Η Θέμις Μπαζάκα περιέγραψε με ψυχραιμία την σχέση της με την ιδέα του τέλους και εξήγησε τι είναι αυτό που τη φοβίζει.
Η ηθοποιός αποκάλυψε στο περιοδικό OK: «Ο πατέρας μου είχε άνοια και δεν ήθελε κανέναν άλλο δίπλα του στο σπίτι. Τους έδιωχνε όλους, ήθελε μόνο εμένα. Ζούσα δίπλα του και πηγαινοερχόμουν τα τελευταία επτά χρόνια. Δεν μπορούσα να λείψω. Έφευγα διακοπές πέντε μέρες και ήμουν με την αγωνία. Πήγαινα στο Βερολίνο, ας πούμε, να δω την κόρη μου και αν δεν απαντούσε στο κινητό του, πώς να το πω, άσπριζαν τα μαλλιά μου. Για ένα πολύ μεγάλο διάστημα στερήθηκα τα ταξίδια. Οπότε εδώ και κάποια χρόνια δεν ξέρω πού να πρωτοπάω. Ο νους μου είναι να φύγω ταξίδια. Θέλω να γνωρίσω μακρινές χώρες. Είναι τόσο πολύ μεγάλος ο κόσμος και θέλω τόσο πολύ να τον δω όλον.».
Και σε άλλο σημείο της συνέντευξης τόνισε: «Δεν ξέρω αν με φοβίζει ο θάνατος. Με φοβίζει η ανημπόρια. Πριν από τρία χρόνια έχασα την αγαπημένη μου φίλη και «αδελφή», την Αννέζα Παπαδοπούλου, και πρόσφατα έχασα και τον πιο αγαπημένο μου φίλο, τον Κοσμά Φουντούκη. Όλοι στην ίδια ηλικία με μένα. Ήμασταν μαζί από 16 χρόνων, Θεσσαλονικείς. Τους είδα να τους διαλύει αυτή η φρικτή ασθένεια, να σου λένε «πονάω» και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Η Αννέζα μού έλεγε πάντα πόσο με θαύμαζε που προσπερνούσα γρήγορα το δυσάρεστο γεγονός και πήγαινα παρακάτω και δεν μπορώ με τίποτα να ξεπεράσω τον θάνατό της.»
