Τις πρώτες δεκαετίες μετά τον πόλεμο, τα θερινά σινεμά αποτελούσαν, μαζί με τα μπάνια στις παραλίες του Σαρωνικού, τη βασική μας διασκέδαση τους μήνες του καλοκαιριού.
Από τον συγγραφέα Γιώργο Βοϊκλή
Από τις εκατοντάδες προβολές σε θερινά σινεμά που παρακολούθησα στα εφηβικά και νεανικά μου χρόνια, απ’ το 1950 μέχρι το 1980, έχει παραμείνει στη μνήμη μου μόνο μία, που συνδέεται με δύο σημαντικά γεγονότα της ζωής μου.
Το βράδυ της Κυριακής 11 Ιουλίου του 1965, είχαμε ραντεβού με τον σύντροφό μου στην οργάνωση της Νεολαίας ΕΔΑ Σωτήρη Πέτρουλα στην είσοδο του θερινού κινηματογράφου «Εύα» του Κολωνού για να δούμε μια ταινία με θέμα τη ζωή του Ενρίκο Καρούζο, διάσημου Ιταλού τενόρου του Μεσοπολέμου, του οποίου τον ρόλο έπαιζε ο επίσης διάσημος, σύγχρονός μας εκείνη την εποχή, Ιταλός τενόρος Μάριο Λάντσα.
Ηταν, απ’ όσο θυμάμαι, μια εξαιρετική ταινία, με πολλές άριες από όπερες που είχαν τραγουδήσει οι δυο τενόροι.
Δεν ήταν, όμως, μόνο αυτός ο λόγος της συνάντησής μας. Ο Σωτήρης μου είχε ζητήσει να γνωρίσει τη Μάγδα, την κοπέλα με την οποία, όπως του είχα εκμυστηρευτεί, είχαμε ξεκινήσει μια πλατωνική σχέση.
Η Μάγδα ήταν συντρόφισσα από ένα Νυχτερινό Γυμνάσιο του κέντρου της Αθήνας και ήταν μέλος του «Γραφείου» της οργάνωσης Νυχτερινών Γυμνασίων της Νεολαίας ΕΔΑ του σχολείου της, που εγώ ήμουνα ο «καθοδηγητής» τους.
Διαβάστε Επίσης
Μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο. Στο μικρό διάστημα που τη συνόδευα αργά το βράδυ απ’ τον χώρο που συνεδριάζαμε μέχρι το σπίτι της -γιατί οι συνεδριάσεις μας γινόταν μετά τις 10:20 που σχόλαγαν τα Νυχτερινά Γυμνάσια- δεν είχαμε προχωρήσει πέρα από το να κρατιόμαστε απ’ το χέρι. Δεν σας κρύβω, βέβαια, ότι μου άρεσε πολύ, γιατί ήταν πολύ όμορφη και σοβαρή κοπέλα. Θα έλεγα ότι ήμουνα ερωτευμένος μαζί της, αν και δεν το ομολογούσα ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.
Η συνάντησή μας στο θερινό σινεμά «Εύα» του Κολωνού θα ήταν η δεύτερη κυριακάτικη συνάντησή μας μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς.
Κανονίσαμε λοιπόν να συναντηθούμε εκεί με τον Σωτήρη Πέτρουλα και την κοπέλα του, την Κική, για την οποία μου είχε μιλήσει, αλλά θα την έβλεπα πρώτη φορά.
Ανεξάρτητα από τον κρυφό σκοπό της συνάντησης, πάντως, αυτή ήταν η δεύτερη «ψυχαγωγική» κινηματογραφική προβολή που παρακολούθησα με τον Σωτήρη στους δέκα μήνες της γνωριμίας και της συνεργασίας μας. Μερικές βδομάδες πριν είχαμε παρακολουθήσει, μαζί με δυο-τρεις συντρόφους αυτή τη φορά, στον Κινηματογράφο «Εσπερος» της οδού Σταδίου, την ταινία του Σεργκέι Αϊζενστάιν «Ιβάν ο Τρομερός». Αλλη μια «σύμπτωση» με τραγικό συμβολισμό, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
Στη συνάντησή μας στο «Εύα» δεν μιλήσαμε πολύ. Πέρα απ’ τις συστάσεις πριν αρχίσει η προβολή και δύο λόγια στο διάλειμμα.
