ημερών, έγινε ο γηραιότερος παίκτης που εμφανίστηκε σε παρθενικό αγώνα χώρας σε Μουντιάλ, καταρρίπτοντας το ρεκόρ που είχε σημειώσει την Κυριακή (14/06) ο Ελόι Ρουμ του Κουρασάο.
Μάλιστα, μόνο ο Εσάμ Ελ Χανταρί της Αιγύπτου ήταν μεγαλύτερος όταν έκανε το ντεμπούτο του σε Μουντιάλ. Πρόκειται για ένα αξιοσημείωτο ορόσημο σε μια καριέρα που χαρακτηρίστηκε από επιμονή.
«Ξεκίνησα να παίζω επαγγελματικό ποδόσφαιρο στα 25 μου χρόνια, το 2012. Ήταν πολύ αργά για έναν άνθρωπο σαν εμένα», δήλωσε ο Βοζίνια. «Σκέφτηκα να φύγω από την εθνική ομάδα, αλλά μετά συνέχισα λόγω αυτού του ονείρου. Η εμφάνιση αυτή ανήκει σε όλους. Είμαι ο άνθρωπος του αγώνα, αλλά αυτό το βραβείο είναι για όλους τους συμπαίκτες μου, γιατί χωρίς αυτούς τίποτα δεν είναι εφικτό. Και θα συνεχίσω να δουλεύω για την ομάδα και για τον κόσμο», πρόσθεσε.
Το Πράσινο Ακρωτήριο βρίσκεται σχεδόν 600 χιλιόμετρα έξω από τη δυτική ακτή της Αφρικής, ένα όμορφο αλλά απομονωμένο αρχιπέλαγος όπου οι ευκαιρίες για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές είναι περιορισμένες. Μεγαλώνοντας στο Μιντέλο, ο Βοζίνια αντιμετώπισε προκλήσεις από την αρχή, σημειώνει το BBC στο αφιέρωμά του στον 40χρονο τερματοφύλακα.
«Ήμουν ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στο νησί μου, αλλά ήμουν μικροκαμωμένος», θυμάται. «Ακόμα και όταν έπαιζα καλά, δεν με επέλεγαν λόγω του ύψους μου».
Όπως πολλοί παίκτες πριν από αυτόν, έφυγε τελικά για την Πορτογαλία, την πρώην αποικιακή δύναμη της χώρας, αναζητώντας ευκαιρίες. Αυτή η απόφαση σηματοδότησε την αρχή μιας καριέρας που θα τον οδηγούσε σε Σλοβακία, Ανγκόλα, Μολδαβία και Κύπρο. Τώρα ο Βοζίνια αγωνίζεται στην πορτογαλική Τσάβες, ομάδα της δεύτερης κατηγορίας.
Ακόμα και το όνομα του Βοζίνια κρύβει ένα κομμάτι ποδοσφαιρικής ιστορίας. Ο πατέρας του ήθελε να τον ονομάσει «Βαλντάνο», από τον μεγάλο άσο της Αργεντινής και της Ρεάλ Μαδρίτης, Χόρχε Βαλντάνο, αλλά οι Αρχές του Πράσινου Ακρωτηρίου αρνήθηκαν. Αντίθετα, ονομάστηκε Ζοσιμάρ από τον Βραζιλιάνο αμυντικό που έγινε διάσημος στο Μουντιάλ του 1986.
Δεκαετίες αργότερα, σε μια άλλη σκηνή Μουντιάλ, ο Βοζίνια έγραψε τη δική του ιστορία.
«Ο Βοζίνια έδωσε λάμψη σε αυτό το παιχνίδι»
Έχοντας τη θερμή συμπαράσταση χιλιάδων οπαδών του Πράσινου Ακρωτηρίου, στάθηκε όρθιος απέναντι στην αδυσώπητη επίθεση της Ισπανίας, κάνοντας επτά κρίσιμες αποκρούσεις – ο μόνος τερματοφύλακας άνω των 40 ετών που έχει κάνει περισσότερες σε αγώνα Μουντιάλ ήταν ο Πατ Τζένινγκς με 10 αποκρούσεις στα 41α γενέθλιά του για τη Βόρεια Ιρλανδία εναντίον της Βραζιλίας το 1986.
Κάθε απόκρουση γινόταν δεκτή σαν γκολ του Πράσινου Ακρωτηρίου από όσους βρίσκονταν στις κερκίδες της Ατλάντα.
Όμως ο Βοζίνια γινόταν viral και εκτός γηπέδου, με τους 50.000 ακόλουθους του στο Instagram να αυξάνονται σε από 1,5 εκατομμύριο, αφού το CazeTV –το κανάλι στο YouTube που έχει τα δικαιώματα του Μουντιάλ στη Βραζιλία– προέτρεψε τους τηλεθεατές του να τον ακολουθήσουν. «Αυτό είναι τρελό», σχολίασε στους δημοσιογράφους όταν του το είπαν μετά τον αγώνα.
Ο πρώην Σκωτσέζος εξτρέμ, Πατ Νέβιν, δήλωσε ότι ο τερματοφύλακας «έδωσε λάμψη σε αυτό το παιχνίδι». «Ήταν απολύτως εξαιρετικός», δήλωσε ο Νέβιν στο 5 Live. «Το έκανε σε ηλικία 40 ετών. Κάθε κάμερα είναι στραμμένη πάνω του, όλοι οι παίκτες του τον δείχνουν. Είναι μια όμορφη στιγμή. Το Πράσινο Ακρωτήριο πέρασε τη συντριπτική πλειονότητα του παιχνιδιού μέσα στη δική του μεγάλη περιοχή – όχι όλο, και όταν έβγαιναν στην αντεπίθεση ήταν γενναίοι και έβγαιναν με πολλούς παίκτες. Για να το κάνεις αυτό και να διατηρήσεις αυτό το επίπεδο συγκέντρωσης, δεν το κάνεις αν είσαι μια ομάδα μονάδων, το κάνεις μόνο αν είσαι πραγματική ομάδα».
Ο Λι Ντίξον στο ITV πρόσθεσε: «Είναι απολύτως φανταστικό. Μια λαμπρή εμφάνιση. Αξίζουν αυτόν τον βαθμό περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και η Ισπανία σχεδόν δεν αξίζει ούτε βαθμό. Φεύγουν απογοητευμένοι, αλλά η νύχτα ανήκει στο Πράσινο Ακρωτήριο. Τι εμφάνιση από κάθε έναν από αυτούς, τους κεντρικούς αμυντικούς, τα μπακ, αυτόν τον άνθρωπο εκεί [τον Βοζίνια] που κλαίει – κοντεύω να κλάψω κι εγώ ο ίδιος».
Για ένα έθνος λίγο πάνω από μισό εκατομμύριο κατοίκους, το τρίτο μικρότερο που έχει προκριθεί ποτέ σε Μουντιάλ, αυτό ήταν ένα αποτέλεσμα τεράστιας σημασίας.
Στις κερκίδες, οι οπαδοί τους συμβάδιζαν με αυτή την ένταση. Ντυμένοι στα μπλε και κυματίζοντας κόκκινες, λευκές και μπλε σημαίες, τραγουδούσαν και χόρευαν καθ’ όλη τη διάρκεια, ανεβάζοντας την ομάδα τους σε κάθε δύσκολη στιγμή. Μέχρι τη λήξη, είχαν κερδίσει και τους ουδέτερους. Η ιστορία του Πράσινου Ακρωτηρίου είχε γίνει η ιστορία όλων.
Ροή Ειδήσεων 
