Οταν αρχίσατε να γράφετε για την Ερατώ, ποιο μέρος της ψυχής σας τρόμαξε πιο πολύ; Τι φοβηθήκατε να κοιτάξετε;

Θα έλεγα το μέρος εκείνο που σχετίζεται με τη μοίρα του ανθρώπου. Αιώνες τώρα οι κανονιστικές συμπεριφορές δείχνουν να κρατούν πολλούς από εμάς δέσμιους. Σε πολλές περιπτώσεις, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες οφείλουμε να αντιδράσουμε τυποποιημένα. Στο σημείο αυτό η ελευθερία μας έχει χαθεί. Μαζί με αυτή και η ειλικρίνειά μας.

Αυτό που νιώθω από αυτήν την ανάγκη μας ή την αυτόματη αντίδρασή μας, δεν είναι φόβος, είναι θλίψη, γιατί η κατάσταση δύσκολα ανατρέπεται. Δυστυχώς, δείχνουμε να θέλουμε να αρέσουμε διαρκώς…

_ Πόσο από τον εαυτό σας βρήκατε να κατοικεί στα συναισθήματα της ηρωίδας και πόσο την αφήσατε να σας απομακρύνει;

Οι δεκαετίες που έζησε η Ερατώ είναι οι ίδιες με αυτές που μεγάλωσα και εγώ. Αν δεν ένιωθα την ηρωίδα δεν θα μπορούσα να γράψω για αυτήν και γράφοντας για εκείνη έγραφα και για εμένα. Για τα βιώματα των παιδιών της ηλικίας μου, για τις οικογένειες της γειτονιάς μου στη Νέα Σμύρνη, για τους ανθρώπους που τις απάρτιζαν, συμπεριλαμβανομένων των γονιών μου. Κάποια από τα συναισθήματα της Ερατώς τα υιοθετώ πλήρως και άλλα, λόγω του φύλου της, απλά τα κατανοώ.

_ Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε ότι η ιστορία ξεπερνάει τις λέξεις, ότι σας κρατούσε η ίδια η Ερατώ; Πώς τις διαχειριστήκατε;

Κάθε συγγραφέας οφείλει να γίνεται ο ήρωας ή η ηρωίδα του, αλλιώς δεν μπορεί να γράψει κάτι που να αγγίξει τον αναγνώστη. Υπό αυτή την έννοια και με αυτή την προϋπόθεση ομολογώ πως έκλαψα με αυτήν. Συγκινήθηκα κυρίως με τις καλοσύνες της.

Μπορεί αυτό να ακούγεται σε πολλούς κάπως περίεργα…

Θα αναρωτηθεί κάποιος: Μα τι μας λες τώρα; Αφού εσύ γράφεις και κάνεις ό,τι θέλεις… πώς βρίσκεσαι προ απροόπτου;

Θα απαντήσω λέγοντας πως δεν είναι καθόλου έτσι. Αφ’ ης στιγμής δρομολογηθεί μία υπόθεση σε ένα μυθιστόρημα και σκιαγραφηθεί ένας χαρακτήρας, ο συγγραφέας απλά ακολουθεί μια προδιαγεγραμμένη διαδρομή, αλλιώς θα είναι ανακόλουθος. Δεν του επιτρέπεται να κάνει ό,τι θέλει. Οφείλει να μείνει πιστός στον χαρακτήρα που δημιούργησε. Ετσι η Ερατώ έκανε εκείνα που θα έκανε κάθε κορίτσι ή γυναίκα με τον χαρακτήρα της… Ολες οι αποφάσεις ήταν απόρροια των συνθηκών και της ψυχοσύνθεσής της. Το τρένο είχε μπει σε ράγες και ακολουθούσε τη μοίρα του…. Εγώ απλά κοιτούσα από το παράθυρο τα τοπία να εναλλάσσονται.

_ Η μητέρα και η κόρη: δεσμός ή φυλακή; Τι θέλατε πραγματικά να νιώσουν οι αναγνώστες μπροστά σε αυτήν την ένταση;

Θα ήθελα οι γονείς να κάνουν λίγο πίσω και τα παιδιά ένα βήμα εμπρός. Οι γονείς να καταλάβουν ότι δεν κάνουμε παιδιά για να μας υπηρετήσουν και τα παιδιά απλά να πράξουν -για όσα αφορούν τους γονείς τους- όπως αισθάνονται. Δεν θα ήθελα να κάνουν τα παιδιά μου κάτι για μένα από υποχρέωση. Δεν θέλω να υποχρεωθούν να με αγαπούν, ούτε και να υποστούν από υποχρέωση το παραμικρό για χάρη μου.

Τα συναισθήματα δεν είναι προϊόντα που πρέπει κάποιος να τα έχει στο ντουλάπι του. Θυμός, αγάπη, οργή· απλώνω το χέρι και παίρνω εκείνο που ταιριάζει με την περίσταση. Δεν αντιδρούμε όλοι το ίδιο με το όμοιο γεγονός. Τα συναισθήματα πλάθονται από χιλιάδες παράγοντες και είναι για τον καθένα μας μοναδικά. Κανείς από τους αναγνώστες δεν είναι ίδιος με τον επόμενο. Πώς θα μπορούσα λοιπόν να προβλέψω ή ακόμα χειρότερα να προκαταβάλλω την αίσθηση του οποιοδήποτε; Ο καθένας ας αφεθεί ελεύθερος να αισθανθεί εκείνα που θα τον αγγίξουν και ασφαλώς δεν μιλώ για το βιβλίο, αλλά για τη ζωή που τον αφορά γενικότερα. Ας κλάψει ή ας γελάσει όταν οι άλλοι κλαίνε· δεν οφείλει λογαριασμό σε κανέναν. Ελευθερία δεν σημαίνει μόνο να κάνω εκείνο που θέλω, αλλά να είμαι απλά ο εαυτός μου. Να αρνούμαι να συμμετέχω σε κάτι που με ακυρώνει, να διαπραγματεύομαι από την αρχή τις πεποιθήσεις μου και να αλλάζω γνώμη. Προπαντός αυτό. Να μπορώ να χαίρομαι αναγνωρίζοντας τα λάθη μου και τις λάθος διαδρομές μου σε όποια ηλικία και αν βρίσκομαι.

_ Η λογοτεχνία ανοίγει παράθυρα στην ψυχή. Αν έπρεπε να διαλέξετε ένα μόνο παράθυρο, ποιο θα θέλατε να μείνει ανοιχτό στο μυαλό και την καρδιά του αναγνώστη;

Θα ήταν εκείνο της ενσυναίσθησης. Οταν ο κάθε άνθρωπος καταφέρνει να βγει από τον εαυτό του για λίγο και να τον κοιτάξει από μακριά, όταν μπορέσει να τον δει με τη «ματιά του άλλου», καταφέρνει πολλά περισσότερα από όσα αρχικά φαντάζεται. Γίνεται πιο προσεκτικός, λιγότερο βέβαιος, πιο ανθρώπινος. Η λογοτεχνία δεν προσφέρει απαντήσεις σε όλες τις περιπτώσεις, όμως πάντα βάζει τα ιδεασμένα άτομα σε σκέψεις. Οι σκέψεις αυτές είναι και το μεγαλύτερο όφελος που μπορεί να προσφέρει.