Φεύγοντας από το σινεμά μετά την προβολή και μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι της στα Εξάρχεια, όταν ρώτησα τη Μάγδα πώς της φάνηκαν οι φίλοι μου, μου απάντησε, με μια παράξενη μελαγχολία στη φωνή της:
-Είναι πολύ ταιριαστό ζευγάρι.
Πριν πούμε καληνύχτα κανονίσαμε να βρεθούμε την επόμενη Κυριακή στο θερινό σινεμά ΒΟΧ της πλατείας Εξαρχείων.
Δεν την ξαναείδα από τότε.
Την επόμενη Κυριακή δεν πήγα στο ΒΟΧ και ούτε ξέρω αν πήγε κι εκείνη. Γιατί τη βδομάδα που ακολούθησε τη συνάντησή μας στο «Εύα» ήρθαν τα πάνω κάτω: Εγινε το Πραξικόπημα του νεαρού βασιλιά Κωνσταντίνου, η Αποστασία βουλευτών της Ενωσης Κέντρου και, στις 15 Ιουλίου, η παραίτηση της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου.
Από την ίδια μέρα βρεθήκαμε στους δρόμους να διαδηλώνουμε για τη Δημοκρατία.
Εξι μέρες μετά, το βράδυ της 21ης Ιουλίου, δολοφονήθηκε δίπλα μας ο Σωτήρης Πέτρουλας, μπροστά στον Κινηματογράφο «Εσπερος».
Η άλλη τραγική σύμπτωση που σας έλεγα.
Την Κική τη συνάντησα για δεύτερη και τελευταία φορά στην κηδεία του Σωτήρη δυο μέρες μετά, στις 23 Ιουλίου.
Από την επόμενη μέρα και για ολόκληρο το καλοκαίρι συνεχίσαμε ακόμη πιο μαχητικές τις καθημερινές διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις με την Αστυνομία μέχρι αργά το βράδυ. Πού μυαλό για έρωτες;
Παρ’ όλα αυτά, τη Μάγδα τη σκεφτόμουνα και την αναζητούσα ανάμεσα στους διαδηλωτές, χωρίς να την εντοπίσω, όμως, μέσα σ’ αυτόν τον χαμό. Με καθησύχαζε, ωστόσο, η σκέψη πως θα τη συναντήσω στο σχολείο της όταν ξεκινήσουν τα μαθήματα. Γιατί θα πήγαινε στην τελευταία τάξη.
Στα μέσα του Σεπτέμβρη, όταν ηρέμησαν κάπως τα πράγματα, στήθηκα ένα βράδυ από τις 10:00 στην έξοδο του σχολείου της και την περίμενα να βγει.
Βλέποντάς με οι συμμαθητές της, μέλη του «Γραφείου» της οργάνωσης την προηγούμενη χρονιά, με ενημέρωσαν: Η Μάγδα δεν ήταν συμμαθήτριά τους αυτή τη χρονιά. Αρραβωνιάστηκε τον γιο μιας φίλης της μητέρας της, που είχε το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς κι ετοιμάζονταν να παντρευτούν. Γι’ αυτό παράτησε και το σχολείο και τη δουλειά.
Δεν θέλησα να τη συναντήσω ξανά. Θεώρησα τη στάση της προδοσία και ένιωσα μεγάλη πίκρα και απογοήτευση. «Ο έρωτας πρέπει να είναι μια ακόμη θυσία στον αγώνα», είπα μέσα μου.
